Nga: Isuf Bajraktari
Në Kosovë sot nuk kemi pozitë e opozitë në kuptimin klasik të demokracisë. Nuk kemi qeveri që ndërton dhe opozitë që kontrollon.
Kemi vetëm një renditje numerike: kush doli i pari, i dyti, i treti. Por kur edhe “i pari” është i vogël, edhe fitorja mbetet e vogël.
Lëvizja Vetëvendosje erdhi me premtimin e madh për ndryshim. Sot, mbi katër vite më vonë, ajo është shndërruar në pushtet që e sheh veten si qëllim,
jo si mjet për shtetin. Kuvendi është bërë një mekanizëm votash, qeveria një zyrë propagande, ndërsa lidershipi që pritej ka mbetur në hije.
Në vend të një qeverie që ndërton – që krijon institucione të forta, ndërton vizion për zhvillim dhe lë trashëgimi për brezat e ardhshëm – Kosova ka sot vetëm një qeveri që administron.
Një qeveri që merret vetëm me rregullimin e përditshëm, improvizon, shuan zjarre, por nuk lë pas as vizion e as trashëgimi.
Ky është realiteti i hidhur sidomos pas 9 shkurtit 2025, kur mandati i saj legjitim mori fund. Prej asaj dite, ajo funksionon vetëm si qeveri në detyrë,
pa të drejtë politike për të marrë vendime të mëdha shtetërore. Kryeministri i saj është tashmë vetëm një kryeministër administrativ, jo një lider shtetformues.
Në vend që të prodhojë vizion për zhvillim, qeveria improvizon. Në vend që të krijojë miq ndërkombëtarë, dështon diplomatikisht.
Në vend që të bashkojë faktorët shqiptarë, i përçan dhe shpesh i fut të gjithë kundërshtarët në të njëjtin thes me Listën Serbe – një barazim absurd që tregon mungesë të kulturës politike dhe padituri diplomatike.
Ndërkohë, problemet reale të qytetarëve mbeten pa përgjigje: papunësia, emigrimi masiv, arsimi i degraduar dhe shëndetësia e dobët. Përballë këtyre sfidave,
pushteti ofron vetëm fjalime dhe propagandë. Shpresa e madhe e vitit 2021 është shndërruar në zhgënjim të madh në vitin 2025.
Kosova sot është në krizë të trefishtë: politike, institucionale dhe vizionare. Dhe ky pushtet nuk ka as vullnet, as kapacitet ta nxjerrë vendin nga kjo gjendje.
Sepse nuk udhëhiqet nga një kryeministër që mendon për shtetin, por nga një kryeministër administrativ që mendon vetëm për pushtetin.
Një gjë është e qartë:
Një fitues i vogël në mesin e të vegjëlve nuk mund të ndërtojë një shtet të madh.
