Shqiptar Shaljani, Shalë Bajgorës, Mitrovicë
PIKA, PIKA RRËZOHEN STATISTIKA!
SOT, NJË TJETËR LAJM I MIRË NGA SHALA E BAJGORËS!
Sot, në kishën katolike shqiptare “Shën Kryqi” në Mitrovicë, një tjetër pjesëtar i një familjeje atdhetare nga fshati Bajgorë i Shalës së Bajgorës mori pagëzimin dhe u kthye, me vullnetin e tij të lirë, në besimin e të parëve.
Për arsye të konfidencialitetit, sot nuk po ia përmend emrin. Emri i tij, megjithatë, nuk është thelbi i këtij lajmi.
Thelbi është vendimi i tij.
Pas pagëzimit, ai deklaroi se kthimi në besimin e të parëve kishte qenë një dëshirë e kahmotshme dhe se tash e tutje ndihej edhe më i vendosur për ta jetuar identitetin e vet shqiptar, autokton, kombëtar e shpirtëror.
Dhe pikërisht këtu qëndron rëndësia e këtij lajmi.
PIKA, PIKA…
Një pikë duket e vogël.
Por kur pikat nuk ndalen, kur bien njëra pas tjetrës, ato nuk janë më thjesht pika.
Bëhen rrjedhë.
Sot një njeri.
Nesër një tjetër.
Një grua.
Një i ri.
Një familje.
E nganjëherë disa familje përnjëherë.
Dhe kjo nuk po ndodh “një ditë”.
Po ndodh çdo orë dhe çdo ditë.
Sot, me pagëzimin e këtij bajgorasit të ri, numri i shaljanëve, përkatësisht bajgorasve të pagëzuar gjatë kësaj periudhe, sipas të dhënave që kam, shkon mbi 60-të.
Që nga pagëzimi im, Shqiptar Shaljani, e pak ditë më vonë i Aleksandër Bajgorës, kjo rrjedhë nuk është ndalur.
Dhe nuk duket se ka ndërmend të ndalet.
SHALA PO FLET ME VEPRA
Nuk janë më vetëm fjalët që flasin.
Po flasin njerëzit.
Po flasin familjet.
Po flasin pagëzimet.
Po flasin vendimet personale.
Kujtoni Strellcin, ku rreth 100 persona u përfshinë në një ditë.
Kujtoni Zogajn, ku për një ceremoni ishin lajmëruar 209 persona.
Dhe tani, me ndërtimin e kishës së re në Zogaj, që pritet të përfundojë deri kah fundi i vitit 2027, përkatësisht rreth Krishtlindjes së vitit 2027, po ngrihet edhe një pikë e re takimi.
Një kishë e re, por edhe një pikë e re grumbullimi për qindra pika të tjera.
Atë ditë mund të jenë qindra.
Mund të jenë shumë më tepër.
Mund të jenë edhe mijëra.
Këtë nuk po e shpall si statistikë dhe as si parashikim. Po e them si një mundësi që, duke parë ritmin e zhvillimeve të sotme, nuk mund të përjashtohet.
Sepse kur pikat vazhdojnë të bien, askush nuk mund ta dijë saktësisht se kur pika e fundit do ta mbushë enën.
EDHE DIASPORA PO FLET
Dhe kjo nuk është vetëm një dukuri e Shalës, e Mitrovicës apo e Kosovës.
I njëjti ritëm i pagëzimeve dhe i rikthimeve po shfaqet edhe në diasporën shqiptare, madje në shumë raste me një solemnitet edhe më të madh.
Këto nuk janë përralla.
Nuk janë fantazi.
Nuk janë tregime të shpikura për rrjetet sociale.
Janë zhvillime që po ndodhin realisht.
Dhe, sipas bindjes sime, ky zgjim shpirtëror shqiptar meriton vëmendje shumë më serioze sesa po i kushtohet.
PO KUJT I LËNGON KY RIKTHIM?
