Sak Muji, Zvicër – Rugovë
PËRGJIGJE NGA ZEMRA PËR MOTRËN TIME TË NDERUAR, SHUKRIJE RAMADANI, BASHKËSHORTEN E HEROIT TË KOMBIT, AGIM RAMADANI – KATANA!
E dashura motra ime Shukrije! Sot, me këtë shkrim kaq të dhimbshëm, kaq njerëzor e kaq të madhërishëm, më ktheve pothuajse tridhjetë vjet prapa, në atë 22 shkurt të vitit 1997, në Qendrën Kulturore Shqiptare në Zürich, ku mes veshjeve tona kombëtare, artit, tingujve të kavallit dhe dashurisë për Kosovën, qëndronte edhe AGIMI YNË, VËLLAI IM I ZEMRËS!
O motra ime Shukrije!
Më dridhet shpirti kur i kujtoj ato ditë! Sepse atëherë ne nuk po hapnim vetëm një ekspozitë etnografike të krijimtarisë sime, të lindur edhe pas hekurave të burgjeve famëkeqe jugosllave.
NE PO HAPNIM NJË DRITARE TË KOSOVËS SË ROBËRUAR NË ZEMËR TË EVROPËS!
Unë kisha sjellë në atë sallë gjurmët e nëntë viteve të burgut politik, dhimbjen, prangat, artin dhe ëndrrën për liri. Ndërsa Agimi, ai burrë i rrallë, ai artist me zemër luftëtari, kishte sjellë diçka edhe më të madhe:
BESIMIN SE KOSOVA NJË DITË DO TË ÇLIROHEJ!
Ai nuk e donte Kosovën vetëm me fjalë! E donte me brushën e piktorit, me vargun e poetit, me zemrën e atdhetarit dhe, në fund, me pushkën e çlirimtarit! Ah, Agim, o vëllai im! Kush do ta kishte menduar se vetëm dy vjet pas asaj ekspozite, ti do të bëheshe një nga emrat e pavdekshëm të historisë sonë kombëtare?! Se duart që krijonin piktura do të kapnin armën e lirisë!
Se poeti që shkruante për atdheun do ta shkruante me gjakun e vet një nga faqet më të lavdishme të historisë së Kosovës!
DHE MË 11 PRILL 1999, NË KOSHAREN HEROIKE, TI NUK U SHUAVE, AGIM!
Ti u shndërrove në dritën e një agimi të ri për Kosovën! Ti u bëre simbol i guximit, i sakrificës dhe i dashurisë së pakufishme për atdheun!
⸻ SHUKRIJE, MOTRA IME, NJË ZË QË MA PLAGOSI SHPIRTIN PËRJETË!
Nuk mund ta harroj kurrë atë porosi telefonike: “Momentalisht nuk gjendem këtu, leni porosinë.” O Zot, sa e rëndë ishte ta dëgjoje atë zë! Agimi nuk ishte më mes nesh, por zëri i tij vazhdonte të jetonte! Telefoni fliste, ndërsa zemra ime kërkonte një përgjigje që nuk do të vinte më. Dhe pikërisht nga ajo dhimbje, nga ai mall që nuk shuhej, më dolën vargjet: “Më mbeti fjala tek porosia, Zëri yt mbushur mall, Mbas telefonit, ah, Thekshëm klith vetmia, Unë mbeta vrarë, ti gjallë.” Këto nuk ishin vetëm vargje poezie!
ISHTE KLITHMA IME PËR VËLLAIN QË E KISHA HUMBË, POR QË KOSOVA E KISHTE FITUAR PËRJETË!
Dhe kur ato vargje morën jetë në këngën e interpretuar nga bilbili ynë, Shkurte Fejza, ndjeva sikur zëri i Agimit po kthehej përsëri mes nesh.
⸻ E DASHURA SHUKRIJE!
Ti nuk e humbe vetëm bashkëshortin e jetës. Fëmijët tuaj nuk e humbën vetëm babanë. Ne nuk e humbëm vetëm një shok e vëlla. KOSOVA FITOI NJË HERO, POR ZEMRAT TONA MORËN NJË PLAGË QË NUK MBYLLET KURRË! Sa e rëndë është kjo histori e jona shqiptare! Të ëndërrosh lirinë me vite, të vuash për të, të luftosh për të, e pastaj të mos i kesh më pranë ata që dhanë jetën që ne ta gëzojmë! Por, motra ime, sot e them me gjithë fuqinë e shpirtit:
AGIM RAMADANI NUK I TAKON VETËM HISTORISË. AI I TAKON NDËRGJEGJES SË KOMBIT SHQIPTAR!
Ai jeton në Koshare! Jeton në flamurin kuqezi! Jeton në kujtesën e bashkëluftëtarëve! Jeton në zemrat e fëmijëve, nipave e mbesave të tij! Jeton në poezinë, pikturën dhe këngën shqiptare! Dhe mbi të gjitha, Agimi jeton në zemrën tënde, Shukrije, aty ku as vdekja nuk mund ta ndajë nga dashuria e jetës së tij! Katër fotografitë që ti i solle përsëri në dritë nuk janë vetëm fotografi. Ato janë katër dëshmi të një kohe kur ne, shqiptarët e mërgimit, punonim, krijonim, sakrifikonim dhe besonim se një ditë Kosova do të bëhej e lirë. Aty është edhe Fetija ime, aty je ti, aty jam unë, aty janë miqtë tanë.
DHE ATY ËSHTË AGIMI, I GJALLË, I BUZËQESHUR, I PAVDEKSHËM NË KUJTESËN TONË!
⸻ O AGIM, O VËLLAI IM!
Sot nuk dua të të them lamtumirë! Sepse vëllezërve që bëhen dëshmorë nuk u thuhet lamtumirë. Atyre u jepet besa! BESA SE NUK DO T’I HARROJMË!
Besa se do ta mbrojmë lirinë për të cilën ranë! Besa se do të kërkojmë drejtësi, do ta ruajmë të vërtetën historike dhe do t’ua përcjellim brezave amanetin e tyre! Kosova duhet të jetë shteti i dinjitetit, i drejtësisë dhe i bashkimit qytetar, ashtu siç e ëndërruan dëshmorët e saj! Dhe ty, motra ime Shukrije, të përulem me respektin më të madh për dashurinë, qëndresën dhe besnikërinë ndaj kujtimit të Agimit tonë! Faleminderit që na e riktheve atë ditë historike të Zürichut, atë ekspozitë, ato fytyra dhe atë vëllazëri që as koha, as largësia dhe as vdekja nuk e shuan dot!
AGIM, O VËLLAI IM, TI NUK JE MË NË TELEFON PËR TË NA THËNË: “Momentalisht nuk gjendem këtu, leni porosinë.”
SOT JEMI NE QË TA LËMË NJË POROSI: RRI I QETË, VËLLAI IM! KOSOVA PËR TË CILËN TI DHE SHOKËT E TU DHATË JETËN, DO TË MBETET PËRGJITHMONË AMANETI YNË! TI MBETE AGIM NË AGUN E LIRISË, NDËRSA UNË MBETA ME MALLIN E PASHUAR PËR TY!
Lavdi e përjetshme Heroit të Kombit, Agim Ramadani – KATANA!
Lavdi të gjithë dëshmorëve të lirisë! 
LAVDI UÇK-SË ÇLIRIMTARE! 
Me mall, lot, krenari dhe dashuri të përjetshme vëllazërore, SAK MUJI – SYLË MUJAJ /d.v./ Ish-i burgosur politik, artist dhe vëllai yt i zemrës, Agim.
