Mosmirënjohja ndaj njerëzve si Nikola Sanduloviq, që e pranon se ndaj shqiptarëve është bërë gjenocid, përbën fyerje ndaj vetë viktimave

Nga: Lirim Gashi, Prizren

______

 Hipokrizia mosmirënjohëse si vetëshkatërrim politik e moral

Ka momente kur njeriu pyet veten nëse ia vlen të vazhdojë të luftojë për ata që kanë vendosur ta zëvendësojnë të vërtetën me fyerje dhe drejtësinë me verbëri ideologjike fetare.

Ajo që po shohim nuk është përplasje besimesh, por përplasje mes arsyes dhe fanatizmit, mes etikës dhe besnikërisë fisnore dhe mes përgjegjësisë dhe dembelisë morale.

Nga perspektiva historike, mosmirënjohja ndaj njerëzve si Nikola Sandulović, të cilët publikisht kanë pranuar gjenocidin ndaj shqiptarëve të të gjitha besimeve dhe ndaj boshnjakëve myslimanë dhe të cilët kanë dënuar krimet e luftës dhe janë rreshtuar kundër nacionalizmit brutal serb, përbën një fyerje të drejtpërdrejtë ndaj vetë viktimave.

Kjo nuk është thjesht harresë — kjo është zhveshje e vetëdijshme e kuptimit të vuajtjes së tyre.

Popujt që për dekada kanë kërkuar solidaritet dhe sot pështyjnë mbi ata që ua dhanë atë, sillen sikur drejtësia të ishte mall i konsumueshëm, e jo vlerë universale.

Politikisht, jemi përballë një dezorientimi të plotë. Shumë boshnjakë dhe shqiptarë , të cilët deklarativisht luftojnë kundër nacionalizmit dhe represionit, sot:

justifikojnë regjime islamike diktatoriale që janë vatra të terrorizmit global dhe sulmojnë aleatët perëndimorë,

ndërkohë që po atij Perëndimi i luten për mbrojtje.

Kjo nuk është politikë — kjo është skizofreni kolektive.

Filozofikisht, këtu po varroset parimi i etikës universale.

Krimi nuk është më krim në vetvete, por varet nga kush e kryen.

Kur e vërteta matet me përkatësi kombëtare dhe fetare, e jo me fakte, shoqëria zhytet në errësirë intelektuale.

Psikologjikisht, kjo sjellje karakterizohet nga mentaliteti i viktimës së përjetshme.

Çdo kritikë ndaj ekstremizmit fetar apo politik përjetohet si sulm personal ndaj identitetit.

Rezultati janë:

agresiviteti,

kërcënimet,

demonizimi i tjetrit,

shmangia e përgjegjësisë.

Kjo është psikologjia e masës që refuzon të piqet.

Në planin kulturor, jemi dëshmitarë të shkatërrimit të dialogut.

Argumenti zëvendësohet me fyerje, mendimi me parullë, debati me linçim.

Kjo nuk ka asnjë lidhje me islamin si traditë shpirtërore dhe qytetëruese — ky është primitivizëm i skajshëm i maskuar si fe.

Në aspektin edukativ dhe arsimor, problemi qëndron në paaftësinë e turmës për ta bërë dallimin mes:

besimit mysliman dhe islamit politik, mes

popullit dhe regjimit dhe mes kritikës dhe urrejtjes.

Pa këto dallime, masat bëhen mjet ideal i manipulimit ekstremist.

Epilogu moral: kush e humbi kë në të vërtetë?

Në fund, e vërteta është e thjeshtë dhe e dhimbshme:

Nuk e humbën Nikolla Sandulovićin.

Nuk më humbën mua.

E humbën veten.

Humbën kredibilitetin, aleatët, lartësinë morale dhe të drejtën për t’u thirrur në drejtësi, ndërkohë që justifikojnë padrejtësitë e të tjerëve.

Ky nuk është sulm ndaj myslimanëve.

Kjo është aktakuzë kundër ekstremizmit, hipokrizisë cinike dhe mosmirënjohjes.

Aleatë të vërtetë të së vërtetës janë ata që e kuptojnë se:

feja nuk e justifikon krimin, se

identiteti nuk e fshin përgjegjësinë dhe se

drejtësia nuk ndahet sipas vijave fetare apo etnike.