Këtu është pyetja që nuk mund të shmanget:
Kujt i lëngon kur shqiptari kthehet te rrënjët e veta?
Jo myslimanit shqiptar që beson sipas ndërgjegjes së tij.
Jo njeriut që e respekton fenë e vet dhe njëkohësisht identitetin kombëtar shqiptar.
Problemi nuk është besimtari.
Problemi fillon aty ku feja shndërrohet në ideologji politike dhe ku kjo ideologji kërkon ta vendosë përkatësinë fetare mbi kombin, historinë, kulturën dhe identitetin shqiptar.
Dhe këtu, për mua, dalin në të njëjtin rrafsh tri fusha që duhen parë me shumë vëmendje:
politikat serbe, ideologjia e islamit politik dhe disa qendra politike e ideologjike të Lindjes.
Nuk po them se janë një organizatë.
Nuk po them se ulen domosdoshmërisht në të njëjtën tavolinë.
Po them diçka tjetër:
interesat e tyre, në rrethana të caktuara, mund të përkojnë.
Dhe kur interesat përkojnë, edhe pa pasur domosdoshmërisht një marrëveshje të përbashkët, pasojat mund të jenë të ngjashme.
Serbia ka pasur historikisht interesa për dobësimin e identitetit dhe kohezionit kombëtar shqiptar.
Ideologjia e islamit politik, kur e vendos identitetin fetar-politik mbi atë kombëtar, mund ta largojë shqiptarin nga rrënjët e tij historike e kulturore.
Ndërsa disa qendra politike e ideologjike të Lindjes kanë ndjekur projektet e tyre të ndikimit në hapësirat shqiptare.
Tri rrugë të ndryshme mund të përfundojnë në të njëjtën pikë: shqiptari i larguar nga vetvetja.
Dhe pikërisht këtë unë nuk e pranoj.
Sepse një shqiptar që harron rrënjët e veta është më i lehtë për t’u orientuar nga të tjerët.
Një shqiptar që e njeh historinë, gjuhën, kulturën, traditën dhe identitetin e vet është shumë më pak i manipulueshëm.
Prandaj, për mua, rikthimi në rrënjët shqiptare dhe në traditën shpirtërore të të parëve është edhe akt i vetëdijes historike dhe kombëtare.
PO SERBIA?
Këtu nuk kam arsye të përdor gjuhë të mjegullt.
Serbia nuk ka qenë dhe nuk është një spektatore e painteresuar ndaj zhvillimeve identitare në Kosovë.
Edhe rasti i fundit rreth dokumentit të quajtur “Top Secret 2”, të përfshirë nga Prokuroria Speciale në aktakuzën ndaj Fatmir Shehollit, e ka rikthyer në debat pikërisht çështjen e pretendimeve për përdorimin e radikalizimit islamik si instrument politik kundër Kosovës. Sipas raportimeve mbi aktakuzën, dokumenti ishte gjetur në telefonin e Shehollit dhe Prokuroria e konsideron përmbajtjen e tij relevante në lidhje me kontaktet dhe veprimtarinë e pretenduar ndaj strukturave të BIA-s.
Ndërkaq, duhet thënë edhe kjo: origjina dhe autenticiteti i dokumentit janë bërë objekt kërkese për zbardhje të plotë nga BIK-u, i cili ka kërkuar nga Prokuroria sqarimin e burimit, autenticitetit dhe mënyrës së sigurimit të tij.
Por përtej këtij dokumenti, unë e shoh çështjen në një rrafsh shumë më të gjerë historik:
një projekt që e dobëson shqiptarin në identitetin e vet kombëtar i shërben, në fund, çdo force që dëshiron ta ketë shqiptarin më të përçarë, më të pasigurt dhe më të manipulueshëm.
Këtë e kam thënë edhe më parë dhe nuk kam ndërmend ta zbus:
Mua nuk më bën përshtypje ta them hapur.
