____
MARSHI I DON KISHOTËVE DHE SANÇO PANÇËVE !
____
Përgjigje “Zërit të Vushtrrisë” – ose “Zërit të talibanëve”
E lexova edhe një herë shkrimin e “Zërit të Vushtrrisë” dhe tashmë nuk di nëse duhet të qesh apo të shqetësohem ?
Të qesh, sepse kemi një ushtri të tërë Don Kishotësh e Sanço Pançësh që kanë dalë në luftë kundër… një guri.
Të shqetësohem, sepse kur një gur themeli për një kishë katolike shqiptare shpallet “projekt dashakeq ideologjik e politik”, atëherë problemi nuk është më guri.
Problemi është ideologjia që e sheh edhe një gur si armik.
Dhe këtu, pa dashur, autorët e këtij shkrimi na sollën ndër mend Fan Nolin.
Jo, jo “Marshin e Barabajt” si kopje, por frymën e tij satirike:
Allalla, o kalorës të mëdhenj të gurit!
Marshoni!
Thërrisni!
Protestoni!
Frikësoni gurin!
Shpalleni kishën projekt politik!
Shpalleni gurin dorë të zezë!
Dhe në fund… luftoni me mullinjtë e erës!
Sepse, me gjithë respektin për të drejtën e secilit për të protestuar paqësisht, ka diçka groteske në këtë histori:
Një gur themeli paska ardhur të rrezikojë “dinjitetin kombëtar e fetar” të disa fshatrave!
Gur, more njerëz!
Jo tank.
Jo ushtri.
Jo pushtim.
Gur themeli!
Dhe ky gur ka edhe një “defekt” tjetër që mesa duket nuk e kanë marrë parasysh kalorësit e këtij marshimi:
guri peshon më rëndë se zhurma.
Mund të bëni protesta.
Mund të bëni deklarata.
Mund të shkruani njoftime.
Mund ta mbushni internetin me tituj alarmues.
Mund ta shpallni kishën “projekt ideologjik”, “projekt politik”, “dorë të zezë” e çfarëdo emri tjetër që ju vjen ndër mend.
Por guri është në tokën e vet.
Dhe aty ku është vendosur, nuk e lëviz dot propaganda.
Sepse guri nuk ka nevojë të bërtasë për të dëshmuar se ekziston.
Ai rri aty.
I qetë.
I rëndë.
Dhe ndoshta pikërisht kjo është ajo që ju shqetëson më shumë.
E tani, që të mos mbetet asnjë pikëpyetje:
Kisha në Zogaj të Shalës së Bajgorës, në komunën e Vushtrrisë, do të ndërtohet.
Jo sepse dikush dëshiron t’ju mposhtë.
Jo sepse dikush dëshiron t’ju provokojë.
Por sepse një kishë shqiptare katolike nuk është pushtim i askujt.
Është pjesë e historisë, e identitetit dhe e së drejtës së shqiptarëve për ta jetuar besimin e tyre.
Kështu që, të nderuar Don Kishotë e Sanço Pança:
Ju mund të bëni zhurmë.
Bëjeni.
Mund të protestoni.
Protestoni.
Mund të shkruani.
Shkruani.
Madje shkruani sa të mundeni.
Por mos harroni:
Mullinjtë e erës nuk janë ushtri.
Guri nuk është pushtues.
Kisha nuk është kërcënim.
Dhe katoliku shqiptar nuk është i huaj në tokën e vet.
E për ata që ende mendojnë se me zhurmë mund të vendosin se çfarë lejohet e çfarë nuk lejohet në tokën shqiptare, një këshillë e vogël nga realiteti:
Zhurma është e lehtë.
Guri është i rëndë.
Dhe guri i themelit tashmë e ka thënë fjalën e vet.
Sa për kishën?
Kishën në Zogaj mund ta pengojë vetëm ajo që e lejon ose nuk e lejon ligji dhe, për mua si njeri besimi, në fund të fundit, vetëm Zoti.
Jo Don Kishoti.
Jo Sanço Pança.
Jo ndonjë portal.
Jo ndonjë turmë.
Dhe asnjë “zë” që mendon se liria fetare është pronë private e ideologjisë së vet.
Prandaj, marshoni, kalorës të mullinjve të erës!
Allalla!
Bëni zhurmën tuaj.
Ne do ta bëjmë punën tonë.
Sepse në fund të fundit:
Guri është në tokë të vet.
Kisha do të ngrihet.
Dhe historia do ta dijë kush luftoi për një kishë – e kush luftoi kundër saj.
Dhe pikë.