Kush nuk e kupton këtë — nuk do të ketë armiq.

Do ta ketë vetëm boshllëkun shpirtëror që e ka krijuar vetë.

***

(na srpskom i albanskom)

Postoje trenuci kada se čovek zapita da li uopšte vredi nastaviti borbu za one koji su odlučili da istinu zamene uvredama, a pravdu vjerskom ideološkom slepoćom.

Upravo se na toj tački danas nalazimo — Nikola Sandulovic i ja.

Ono čemu svedočimo nije sudar verovanja, već sudar razuma i fanatizma, etike i plemenske lojalnosti, odgovornosti i moralne lenjosti.

Iz istorijske perspektive, nezahvalnost prema ljudima poput Nikole Sandulovića, koji su javno priznali genocid nad bosanskim muslimanima i albancima muslimanske i katoličke vjere, i koji su osudili srpske ratne zločine i svrstali se protiv brutalnog srpskog nacionalizma, predstavlja direktnu uvredu samim žrtvama.

To nije puko zaboravljanje — to je svesno ogoljavanje smisla njihove patnje.

Narodi koji su decenijama tražili solidarnost, a danas pljuju po onima koji su im je pružili, ponašaju se kao da je pravda potrošna roba, a ne univerzalna vrednost.

Politički gledano, suočeni smo sa potpunom dezorijentacijom. Mnogi bosanski i albanski muslimani koji se deklarativno bore protiv nacionalizma i represije, danas:

opravdavaju diktatorske islamske režime koji su žarišta globalnog terorizma i

napadaju zapadne saveznike,

dok se istovremeno tom istom Zapadu mole za zaštitu.

To nije politika — to je kolektivna šizofrenija.

Filozofski, ovde se sahranjuje princip univerzalne etike.

Zločin više nije zločin sam po sebi, već zavisi od toga ko ga čini.

Takva logika ne pripada ni veri ni humanizmu, već čistoj moralnoj korupciji.

Kada se istina meri nacionalnom i vjerskom pripadnošću, a ne činjenicama, društvo tone u intelektualni mrak.

Psihološki, ovakvo ponašanje odlikuje mentalitet večite žrtve.

Svaka kritika političkog i vjerskog ekstremizma doživljava se kao lični napad na identitet.

Rezultat su:

agresivnost,

pretnje,

demonizacija drugog i

izbegavanje odgovornosti.

To je psihologija mase koja odbija da sazri.

Na kulturološkom planu, svedoci smo uništavanja dijaloga.

Argument se zamenjuje uvredom, mišljenje se zamenjuje parolom, debata se zamenjuje linčom.

Ovo nema nikakve veze sa islamom kao duhovnom i civilizacijskom tradicijom — to je primitivizam maskiran religijom.

U edukativnom i obrazovnom smislu, problem leži u nesposobnosti da se napravi razlika između:

muslimanske vere i političkog islama, između

naroda i režima i između

kritike i mržnje.

Bez tih razlika, mase postaju idealno sredstvo ekstremističke manipulacije.

Etički, nezahvalnost prema ljudima poput Nikole Sandulovića, koji su rizikovali sopstvenu bezbednost da bi branili istinu predstavlja duboki moralni pad.

Problem nije neslaganje—problem je pljuvanje po onima koji su ih branili dok su drugi ćutali.

Moralni epilog: ko je koga zaista izgubio?

Na kraju, istina je jednostavna i bolna:

Nisu oni izgubili Nikolu Sandulovića.

Nisu izgubili mene.

Izgubili su sebe.

Izgubili su kredibilitet, saveznike, moralnu visinu i pravo da se pozivaju na pravdu, dok istovremeno opravdavaju tuđe nepravde.

Ovo nije napad na bosanske i albanske muslimane.

Ovo je optužnica protiv ekstremizma, cinične hipokrizije i nezahvalnosti.

Pravi saveznici istine su oni koji razumeju da:

vera ne opravdava zločin, da identitet ne briše odgovornost i da

pravda se ne deli po verskim ili etničkim linijama.

Ko to ne razume — neće imati neprijatelje.

Imaće samo duhovnu prazninu koju je sam stvorio.