Mathieu Aref, pellazgolog, Paris
___
Njërrokëshësia : e dhëna e parë për të përcaktuar lashtësinë e një gjuhe. Filloi” me Homo-Erektus (më pak se 2 milion vjet më parë deri 150,000 vjet para erës sonë) i cili është një nga hominidët e parë që ka belbëzuar fjalët e para njërrokëshe, më pas kjo gjuhë ka evoluar më tej me Homo Sapiens-in. Ky evolucion i hominidëve të parë na kujton evolucionin e njerëzve modernë (me krahasimin siç duhet). Vërtet, vëmë re se belbëzimet e para të foshnjave janë njërrokëshe : pi, ha, jo, po, etj. Më pas, me moshën dhe me evolucionin e tij metabolik dhe cerebral, fëmija fiton një gjuhë që vazhdon të evoluojë dhe përmirësohet për të arritur tek Njeriu që jemi sot (në këtë rast kur themi “njeri” bëhet fjala për “qeniet njerëzore” në përgjithësi : burra dhe gra…për të mos ofenduar askënd !).
Kjo njërrokëshe mbahet në masë të madhe tek popullsitë e lashta që për mijëravjeçarë e më pas kanë jetuar në mjedise të mbyllura ose të izoluara në vise të paarritshme, të cilat i ruajtën nga përzierjet e ndryshme etnolinguistike : ky është rasti i gjuhës shqipe (veçanërisht gegërishtja veriore që ishte gjuha e Pellazgëve) dhe rajonet e largëta të botës (Azia, Afrika, Amerika, Oqeani). Në të vërtetë, kjo gjuhë ka ende numrin më të madh të njërrokësheve në Evropë (jo në botë pasi ka ende, sot, popullsi primare në të gjitha kontinentet, përveç në Evropë që ka evoluar më shpejt se në kontinentet e tjera). Por kulmi i kësajë lashtësie janë vetë Pellazgët që na e japin me transmetim trashëgues : Shpellazg = ” populli i shpellave” dmth “më i vjetëri !
Përveç elementeve (historike, arkeologjike, antropologjike apo mitologjike, etj.) si dhe provave dhe detajeve që kam sjellur për lashtësinë e Pellazgëve (që i kam quajtur “homo-pellazgus” entnonim që kam krijuar), kam edhe studiuar në veprat dhe tezën time edhe “etnolinguistikën” ku veçoj lashtësinë e kësaj gjuhe në Europë. Unë e quajta këtë gjuhë “gjuhë amtare” e Evropës, domethënë një “fosil e gjallë të vërtetë” për të cilën edhe një herë, jam i vetmi që ka formuluar me prova dhe argumente bindëse vërtetësinë e lashtësisë të kësaj gjuhe… pavarësisht nga gjithçka që është thënë deri tani nga gjuhëtarët modernë që përsërisin si papagaj çfarë kanë pohuar paraardhësit e tyre (gabimisht) që dekretuan që nga fundi i shekullit të 19-të : krijimin e “indoevropianizmit” sepse nuk kishin gjetur një gjuhë amtare për Evropën…ndërsa ata kishin në dorë “gjuhën shqipe”, të cilën e shpallën “gjuhë të veçantë”, prandaj mbeti në dollap !
Dhe, për t’i dhënë fund gjithë këtyre gabimeve, kontradiktave dhe paqartësive të tjera, këta autorë deklaruan pothuajse njëzëri (Ô sakrilegj !) se “paraardhësit e qytetërimit grek ishin PELLAZGËT…QË U ZHDUKËN PA LËNË GJURMË”!! Pra, ky është kulmi në të cilin u gjend HISTORIA e Antikitetit dhe ajo e Pellazgëve, si dhe ajo e gjuhës më të lashtë në Evropë (përcaktoj Evropën, jo Botën). Prej andej Pellazgët dhe gjuha Shqipe u reduktuan në një heshtje shurdhuese dhe të gjitha studimet dhe kërkimet e thelluara lidhur me ta : u ndaluan krejtësisht. Pastaj erdhi një revolucionar shqiptar (qytetar francez), i cili në fillim të shekullit të 21 në Sorbonën e Parisit, vuri në dyshim gjithçka që ishte thënë dhe bërë më parë : një shqelm në një fole thneglash ! Sa e trishtueshme dhe e dëmshme ! Shpresoj që koha të më “hakmerret” !
