“Ma dëmshpërbleni kalvarin e tin bir”, Janulla Rrapi i shkruan Edi Ramës

Po ndaj me ju miqt e mi hallin tim ..

Pas më shumë se 25 vjetësh vetëm “luftë” e përpjekje për të vënë në vend nderin e nëpërkëmbur të familjes sonë Rrapi, por mbi të gjitha të djalit tim të vetëm Renato, vendosa ta bëj publikisht të njohur mohimin që na është bërë nga shteti ynë i sotëm demokratik i gjymtimit të Renatos dhe persekutimit të familjes nga diktatura e sistemit komunist-socialist në Shqipëri.

Historia e dashurisë së fëmijëve të familjeve Rrapi-Kadare u bë shumë e njohur në Tiranën e viteve 80. Nuk është rasti i parë kur dy familje nuk bien dakord për dashurinë midis fëmijëve të tyre. Dallimet klasore apo racore kanë penguar shumë dashuri dhe shpesh këto kanë përfunduar edhe tragjikisht.

Qëllimi i letrës sime nuk është të tregoj dashurinë e pastër të dy adoleshentëve dhe pengimin e tyre prej prindërve, pasi çdo prind gjykon dhe dëshiron më të mirën për fëmijën e tij.

Pas shembjes së diktaturës në Shqipëri na mori në mbrojtje shteti amerikan dhe me asistencë mjekësore e juridike edhe sot vazhdon ta mbajë në jetë Renato Rrapin, djalin e shkëlqyer që “mëkatoi” duke dashuruar vajzën e të paprekshmit shkrimtar të madh të Realizmit Socialist që mbrohej direkt nga vetë diktatori Enver Hoxha.

Me kurajën e nënës gjymtimin e tim biri e kam bërë publike nëpër shumë media të shkruara dhe televizive në Shqipëri. Gjithashtu i kam shkruar edhe komisionit të Çmimit Nobël, ku prej vitesh shkrimtari Ismail Kadare pret të nominohet për ta fituar.

Dhuna dhe gjymtimi i Sigurimit të Shtetit shqiptar që është ushtruar ndaj familjes Rrapi dhe djalit tim Renato Rrapi është e dokumentuar, e njohur dhe e publikuar. Disponoj të gjitha aktet e persekutimit, të njohura nga organet që shqyrtojnë çështjet e të persekutuarve në Shqipëri, por deri më tani dëmshpërblimi nuk i është dhënë djalit tim.

Vetvetiu lind pyetja: Përse nuk ligjërohet nga shteti shqiptar dëmshpërblimi i Renato Rrapit?

Logjika ta shpjegon fare thjesht: Nëse do të dëmshpërblehej Renato Rrapi, atëherë edhe de jure do të fajësohej persekutori i tij, i paprekshmi i regjimit Hoxha, Ismail Kadare.

Ashtu si gjithë populli shqiptar që është larguar nga sytë këmbët nga atdheu kam besuar se në Shqipëri do të vendosej një ditë demokracia e vërtetë, por edhe pas një çerek shekulli të ashtuquajtur demokraci në atë vend nuk ka drejtësi për njeriun e pambrojtur.

Po pyes përsëri: Përse shteti me ligjet më të forta në botë, ShBA-ja, e njohu persekutimin e familjes sonë dhe të Rrenato Rrapit dhe na mori në mbrojtje, ndërsa shteti i tij, aty ku i ndodhi gjymtimi tim biri nëpër tortura, nuk ia njeh të drejtën juridike dhe dëmshpërblimin?

Para dy ditësh dëgjova nga mediat televizive në Shqipëri kërkesën dhe lutjen që po i bëhet Presidentit të Republikës për t’ia falur dënimin që po kryen në burg një vajze të re që ka bërë vrasje. Në përkrahje të saj prej më shumë se dy vjetësh po lobojnë shoqata në mbrojtje të grave, gazetarë dhe persona të tjerë publikë, duke e quajtur vajzën-vrasëse viktimë të viktimës së saj. Në mbrojtje të kësaj vajze këto ditë i lutet Presidentit për ta amnistuar ministri i Drejtësisë, si dhe shkrimtari ynë i madh me famë botërore Ismail Kadare. Unë e përkrah kërkesën për ta ndihmuar këtë vajzë të re të fillojë një jetë të re larg imoralitetit dhe vrasjes, pasi jam nënë. Pak a shumë në moshën e saj ishte djali im Renato kur njohu dyshemetë e ndyra të birucave të burgjeve të diktaturës së komunizmit dhe Realizmit Socialist, e më keq akoma të spitaleve psikiatrike ku e gjymtuan përjetë. Renato Rrapi ishte një ndër djemtë e edukuar e të talentuar të kohës së rinisë së tij, ëndërronte të përfundonte studimet e larta, të luante në violinë e të aktronte në sheshet e xhirimit.

