Fillimisht: Në këtë fotografi është një hebre gjatë Luftës së Dytë Botërore, me plis të bardhë në kokë. Këtë imazh po e paraqes si ilustrim të shkrimit, për të nderuar së pari plisin e bardhë – simbol i identitetit tonë – dhe së dyti popullin hebre, të cilin ne, si shqiptarë, e kemi ndihmuar gjatë Holokaustit. Kjo ndihmë nuk është harruar kurrë nga ta – dhe as nuk duhet të harrohet nga ne.
Të dashur miq dhe mikesha
Faleminderit që dëgjoni dhe ndjeni çdo fjalë që shkruaj. Ky shkrim është për të parë më qartë, për të ndier më thellë, për të kujtuar se jemi njerëz… jo vetëm përdorues.
Mirë se vini në shekullin XXI
Epoka më e përparuar… dhe njëkohësisht më e zbrazët.
Ku telefonat i kemi pa kabllo,
por lidhjet tona janë më të këputura se kurrë.
Ku veturat hapen pa çelësa,
por zemrat qëndrojnë të mbyllura, edhe kur dikush troket me shpirt.
Gatuajmë pa zjarr,
por tryezat janë të ftohta, pa biseda, pa sy që shikohen.
Ushqimet janë pa yndyrë,
por jeta ka marrë peshë që nuk matet në kilogramë –
ajo rëndon në shpirt.
Veshjet tona janë pa krah,
ashtu siç janë edhe ëndrrat – të rrëzuara para se të fluturojnë.
Njerëzit pa gjini,
dhe identiteti është kthyer në një pyetje pa përgjigje.
Rinia pa punë,
por plot me pasiguri, presion, krahasime dhe depresion të heshtur.
Shefat pa fytyrë,
komandojnë nga distanca me e-maile pa shpirt.
Gratë pa karakter,
që ndjekin forma, por humbasin përmbajtjen.
Fëmijët pa respekt,
sepse askush nuk ka kohë t’i mësojë me zemër,
vetëm me pajisje dhe shpërqendrime.
Bebet pa baballarë,
sepse burrat janë mësuar të ikin, jo të qëndrojnë.
Lidhjet pa kuptim –
më shumë “like” se dashuri, më shumë “story” se histori.
Netët pa gjumë –
plot mendime, por pa përgjigje.
Ndjenjat pa zemër –
i dërgojmë në emoji, por nuk i jetojmë në realitet.
Sillen njerëzit… por pa sjellje.
Flasin… por pa fjalë me peshë.
Ecim… por nuk dimë nga shkojmë.
Qeshim… por nga brenda jemi të thyer.
Ky është shekulli i përparimit teknologjik dhe shkatërrimit emocional.
Ku gjithçka është “smart”, por shpirtrat janë të hutuar.
Ku gjithçka është “fast”, por asgjë nuk zgjat.
Dhe nëse nuk zgjohemi sot…
do vijë një kohë kur s’do dimë më si ta përkufizojmë dashurinë, familjen, njeriun – vetveten.
Do kemi gjithçka që dëshirojmë, por s’do kemi më asgjë që na duhet.
Sepse teknologjia na përparoi,
por njerëzimi… ka harruar të ecë bashkë me shpirtin e tij.
Me 19.06.2025
