“Për gjashtë vite me radhë iu luta Zotit që të ma ndriçonte mendjen dhe zemrën, derisa të kuptoja se cilin emër duhej t’ia vendosja Kishës së Llapushnikut: ‘Shën Abrahami’”

Mbrëmë pata nderin të isha për darkë te Don Marjan Uka, te një meshtar shqiptar, i cili njëherazi është edhe Ati im shpirtëror dhe prifti që i është përkushtuar ndërtimit të Kishës së Llapushnikut. Gjatë kësaj mbrëmjeje të veçantë biseduam gjatë për rrugëtimin e kësaj Kishe, duke nisur nga sfidat e mëdha të ndërtimit, sakrificat dhe përkushtimi i nevojshëm për ta çuar këtë vepër përpara, e deri te frytet që sot po shfaqen.

Sot, në Kishën “Shën Abrahami” në Llapushnik, shërben një tjetër meshtar shqiptar, një njeri me përkushtim të veçantë ndaj Zotit, Kishës dhe çështjes kombëtare, Don Anton Uka. Para se të shërbente në Llapushnik, gjatë viteve të tij në mërgim, ai u dëshmua si një organizator i palodhur i bashkësisë shqiptare. Ai i bashkoi besimtarët, i organizoi si një trup të vetëm, themeloi shoqëri kulturore artistike dhe u angazhua në ruajtjen, shënimin dhe përkujtimin e dhjetëra datave me rëndësi historike, kombëtare dhe fetare. Në të gjitha këto veprimtari u shqua si një shembull i veçantë i patriotit shqiptar, i cili, nën petkun e meshtarit dhe përmes misionit të tij shpirtëror, ka ditur të bëjë vepra të mëdha në mesin e njerëzve ku ka shërbyer.

Sot, Don Anton Uka është meshtar i Kishës së Llapushnikut dhe kjo Kishë është me fat që në shërbimin e saj ka një njeri që i qaset misionit të tij me shpirt, me zemër dhe me përkushtim. Prania e tij është një tjetër hallkë e rëndësishme në këtë rrugëtim, sepse një Kishë nuk jeton vetëm nga muret që e rrethojnë, por nga meshtarët që e shërbejnë, nga besimtarët që luten brenda saj dhe nga fryma e dashurisë e sakrificës që e mban të gjallë.

Nga sfidat e ndërtimit, te shërbimi i meshtarëve dhe më pas te frytet që po shfaqen, ndër të cilat janë edhe pagëzimet e shumta që kanë filluar të kremtohen, Kisha “Shën Abrahami” po merr gjithnjë e më shumë formën e një qendre të gjallë të besimit. Ajo po bëhet një vend ku njerëzit afrohen me Krishtin, marrin sakramentet, luten dhe e rigjejnë lidhjen e tyre me Zotin, me Kishën dhe me rrënjët e tyre shpirtërore.

Nga këto përvoja, biseda jonë kaloi natyrshëm te një realitet edhe më i madh: hiri i Zotit që po vepron mbi popullin shqiptar dhe zgjimi shpirtëror i shumë shqiptarëve, të cilët po i rizbulojnë rrënjët e tyre të krishtera dhe trashëgiminë e tyre katolike. Ky rikthim nuk është vetëm një kthim te historia, por një rizbulim i identitetit shpirtëror dhe një përgjegjësi për ta përcjellë këtë trashëgimi te brezat që vijnë.

Në këtë kuptim, edhe emri “Shën Abrahami” merr një domethënie të veçantë. Abrahami është njeriu i besimit dhe i thirrjes, ai që dëgjoi zërin e Zotit dhe u nis në një udhëtim të ri duke i besuar Hyjit. Prandaj, fakti që Don Marjan Uka për gjashtë vite iu lut Zotit për emrin e kësaj Kishe e bën këtë emër edhe më domethënës: një emër i lindur nga lutja, durimi dhe kërkimi i vullnetit të Hyjit.

Ishte një mbrëmje e frytshme dhe e bekuar, një mbrëmje që të afron më shumë me Zotin, të nxit të reflektosh mbi besimin dhe të kujton se, përballë tundimeve dhe zhurmës së kësaj bote, njeriu ka nevojë të kthehet te lutja, te e vërteta dhe te Zoti. E falënderoj nga zemra Don Marjan Ukën për mikpritjen, për këshillat dhe për dëshminë e tij, por mbi të gjitha për shërbimin që ia ka kushtuar Zotit dhe Kishës që nga mosha e re e deri më sot.

Lus Zotin që ta bekojë, ta forcojë dhe ta ruajë Don Marjanin në misionin e tij mes njerëzve dhe në shërbim të Kishës së Shenjtë; t’i japë shëndet, hir, urtësi, durim dhe forcë për të vazhduar rrugëtimin e tij meshtarak me të njëjtin përkushtim dhe besnikëri. Njëkohësisht, lus Zotin ta bekojë edhe Don Anton Ukën, që në Kishën e Llapushnikut të vazhdojë ta shërbejë popullin me të njëjtën dashuri, energji dhe përkushtim që e kanë karakterizuar në çdo vend ku ka shërbyer.

Uroj që Kisha e Llapushnikut, “Shën Abrahami”, të jetë gjithmonë një vatër e gjallë e fesë, e lutjes, e paqes dhe e dashurisë; një vend ku fëmijët pagëzohen, familjet bekohen, të rinjtë gjejnë drejtimin e tyre dhe çdo njeri që hyn në të të ndiejë afërsinë e Zotit. Sepse një Kishë nuk ndërtohet vetëm me gurë, por me lutje, sakrificë, besim dhe njerëz që e vendosin Zotin në qendër të jetës së tyre. Dhe nëse muret e “Shën Abrahamit” janë ngritur mbi tokën e Llapushnikut, lutem që brenda tyre të ngrihet edhe një Kishë shumë më e madhe: Kisha e gjallë në zemrat e njerëzve.

Zoti e bekoftë Kishën e “Shën Abrahamit”, Don Marjan Ukën, Don Anton Ukën, Llapushnikun dhe të gjithë ata që me lutje, sakrificë, punë dhe dashuri kanë kontribuar dhe vazhdojnë të kontribuojnë në këtë vepër të shenjtë.

Sinqerisht,

Blerim Nika

08.10.2026