Por ëndrra Renatos iu pre në mes, u dënua dhe u gjymtua. Burgjet shqiptare, ku po kryen sot dënimin vajza-vrasëse, nuk u ngjasojnë birucave ku u dergj Renato.

Mirë bën I madhi Kadare që e merr në mbrojtje dhe me autoritetin e gjeniut po ndikon mbi Presidentin, por a është kujtuar ndonjë natë para se ta vërë kokën në jastëk për të fjetur se një viktimë e tij, në moshën e vajzës-vrasëse, është i dënuar përjetë vetëm se mori guximin të DASHUROJË vajzën e tij?

Me shpresën se ligji do të funksiononte në Shqipëri dhe djalit tim do t’i jepej e drejta, para ca kohësh i kam shkruar një letër edhe Kryeministrit të Shqipërisë, zotit Edi Rama, por pa asnjë përgjigje deri më sot.

Kjo heshtje është përgjigjja në mbrojtje të ISMAIL KADARESË.

Sot po e bëj publike letrën që i kam nisur Kryeministrit të Shqipërisë. Si përdorues i rregullt i Facebook kam shpresë që do ta lexojë e t’i kthejë përgjigje Renatos, shokut të tij të klasës, i cili ia njeh mirë historinë e dashurisë tragjike që e gjymtoi përjetë.

Letra drejtuar Kryeministrit

Mora kurajën për të të shkruar këtë letër të shkurtër, por me shumë dhimbje për një nënë si unë. Nuk është e nevojshme të përshkruaj historinë e birit tim Renato, pasi ju e njihni shumë mirë jetën e tij dhe rininë e tij të vrarë. Para një muaji Renato ishte në buzë të varrit, por falë kujdesit të mjekëve këtu në Nju-Jork dhe ndjeshmërisë së tyre që e kanë të përshkruar në kartelën e tij mjekësore historinë e sëmundjes e kaloi rrezikun e jetës edhe këtë herë, por është mjaft i dobët fizikisht dhe shpirtërisht.

Për vite me radhë kam kërkuar në Shqipëri të drejtat që na u mohuan: pas largimit tonë të menjëhershëm në vitin 1990 për të shpëtuar jetën e Renatos na u grabit shtëpia dhe me gjithë përpjekjet nëpër gjyqet shqiptare nuk na u kthye. U lodhëm e nuk e kërkuam më, pasi ishte e pamundur të vendosej drejtësia.

Vazhdova përpjekjet, në emër të Renatos të pafajshëm e të pamundur t’i jepej dëmshpërblimi material për internimin dhe trajtimin çnjerëzor në spitalin psikiatrik të Elbasanit, por përsëri “luftë” e kotë me drejtësinë dhe burokracinë shqiptare.

Ju ndjek me shumë interesim këto dy vjet që po drejtoni punët e mbrapshta që janë bërë për 25 vjet në Shqipëri dhe shpresoj shumë te Ju për t’u vënë drejtësia edhe te Renato i pafat.

Jam nënë e vojtur, por nëse shkaktari i fatkeqësisë së Renatos do të kishte kërkuar falje publike (edhe pas librit tim të thjeshtë “Djali i ëndrrës së vrarë”, ku përshkrova me shumë vërtetësi kalvarin e Renatos dhe të familjes sonë) do ta kisha falur, se falja është fisnikëri, dhe Renatos me siguri do t’i ishte dhënë dëmshpërblimi, pasi jo vetëm është në vështirësi ekonomike (me asistencën që i jep shteti amerikan), por diçka do të ndihej mirë edhe moralisht.

Ju uroj shëndet të mirë juve dhe familjes suaj, të dy djemve që t’i keni me jetë e me fat, si dhe vetëm suksese në detyrën shumë të rëndë që po mbani mbi supe!

Mbetem me shpresë se do të kem një përgjigje pozitive nga ju.

Me shumë respekt,

Janulla Rrapi

(https://share.google/XLTKJdelLxwjcAgNK)