Në komunën e Drenasit, një ndër më të varfrat në Kosovë, korrupsioni nuk është më vetëm zë apo dyshim , është realitet i artikuluar me emra dhe mbiemra. Mediat lokale po guxojnë gjithnjë e më shumë të flasin, të tregojnë, të denoncojnë. Por ajo që mbetet më shqetësuese është mungesa totale e reagimit institucional. Asnjë hetim i hapur publikisht, asnjë dorëheqje, asnjë përjashtim nga struktura e pushtetit lokal.
Kjo situatë nuk është e re. Drenasi për vite me radhë është keqqeverisur nga një strukturë politike që ka krijuar një kulturë mosndëshkueshmërie, klientelizmi dhe ryshfeti. Dhe kjo kulturë po vazhdon, ndërsa qytetari, ai që duhet të jetë themeli i demokracisë, mbetet spektator pasiv.
Në vend të reagimit, shohim një normalizim të së keqes. Qytetari ka rënë në apati politike. Opozita duket e paralizuar, ose nga frika, ose nga paaftësia për të ndërtuar një alternativë të besueshme. Shoqëria civile mungon, ose është e zbehtë në këtë debat. Zërat kritikë janë të rrallë dhe pa ndikim.
Kjo heshtje kolektive është forma më e rrezikshme e bashkëpunimit me të keqen. Sepse kur qytetari nuk kërkon llogari, pushteti nuk ka pse të japë. Kur opozita nuk godet, pushteti fuqizohet. Kur askush nuk reagon, korrupsioni bëhet normë.
Në një demokraci funksionale, heshtja është bashkëfajësi. Dhe heshtja që po ndodh në Drenas, sot, është alarmuese. Ajo i jep jetë një sistemi të sëmurë që ushqehet me buxhetin publik dhe varfëron qytetarin.
Por ajo nuk vjen as nga brenda pushtetit që e ka instaluar këtë sistem, e as nga opozita që pret të rrëzohet qeverisja me peshën e vet. Zgjidhja vjen nga qytetari i vetëdijshëm, nga shoqëria civile aktive, nga media e lirë dhe e guximshme, dhe nga një brez i ri intelektualësh që refuzon të bëhet pjesë e heshtjes.
Sepse vetëm kur qytetari të kuptojë se zëri dhe vota e tij janë më të fuqishme se çdo tender i kurdisur apo çdo pazar politik, atëherë mund të ketë shpresë për Drenasin dhe Kosovën.
