ARKIVI:
6 Mars 2026

Martens ironizon me Trumpin dhe Bordin e paqes duke “gozhduar“ Osmanin

Shkrime relevante

Presidenti si peng i kalkulimeve

Agim Vuniqi, Vashington ______ Në prag të zgjedhjes së presidentit të ri të...

Radikalizmi islamik si luftë hibride !

Majlinda Grajçevci, Mitrovicë Shumë njerëz nuk e kuptojnë që fenomeni i radikalizmit...

Zgjedhja e Presidentit nga populli, shmang pazaret e deputetëve

Ilustrim: Vjosa Osmani, me Mark Rutten, sekretarin gjenral të NATO -s.   Idriz...

Roli i SHBA‑së në ruajtjen e rendit global

Prend Ndoja, New York ______ Shtetet e Bashkuara mbeten një nga garantët kryesorë...

Pas Vjosa Osmanit qëndron një burrë që zhgënjeu, zhgënjeu kombin që e zgjodhi atë

Aurel Desarioti Gra si Vjosa Osmani dhe Donika Gërvalla kanë një rol...

Shpërndaj

Agim Vuniqi, Vashington
______
Le ta themi hapur: ajo që po i bëhet Vjosa Osmanit nuk është kritikë normale politike. Është përpjekje e koordinuar diskursive për të minuar një figurë të një shteti të vogël — dhe përmes saj, për të goditur Donald Trump dhe vetë projektin e Bordit të Paqes.
Gazetari gjerman Michael Martens tentoi ta vendosë Presidenten e Kosovës në të njëjtin rrafsh narrativ me oligarkë rusë, kriminelë lufte dhe regjime autoritare. Kjo nuk është gazetari neutrale. Kjo është manipulim i opinionit publik.
Osmani nuk vjen nga struktura represive. Ajo është presidente e zgjedhur në mënyrë demokratike, me formim perëndimor, përfshirë studimet në University of Pittsburgh. Ta krahasosh me realitete autoritare është mashtrim konceptual.
Pse bëhet kjo? Sepse Osmani sot përfaqëson një ide të rrezikshme për status quo-në: idenë se shtetet e vogla mund të bëhen bashkë dhe të kenë zë real në arkitekturën globale të paqes. Dhe kjo ide lidhet drejtpërdrejt me projektin politik që mbështet edhe Trumpi.
Prandaj sulmi ndaj Osmanit është, në thelb, sulm ndaj Bordit të Paqes.
Kur Martens ironizon me “efektin Streisand”, ai e pranon pa dashje strategjinë: zhvendosja e debatit nga substanca te spektakli personal. Në vend që të flasim për një mekanizëm të ri paqeje, flasim për konfliktin e tij me Presidenten.
Kjo nuk është rastësi. Është taktikë. Sepse është më e lehtë të diskreditosh një individ sesa të përballesh me një ide që sfidon dominimin e fuqive të mëdha.
Kosova nuk ka luksin të heshtë. Për një shtet të vogël, çdo hap drejt rrjeteve të reja ndërkombëtare është investim në siguri dhe subjektivitet politik. Kush e sulmon këtë përmes personalizimit të debatit, po punon — me vetëdije ose pa të — për ruajtjen e rendit të vjetër.
Pra, pyetja nuk është nëse Osmani duhet kritikuar. Politikanët gjithmonë duhet kritikuar.
Pyetja është tjetër: A do të lejojmë që përmes sulmeve ndaj një presidenteje të një shteti të vogël të varroset edhe një përpjekje serioze për paqe globale? Sepse paqe nuk ndërtohet duke goditur përfaqësuesit e të vegjëlve. Paqe ndërtohet duke u dhënë atyre zë. Dhe sot, Kosova — përmes Presidentes së saj — po kërkon pikërisht këtë.

K O M E N T E

1 KOMENT

  1. Jam plotesisht dakort me zotni Agim Vuniqin kur thotë:
    “Le ta themi hapur: ajo që po i bëhet Vjosa Osmanit nuk është kritikë normale politike…………”

SHKRUAJ NJË KOMENT

Ju lutem, shkruaj komentin tuaj!
Ju lutem, shkruaj emrin tuaj këtu