Në këtë foto shihet islamisti i madh nga Novi Pazari, njeriu kryesor i islamit në Serbi, Mevludin Dudiq, shqiptari i boshnjakizuar dhe islamizuar, me Presidentin e Serbisë Aleksander Vuçiq. Dudiq hapur në Preshevë dhe në Prizren ka kërkuar islamizimin e shqiptarëve gjithandej me direktiva të BIA-s së Serbisë.
____
Ka diçka thellësisht shqetësuese në reagimet e disa analistëve, gazetarëve e publicistëve nga kampe të ndryshme politike, sidomos të atyre që për vite kanë ndërtuar karrierën mbi alarmizëm, ekstremizëm dhe ndarje shoqërore.
Edhe pasi janë shfaqur dëshmi dhe indicie serioze për përpjekjet e Serbisë për të ndikuar në zhvillimet fetare, identitare e shoqërore në Kosovë, disa prej tyre vazhdojnë të reagojnë sikur nuk ka ndodhur asgjë dhe ta relativizojnë këtë skandal të instrumentalizimit të fesë nga interesa politike dhe të huaja.
Dy postime, dy manipulime
Postimi i parë e zhvendos qëllimisht debatin: nga problemi i instrumentalizimit të fesë dhe ndikimit të huaj, te një viktimizim i përgjithshëm i myslimanëve.
Në të parin thuhet:
“Pse myslimanët në Kosovë as nuk kanë devijuar e as nuk janë dorëzuar, përkundër gjithë atij investimi të Serbisë…”
E vërteta është se askush nuk po kërkon që myslimanët të “devijojnë” apo të heqin dorë nga besimi. Kritika është ndaj islamizmit politik, ekstremizmit dhe çdo ndikimi të huaj, jo ndaj besimtarit.
Ndërsa postimi i dytë bën një tjetër manipulim: barazon fenë me suksesin e kombeve dhe përdor SHBA-në e Gjermaninë si shembuj, duke harruar faktin themelor se të dyja janë shtete laike. Besimtarët mund të jenë fetarë sa të duan; shteti nuk është fetar.
Edhe krahasimi me UÇK-në është i pavend. Nëse Serbia ka tentuar të infiltrojë UÇK-në, kjo nuk do të thotë se infiltrimi duhet toleruar. Përkundrazi, ai është dashur të zbulohet dhe të luftohet.
E njëjta logjikë duhet të vlejë edhe për çdo strukturë fetare: infiltrimi, ndikimi i huaj apo instrumentalizimi politik nuk duhet të relativizohen, pavarësisht se në emër të kujt bëhen.
