Afrim Caka, Gjakovë
____
Një letër drejtuar, personalisht Sali Rexhes….!
Gjakovë, 21 qershor 2026
Shanë Gjakovën marë e mbrapshte!
Gjakova nuk voton shkije e shkina more zuzar. Ato 300 vota e imagjinuara nga gjak prishurit mund ti gjeshë në pragun e shtëpisë tende. Ende pa u zbehur kujtimi i njërës prej krimeve serbe, asaj të Gjakovës, e tjetra në mediat shqiptare, në skenë do të ngjitej Sali Rexha, shemra e tij.
Dorën në zemër, kemi Rrospi meshkuj. Edhe atë: aq sa kanë të hanë edhe qentë e rrugëve. Edhe kurva, g.. me pashterka të kuqe. Edhe pse, gr… u ka hije të jenë “ku…”, po jo edhe burrave me kollare. Megjithatë, me Rrospi Meshkuj e kudra nuk bëhet politikë e mirfilltë. E sidomos, kur janë në pyetje “vëllezërit e ty” me të cilët jetojmë në një shtëpi të përbashkët me vite e vite.
“Shikoni këtë kuder, o shqiptarë”.
Në vend të kripës Natyra i ka dhënë këtij derri një shpirt, me qëllim që ky të mos kalbet. Kjo është shkalla më e ulët e natyrës së njeriut para çdo kulture, dhe pikërisht instikti më i ulët e natyrës së njeriut para çdo kulture dhe pikrishte instikti thjesht shtazor.
Titulli shoqërues i medias ishte shkatërrues, duke shërbyer si akuza përfundimtare për marraveshjet e tyre të fshehta ndaj Gjakovës e Albini Kurtit.
Rrënjët i gjen tek e djeshmja. Urrejtja dhe mizoria e tij i kanë rrënjët thellë në historinë e tij. Kjo nekrofili nuk mund të perceptohet pa piromaninë dhe serinë e manive tjera të makinerisë sllavoserbe, e cila po bënte përpjekjet e fundit për të zhdukur nga faqja e dheut biofilinë shqiptare. Jeta e shqiptarëve ishte e zhveshur nga çdo gjë, ishte si një shfaqje teatrale, e rregulluar sipas qejfit të ketij faqeziut. Po kanë frikë nga çdo gjë që është shqiptare, çdo gjë që jeton jashtë tyre dhe nga çdo gjë që është e ndryshme prej tyre. Të gjitha këto, mjerisht, ishin të vërteta; të vërteta të hidhura dhe, ç’është më e keqja, paraqisnin vetëm një pjesë të vogël të së vërtetës së plotë, lakuriqe të këtij faqe ziu!…
Falmë Zoti ynë, thashë prapë dhe disa çaste pas kësaj shqyerjeje e ofendimi mizor nuk e kuptoja dot Sali Rexhen se në cilën anë kishte mbetur truri i tij, në të këtejshmen apo në të atjeshmen e Zvicërss. Ç’njeri, ç’komb, ç’derq, je, vallë, shqiptarë jo, këtë? Thashë “Shqiptar!” Jo.
Sali! Të turpërohesh përimoralitetin tënd është një hap në shkallën në majë të së cilës të vjen turp edhe për fytyrën dhe moralin tënd. Tema që po shkruaj nuk është e re për këtë antishqiptar. Shkaku i këtij shkrimi ka qenë ulërima e në media” mjeran që mbanë datën 17 qershor 2026 me refrenin e kukamës së një kukuvajke nga degët e thara merrë trajtën e tij prej një cubi.
Në fillim deklarata e tij në afcebbok mu dukë si një kërcnim alienësh, por jo ky ishte shqiptar. Shqiptar thash. Jo! E megjithatë reagimi i tij ishte enigmatik. U shfaq si një imazh i ri! Nëse nuk përfillen kërcnimet e tij, në fund vihen kafshimet tinzare të këtij bufi. Përherë të parë pas luftës e ndiheja vetën të “rrezikuar” në qytetin tim nga një bufë nate! Qenka vështirë të jetosh në kohën e Saliut e çakejve të tjerë, kur fjalët atdhe, liri, dashuri humbin kuptimin e vet dhe shndërrohen në fjalë paçavra nga maskarenjtë me lëkur të trashë, që kur s’e ka njohur të skuqurit nga turpi. Se mos e ka parë dikush të jetë skuqur nga turpi lëkura e bualit apo e krokodilit…
Truri apo koha e tij e ngrirë… Dhe jo vetëm kaq, kishte ardhur, me sa dukej, koha e hakmarrjes për Gjakovën. Hakmarrja e rrugeqërve, e zagarve e shndërruar në kuisje dëshpëruese, ishte e gjatë për njerëzit e pendës e të dijës. Është gjithnjë e më e theksuar, element armiq kanë zhvilluar veprimtari mjaft tendecioze e shpifëse ndaj Gjakovës….
