MALËSORJA QË E DREJTON RRUGËN
Poezi
Nga Kuqishta krenare e Rugovës,
atje ku era rrit zemra të forta
dhe gurët mësojnë njeriun të mos dorëzohet,
doli një grua që nuk kërkoi zhurmë—
por bëri histori në heshtje.
Hasije Bali Arif Salihaj
nuk theu vetëm stereotipe.
Ajo theu frikën.
Theu dyshimin.
Theu kufijtë që të tjerët i quanin të pamundur.
Në rrugët e gjata të Skandinavisë
ajo nuk drejton vetëm një autobus të madh—
ajo drejton besimin
se vajza e Rugovës mund të bëhet
numri një kudo që shkon.
Qetësia e saj është forcë.
Shikimi i saj është dritë.
Dora mbi timon është siguri
për çdo udhëtar që ia beson rrugën.
Sot nuk flet vetëm një emër.
Flet Rugova.
Flet krenaria.
Flet historia e grave që nuk u panë,
por që mbajtën botën në këmbë.
Le të dridhet Rugova nga ky lajm i bukur—
sepse një bijë e saj po shkëlqen larg,
duke e çuar emrin e malësisë
aty ku respektohet puna,
dinjiteti dhe guximi.
Kjo nuk është vetëm histori suksesi.
Është kujtesë:
se madhështia lind shpesh
nga vendet më të thjeshta.
⸻
DHURATË PËR HASIJEN – MALËSOREN QË E MBAJT RUGOVËN NË TIMON
Ka dhurata që s’janë sende.
Janë fjalë që nderojnë.
Janë pamje që ruajnë kujtesë.
Janë përulje para një gruaje
që s’u lodh kurrë së dëshmuari veten.
Hasije Bali Arif Salihaj, nga Kuqishta e Rugovës,
nuk është veç e bukur në fytyrë.
Ajo është e bukur në qëndrim,
në guxim,
në karakter.
Bukuria që vlen
lind nga puna,
nga ndershmëria,
nga përgjegjësia,
nga zemra që s’e lëshon rrugën kurrë në mjegull.
Në Skandinavi, mbi timonin e autobusit të madh,
ajo nuk drejton vetëm një mjet—
ajo drejton një mesazh:
se vajza e Malësisë nuk rri në hije,
por ecën përpara
me ballin lart,
me dorën e sigurt,
me shikimin e kthjellët.
Ajo është malësore në çdo kthesë:
e fortë si shkëmbi,
e qetë si bora,
e drejtë si rruga pa mashtrim.
Kjo dhuratë nuk është për një fotografi.
Është për një simbol.
Për një emër që i bën nder Rugovës.
Për një grua që i bën nder çdo shqiptari në mërgim.
Le të dridhet Rugova me krenari—
sepse Hasija nuk është vetëm shofere.
Hasija është shembull.
Është “numri një”
jo pse e thotë dikush,
por sepse e dëshmon çdo ditë.
⸻
HASIJË – DRITA NË TIMON
Në këtë mozaik nuk shihen vetëm ngjyra,
por rrugë të gjata të përshkuara me guxim.
Fytyra që shkëlqen si drita e Rugovës,
duart në timon që mbajnë sigurinë e jetës,
janë dëshmi se bukuria e vërtetë
është përgjegjësi, forcë dhe dinjitet.
Hasija nuk drejton vetëm një autobus.
Ajo drejton një ëndërr të malësisë
që udhëton krenare nëpër Gjermani.
Ky portret nuk është thjesht vizatim—
është nderim për gruan
që e bëri rrugën dritë.
⸻
FANTAZIA
Fantazia s’është arratisje.
Është kthim te e vërteta me dritë.
Ajo merr një fytyrë të thjeshtë
dhe e bën simbol.
Merr një timon autobusi
dhe e kthen në drejtim fati.
Merr një emër nga Rugova
dhe e shkruan në qiell të kujtesës.
Nëse kjo është fantazi—
le të mos na zgjojë askush.
EPILOG NË DIALEKTIN E MOÇËM TË RUGOVËS
E u mbush kupa…
jo me ujë, po me kreni.
Se ra çika e Rugovës
si ortek mali n’botë të huej—
po s’u shkri.
As s’u ndal.
Deti i madh i rrugëve
s’e tremi dot.
As stuhia e borës,
as nata e gjatë e mërgimit.
I pa krejt shoferat rreth e rrotull,
e prap doli n’ballë—
si dritë n’majë të bjeshkës,
si flamur që s’rrëzohet.
E sot thonë:
“Qysh doli kjo çikë kaq nalt?”
Po Rugova, more,
kur çon bijë në rrugë të botës,
s’i çon me u tretë—
i çon me u ba princesha e para.
Hahaaa…
kështu flet mali kur krenohet.
Kështu këndon zemra kur s’përmbahet.
E Hasija mbetet n’rrugë si dritë,
jo veç shofere—
po nder i Rugovës
që s’plaket kurrë.
Nga Sak Muji
— smuji’26
