Kur u pa se sigurt aleatët do të lejonin Italinë të fuqizohej në Shqipërinë qëndore, kryetari i delegacionit të Mbretërisë SKS, Nikolla Pashiç, e njofton qeverinë në Beograd se ka ardhur momenti, që të detyruar nga rrethanat, Beogradi të ndryshojë politikën ndaj Shqipërisë. Ai në atë letër thotë:
Meqenëse ne nuk mund ta rivendosim situatën në Shqipëri siç ishte para evakuimit të ushtrisë sonë dhe shtetit të parë të Esad Pashës, për shkak të pushtimit nga Italia dhe mbështetjes së saj nga Fuqitë; pasi që Fuqitë duan të zbatojnë Marrëveshjen e Londrës dhe nuk do të ketë Shqipëri siç ne e mbronim (donim), aleatët tashmë do t’ia japin Vlorën Italisë me brendësi (hinterlandin) dhe protektoratin mbi pjesët e caktuara të Shqipërisë – andaj, në rrethana të tilla, ne duhet të kërkojmë kufij tjerë dhe më të mirë drejt territoreve shqiptare.
Minimumi që nga aleatët do të pranojmë është ky: kufiri përgjatë Drinit të Zi deri në grykën e Drinit të Bardhë dhe prej andej përgjatë Drinit të Madh deri në det.
Duhet të kërkojmë maksimumin ashtu që Italia të marrë sa më pak territor. Ai maksimumi i pretendimeve tona do të ishte: lumi Mat deri në burimin e tij dhe prej andej drejt në lindje deri në Drinin e Zi. Pra, Mati dhe Drini do të ishin kufijtë tanë drejt protektoratit italian.
Paris, 5 dhjetor 1919.
Natyrisht gjithekush mendon per vehte. Vetem shqiptart mendojnë per te tjert.