DHE KËTU HYJNË IDEOLOGËT E ISLAMIT POLITIK
Në të njëjtën vijë të debatit janë edhe ata që e kanë trajtuar rikthimin e shqiptarëve në besimin e të parëve si “përçarje”, si rrezik për unitetin apo me etiketime të tjera të ngjashme.
Milazimat, Kimet, Çmimet, Shefqetët, Latifët e të tjerë.
Këtë nuk po ua atribuoj sot për herë të parë.
E kanë thënë vetë, shumë herë.
Por atëherë pyetja bëhet edhe më e thjeshtë:
Si mund të jetë përçarje ushtrimi i një të drejte personale?
Përçarje e kujt?
E kombit?
Apo e një monopoli ideologjik mbi mënyrën se si duhet të mendojë, të besojë dhe të identifikohet shqiptari?
Sepse shqiptari nuk ka nevojë t’i marrë leje askujt për të treguar se është shqiptar.
As për t’u kthyer në tokën e të parëve.
As në traditën e të parëve.
As në besimin e të parëve.
Besimi është çështje e ndërgjegjes. Ndërgjegjja nuk ka nevojë për leje.
SHQIPTARI NUK PO PAGËZOHET PËR T’I BËRË QEJF KËRKUJT
Ky është edhe paradoksi më i madh.
Shqiptari që po pagëzohet sot nuk po e bën këtë për t’i bërë qejfin Serbisë.
As Lindjes.
As Perëndimit.
As ndonjë ideologu.
Po e bën sepse kështu ka zgjedhur vetë.
Dhe pikërisht këtu qëndron liria.
Rikthimi nuk është luftë kundër myslimanit shqiptar.
Nuk është armiqësi ndaj atij që beson ndryshe.
Nuk është thirrje për t’ia imponuar askujt një fe tjetër.
Është liri zgjedhjeje.
Dhe shqiptarët nuk kanë nevojë t’i marrin leje askujt për të qenë shqiptarë.
PO STATISTIKAT?
Nga Lëvizja për Rikthim është dhënë më herët një vlerësim prej rreth 20% për përmasat e këtij zhvillimi.
Nuk po e paraqes këtë si statistikë zyrtare.
Është një vlerësim.
Por, duke i parë zhvillimet nga afër, kam bindjen se edhe kjo shifër tashmë mund të jetë tejkaluar.
Sepse statistika është fotografi.
Ndërsa ky proces është rrjedhë.
Dhe një fotografi e djeshme nuk mund ta ndalë një realitet që po ndryshon sot.
PO VITI 2030?
Le ta lëmë kohën të flasë.
Nuk kam ndërmend të bëj parashikime.
Por një gjë është e qartë:
kur një proces ecën çdo orë dhe çdo ditë, nuk mund ta matësh me shifrat e djeshme.
Ndoshta kjo është arsyeja pse disa statistika fillojnë të duken gjithnjë e më shumë si fotografi të vjetra.
“BUDUQNUOSTAT” LE TA SHOHIN EDHE KËTË!
“Buduqnostat” — siç do ta përktheja unë me pak ironi: aktivistët e së ardhmes — le ta shohin edhe këtë zhvillim.
Sepse e ardhmja nuk ndërtohet vetëm me deklarata.
Ndërtohet me njerëz që marrin vendime.
Me familje që zgjedhin.
Me njerëz që kërkojnë rrënjët e tyre.
Dhe me një brez që nuk po pret më udhëzime se si duhet të jetë shqiptar.
Po zgjedh vetë.
Prandaj:
Pika, pika mbushet pusi.
Pika, pika bëhet rrjedhë.
Pika, pika ndryshon realiteti.
Dhe kur rrjedha bëhet lumë, statistika nuk rrëzohet nga një goditje.
Rrëzohet pika-pika.
PIKA, PIKA RRËZOHEN STATISTIKA!
Kthimi vazhdon.
