Komuna e Oslos i ka ndez dritat për ndriçimin për Ramazan në Borggården, pranë Këshillit Komunal të Oslos. Foto: Alf Simensen . Përpara këshillit të qytetit të Oslo, Ramazani u shënua dukshëm vitin e kaluar. Foto: Alf Simensen / NTB
John Martin Johansen / Document.no
Ndërsa sapo kemi kaluar gjysmën e shkurtit, kemi qenë dëshmitarë të një shembulli fascinues dhe të çuditshëm të dyfishtë-moralit në shoqërinë norvegjeze.
E mërkurë, më 18 shkurt, shënoi një përputhje të rrallë kalendarike. Ishte fillimi i muajit të agjërimit mysliman Ramadan dhe agjërimi tradicional kristian me Dielën e Hirit. Por nëse ndjeki mediat norvegjeze ose dëgjoni politikanët tanë, do të mendonit se Norvegjia ishte vetëm një vend islamik.
Foto ilustruese: Fastelavnsbolle është një bukë gruri, shpesh e prerë horizontalisht, e mbushur me krem të rrahur dhe reçel dhe e spërkatur me sheqer pluhur. Bukët shërbehen të Dielën e Agjërimit,
Foto: Gorm Kallestad / NTB
Kur fillon muaji i Ramazanit, ministrat, kryebashkiakët dhe redaktorët pengohen nga vetja për të qenë të parët që uronin. Ka një garë për të dërguar përshëndetje me ‘Ramadan Mubarak’ në të gjitha kanalet. Gazetat mbushen me lajme të gëzuara për mënyrën se si muslimanët e thyejnë agjërimin, çfarë hanë për iftar dhe sa i rëndësishëm është ky muaj për bashkësinë në shoqëri.
Edhe rrjetet e supermarketeve pastrojnë raftet e veta për të vendosur hurma dhe mish halal për klientët e tyre. Norvegjia zyrtare qëndron në gatishmëri për të festuar një fe të importuar.
Po ç’ndodh me Dielën e Hirit dhe fillimin e agjërimit 40-ditor kristian që çon drejt Pashkës? Ajo u kalua në heshtje të plotë. Asnjë zë nga udhëheqja politike e vendit. Asnjë shkrim i lajmit në kanalin shtetëror mbi rëndësinë e reflektimit dhe kursimit në traditën kristiane. Dita e Hirit u reduktua në një kllapa të padukshme në kalendar, plotësisht e zhdukur nga vëmendja masive ndaj islamit.
Kjo nuk është thjesht harresë. Është një simptomë e një urrejtjeje të thellë kulturore ndaj vetes. Jemi bërë kaq të dëshpëruar për të dukur tolerantë dhe përfshirës ndaj të huajve, saqë aktivisht fshijmë rrënjët tona. Vlerat kristiane që kanë ndërtuar këtë vend dhe kanë formuar moralin, ligjet dhe kulturën tonë për mijëvjeçarë, tani trajtohen si një relike e sikletshme dhe e vjetëruar që më mirë të fshihet.
Foto ilustruese : fillimi i agërimit
Foto: Gorm Kallestad / NTB
Në të njëjtën kohë, islami ngrihet në një piedestal si viçi i ri i artë i shoqërisë.
Kur ne ndalojmë së vlerësuari historinë dhe traditën tonë, në të vërtetë kemi hequr dorë nga të qenit një komb kulturor. Një vend që turpërohet nga trashëgimia e vet dhe që i jep gjithë hapësirën në publik zakoneve të huaja, në fund do të humbasë vetveten.
Kush do të dijë nëse nxënësit në shkollat norvegjeze dëgjuan diçka për Dielën e Karnevalit, e Hëna Blu, E Mërkura e Dhjamit dhe Mërkura e Hirit këtë vit, sepse për Ramazanin patjetër që do të dëgjojnë.
Është koha që të ndalojmë së përkuluri për korrektësinë politike dhe në vend të kësaj të fillojmë të kërkojmë të njëjtën respekt për traditat tona që ne shpërndajmë bujarisht për të tjerët.
