Projekti serbo-turk i vitit 1938 parashihte transferimin e 40 mijë familjeve, që potencialisht mund të nënkuptonte rreth 200 mijë shqiptarë, sipas madhësisë së familjeve të asaj kohe.
Dhe pika më e rëndë është kjo:
Serbia donte t’i zbrazte tokat shqiptare, ndërsa Turqia bashkëpunoi duke pranuar që këta njerëz të quheshin “turq” dhe jo shqiptarë.
Kjo nuk ishte gabim administrativ.
Ishte bashkëpunim politik.
T’i quaje “turq” shërbente për ta fshehur realitetin: nuk po zhvendoseshin thjesht popullsi shqiptare, po përgatitej fshirja e pranisë shqiptare.
Islami nuk i mbrojti.
Shërbeu për t’i riklasifikuar.
Dhe ky riklasifikim shërbeu për t’i dëbuar.
Ja leksioni:
kur shqiptari pranon të përkufizohet së pari nga feja ose nga trashëgimia osmane, të tjerët pastaj mund t’ia vjedhin emrin, tokën dhe identitetin.
