Ndoc Bushgjoja, Tropojë-Tiranë
___
NJEQIND E NJEMDHETE VJET…!
___
Edhe sivjet, dita e flamurit i gjen shqiptaret zemerplasun, me lot ne sy, me dhembje shume e brenga det
Atdheu lëngon, dhe ëndrra per nje Shqiperi te bashkuar, te lire dhe te drejte, duket sot perseri e larget dhe e ftohte, si hana e dimnave te acarte.
S’ka pune e buke per shqiptaret ne Atdheun e tyre.
S’ka drejtesi !
S’ka liri !
Te gjithe duan te ikin si ne ditet e pushtimit turk pas Motit te Madh.
Se ne fakt as pushtuesit e huaj nuk kane bere me keq se keta te pafe, keta perbindsha, keta te huaj, keta te pashpirt.
Ripërseritja e tragjedive duket është mallkimi ynë. Pas heqjes së robërisë turke, kujtoni thirrmat “ikni se na ra turku, u gjendëm mes barbarisë serbe dhe kushtrimit “shkau ma i zi se osmanllia”. Por, daleni, s’paskemi parë gjë akoma: më i zi se osmanllia, se shkau paska qënë zezona sorrosite më e zezë se vetë zia.
Deshira e pushtuesve per nje Shqiperi pa shqiptare po behet realitet.
Pragrami i pushtuesve qe shqiptaret te urrejne dhe te truajne vendin e tyre u realizua sic e kishin parashikuar.
Tragjedi e paimagjinueshme, shqiptaret nuk kane patur qeveri te tyre, por sundimtare te imponuar nga te huajt.
Ahmet Zogolli i vendosur ne fron nga Serbia e Pashiqit.
Enver Hoxha nga Dushanet dhe Miladinet e Jugosllavise.
E deri te përbindëshi i fundit, i projektuar dhe i katapultuar si pushtues, nga antishqiptari me i eger Sorrosi dhe reaksioni antishqiptar.
Dhe duan te na mjegullojne mendjen duke na thene se Shqiperia u be.
Jo, thone liberatoret dhe patriotet , – Shqiperia u “bë” që të pelcasin shqiptaret.
Mbase dite te mira do vijne me vone.
Shpresojme dhe urojme.
Se siç pat thënë shënjtori At; Gjergj Fishta ” Zoti ka me mbajtë Shqipninë në kambë me nder burrni, për inat të djallit e “shqiptarëve”. Apo siç pat folë demiurgu i madh, Noli i ndritur: “SHQIPERIA ESHTE VAKEF, NUK PRISHET !”
Sepse DITA e FLAMURIT eshte nje dite triumfi.
Nje amanet i RILINDASVE te vertete dhe e endrrave te bukura.
Nje ideal qe nuk do vdese kurre.
Po deri atehere do ta shikojme Atdheun me buze te plasur siç na sheh, – ashtu siç vajtonte Çajupi:
Myslyman’ e të krishterë
jemi keq!
Të ngrihemi që të tërë,
djem e pleq!
Të ngrihemi të dëftojmë
trimëri;
Ja të vdesim ja të rrojmë
për liri!
O moj Shqipëriz’ e dashur,
mëmëdhe,
Të shoh me buzë të plasur,
si me sheh.
U shkretove anëmbanë,
Shqipëri,
Se shqiptarët s’kanë
dashuri.
Oh, megjithate qendro, ti je kaq e bukur !
“NESSUN MAGGIOR DOLORE, CHE RICORDARSI DEL TEMPO FELICE NELLA MISERIA. “
Pat thënë dikur Dante Alighieri.
Por, a ka pasur Shqipëria një ditë të bardhë qysh prej kohës së lavdishme të Motit të Madh ?
Mbase atë ditën e 28 Nandorit 1912. Ajo ishte dita e Nandorit të dytë. Edhe pse ishte një kopje, kishte pretencien t’i ngjasonte 28 Nandorit të vitit 1443 të Kastriotit.
Por, dita e bardhë, nuk zgjati shumë. Kosovën me gjysmën e kombit na i pat marrë hasmi.
Se si u përjetua në atë kohë kjo tragjedi, na e tregon episodi i mëposhtëm:
– Dymbedhete burra nga Nikaj- Merturi, u nisën për Shkodër. Rruga ishte e gjatë e qafat e malet me borë. Asnjë nuk fliste me tjetrin. Balli i tyre i breshte ishte vra si ai shpati i malit kah kalon rëja e verit me borë e stuhi.
Ecnin me hapin e gjate e kumbues, si në baladat e vjetra. Po sa ma shpejt. Duhej me pvete te dishmin. I dishmi ishte ipshkvi i asaj kohe. Duhej me ditë, çfare kishte shkrue provania për atë tragjedi të padëgjueme.
Dhe ata hynë te ai françeskani patriot e i ditur ashtu thjeshtësisht e madhërisht. Sikur prej maleve ishin shkëputë dymbëdhetë krena majash.
Frati i priti i e i sajdisi.
– Kjofte levdue Krishti ! Kjoshi bekue. Çka ju ka mundue me ardhe ne këtë kohë :
– Gjithmone e jetës patër – u pergjigjën. – Kena ndie, po na thonë se mbet Kosova nan Serbi. E nuk na la shpia mbrendë. pvet veten e kqyr këndej e andej. Asht e vertete po na thonë. Atëherë u shtërnguem e morem rrugën me ardhe e me të pvete. A asht e vërtetë dhe a ka mbetë për i tubë kohë a për gjithmonë ?
Frati ndejti i cope herë t’mirë pa folë, mbasandej tha kadalë:
– Jo pasha Krishtin, për të tana herat jo.
– Po deri kur, – pveti njëni ma i paduruem.
– Deri sa te shprazen njëqind e një top, përtej Tarabaoshi e të bien gjylet matanë Udhës së Hekurit. ( Pertej Mitrovicës ), – tha me shikimin e hedhun larg Ipeshkvi.
– Aiiiiii, – piskati njani prej burrave. – Pasha atë dritë dielli, atëhere paska mbete pergjithmone. Ashtu tha, dhe lotet i ranë faqeve, në pendë të mustaqeve, e në tokë.
(Këtë ma ka tregue i burrë, paste drite atje ku asht, që pa dhanë jetën nuk shtonte as mungonte fjalë. Dhe mua mu kujtua ai e tregimi i tij, me 24 mars 1999, kur avionet u nisen nga Italia, e raketat Tomahawk nga Adriatiku goditen Beligradin).
Por, le të shohim 28 Nandorin.
Njëzet e Tetë Nandori asht ditë e bardhë. edhe pse ashtu siç thoshte Dantja, ” S’ka mjerim më të madh se kur kujton kohën e bardhë në mjerësi “.
Pas ditës së flamurit, pak dite të bardha pati për Shqiperine. Se Atdheun tonë, Shqipërine e ngratë siç thosh Noli atë kohë, disa herë na e rrëmbyen tradhetorët dhe u shitën të huajve. Por dhe sa herë të tjera?
Dhe shteti nuk ishte as nuk është i shqiptareve.
Megjithatë ashtu siç Gëtja shkruan te Fausti:
” Verweile doch, du bist so schön” duhet bekuar shqip:
OH, MEGJITHATE QENDRO, TI JE KAQ E BUKUR.
