“DUAM SHKJAUN ZOT SHTËPIJE”!!!
Koha e opozitës dhe e analistëve, koha e turpit por edhe e shejtaneve!
Le të kthehemi te Thuleja e opozitës, Vlora ÇITAKU. Rreth e rrotull partisë saj, afër e larg saj është zona epike ku ndodhin ngjarjet, hartohen genjeshtrat e mashtrimet e mëdha, me sulme më të ulëta, karvane helmesh që lëvizin drejtë dasmash serbe të rrezikshme. Edhe Qyqëja e zezë ka një melodin që paralajmëron fatkeqësi ngaqë s’grihet dot për t’u ndeshur me Radojçiqin; por vajtime, mallkime ngjedhëse me përmasa të TURPËSHME ndajë Kryeministrit – shkurt, një aksion i ethshëm, që vazhdon qindra ditë apo du dekada, përbën materien e epsheve politike të këtij cikli.
ҪITAKU ishte një dozat e kryesore të Perandorisë Serbe të Radojçiqit kundër Dardanisë, dhe ndarjes të Mitrovicës sëbashku me shefin e saj Polarin. E nxitur nga ekstaza e beqarisë “patriotike” apo partiake, nga karrierizmi i sëmurë, „plaçkitjet“ apo etja për avantura për të mbajtur gjallë shpirtin luftarak të PDYKYS kundër Albinit, Mitrovicës, Debëlldes, Ҫakorri etj.
Në këtë Thule, veç të tjerash, në atë mjedisë partiakë të ashpër kancelarie, Memluci si ish “Ministër i Kulturës” iu shtua edhe doza e mizorive si dhe mbishtresë islamike largimi i fotografisë së Nënë Terezës.
Më sa dukët, aty në kancelarinë e dezinformatave, rasti i vetëm që njihet, kur ushtria e Pdykys merr pjesë në shkallë kaq të drejtpërdrejtë në përpunimin e një cikli manipulimesh, kumtet e pazbërthyeshme e sidomos pakuptueshmëria e tyre, i kthenin ato armë tejet të rrezikshme kundër Sovranitetit të Mitrovicës.
I nervozuar nga kjo gjendje paradoksale. Por këtë herë më të kamufluar, me metoda më të stërholluara e më të sofistikuara. Janë kërkesat e oligarkëve të tyre dhe përvoja që i mësoi ata të sillen ndryeshe, duke përmirësuar “përformancën” e aktit të gjuhës. Mjegulla që kishte me vete Vloriçka ishte një thesar i paçmuar si mashtruese dhe për mbrojtjen e çështjeve të dyshimta të Zajednicës.
Jeta e jonë rrjedh nëpër shtratin e paradokseve dhe kushdo që është përpjekur, po përpiqet, a do të përpiqet të korrigjojë diçka nga tradhëtit e opozitës, shpallet plangprishës e i çmendur. I madh e i vogël opozitarë turren për ta futur si bashkpunëtor të “Serbisë e Rusisë” me të cilën mburren, i mbushin rreth e rreth me plehra. Asgjë nuk është rastësore në suazën e kësaj opozite. Me një mision të qartë përçues, shkrimi vjen, si një zgjatim i kujtesës në shoqërinë shqiptare.
A ka një opozitë si e jona që nuk gjëndet i dytë në botë. Aventurierët e korruptuar do të gjenin rasjen për të synuar të shndërroheshin në personazh, të bëheshin epiqendër mediatike, pavarësisht se ç’akt do të kryenin, na lejonë të depërtojmë më mirë në karakterin e tyre të vërtetë. S’kamë parë raste syresh më parë, së paku unë, jo… Ata do të vazhdojnë të këmbëngulin që ta kërcënojnë Shtetin dhe Kombin?
Ja ku duhet ta përqëndrojmë vëmendjën tonë dhe të rrisim vigjilencën e të gjithë aktorëve, jo për të kryqëzuar opozitën e analistët, as për të falur ata, por ta trajtojmë deri në masën që i takon, pa u kthyer në kultin negativ dhe të jemi të kujdesshëm nga “opozitarët e analistët” shumë herë më të rëndë e më të rrezikshëm…
Në historitë e tyre të sëmundjes shpesh përshkruhen individë, të cilët nuk i kuptojnë lëvizjet e shpirtit të tyre. Të menduarit e tyre ndodhin jashtë fushës së vetëdijes dhe i përkasin sferës së pavettëdijës. Dhe te opozita ka një lezet, t’a shndërrojnë Dardaninë në plaçkë tregu. Janë opozitë sherraxhinj. Lavërdi e re! Në këtë mënyrë, ne shohim se çfarë ndikimi mund të ketë opozita në parlamentë te bagazhi i tyre i lindur psikik dhe “intelektual”. Ky fakt, ua djeg truallin poshtë këmbëve të gjitha teorive të trashigimisë, të cilat janë aq të dëmshme për kombin e historinë tonë.