Deklarata e tij me titull (“PSE GJAKOVA I KA VOTUAR SHKIJET!”) e paska tronditur shumë Sali Rexhen e Zvicërres? Ulërima, imazhi tij dhe deklarata e tij vdekjes, që nuk më shqiteshin nga mendja, regëtinë para tij… ferri Sali, simbol i biorrezikut, mjeku çoban i mortajës ose një kërcënim biologjik. Dhe përseri, “burri, që shanë kotë” fytyra e kaçurelit me sy të zinj, me flokë, mustaqe e me mjekërr të thinjur që deklaronte nga bregu i përtejmë të Zvicërres.
Të menduarit e paarsyeshëm (irracional), përfitimi i botës së nëndheshme në menyrë krejt të ndryeshme nga ç’e jep deklarata e tij ndajë Gjakovës, faktet, pamjen e tij, është cen i njeriut nga zvicërra, por diçka e pashmangëshme. Në mërgatë krijoheshin ca njerës të lig sa herë që sektet apo oraganizatat totalitare kishin nevoj për të shpërndar një ide, për të përligjur një krim ose një vijë të re politike antishqiptare. Krijoheshin dy llojesh: shqiptar të gjallë apo të vdekur.
“Qarkullonin fjalë se ky njeri është i zhytur në një liqen katrani të valuar dhe është klient i veçantë kishte pasur takime me oraganizata të huaja gjatë muajve të fundit dhe kjo sikur konfirmonte ato thashethemet përtej. Mos lejoni që tradhtia e gënjeshtra tij të na mashtrojë, ai është një armik i rrezikshëm!”. Ndoshta edhe bashkëpunëtor i ndonjë gazete serbe antishqiptare”…
Mblidhe mendjen Sali dreqi: ti je asgjë. Nga asgjëja nuk vjen veç asgjë. Ose vjen prapë asgjëja, e kështu pa fund. Kush dreqin je ti?! Mos jeni vallë ndonjë spiun brenda zvicërres. Këndë përfaqësoni dhe në cilin sektë apo organizatë serbe opa turke shërbeni… Mesiguri ti i takon asaj organizate për të cilën punon që përbëhet nga shumë sektorë, për sektorin “turko-serb” – Mbështetja e Vëzhgimit dhe Reagimi kundër shqiptar.
Në çdo betejë Gjakova ka hyrë i përgatitur, i pajisur me dije, kulturë, njohuri e mençuri intelektuale, por edhe me trimëri, krenari e dinjitet njerëzor. Jamë thellësisht të bindur dhe e dini se demokracia duhet vënë në shërbim të shtetit dhe kombit dhe jo në shërbimë të qarqeve e sekteve të huaja. Sali Rexha, është fakti që, Ti, sekti apo organizata që ju bëni pjesë nuk keni tagër të bëni të tilla lorja, (apo kombinacione siç thuhet në terminologjinë e agjenturave), ndoshta për të maskuar ikjen tënde drejrë Zvicërres, ndoshta për të mos u dukur si pjestar të këtij grupazhi sektesh apo organizatash të huaja…?
Ne e dime se cilës parti i takoni, Ërrësimi i detyruar, i një islamisti të tërbuar! Ulërimatë e Sali çobanit, përshpërit shërbëtori gjak humbur, teksa i afrohej ngadal imazhit të zymtë të botës së nëndheshme, që tash – më projektohet si flet rrufe në muret Zvicërres.
Ndërkaq, në mendje më erdhi një fjalë e urtë nga zhytësit e thellësive të Ilirisë së lashtë, që gjuanin gaforre në guvat korale të ishujve të saj. Kur noton në një tunel të errët, mbërrin në një pik moskthimi ku nuk ke më aq frymë sa ta bësh rrugën mbrapsht Zvicërr – Prishtinë?. Rrugëzgjidhja jote e vetme është të notosh përpara në të panjohurën… dhe të lutesh për një dalje. Unë ju korrigjoj: E tashmja dhe e ardhmja na janë ampotuar, kanë mbetur ende vetëm gjurmët e së djeshmes Rexhjane..?
