Sak Muji, Rugovë
____
Ehhh… një portë e madhe, si “kapak” krenarie, e ngritur mbi rrugë që s’pyet as për këmbë, as për mall.
Të bën të ndalesh jo se s’ke ku shkon — po se të kujton prej nga vjen.
Në hyrje të Mirditës, porta rri si roje me shpatë në shikim e me gur në zemër:
“Mirë se erdhe… po mos harro kush je.”
Dhe ne, Kelmendasit, e kemi këtë sëmundje të ëmbël: e shohim gurin dhe na duket si këngë;
e shohim shqiponjën dhe na duket si gjyshi që na qorton me dashni:
“Mos e ul ballin, more bir, se e ke mal.”
Po ja ku është ironia jonë me shije kripë:
na ndërtojnë porta që të dukemi të mëdhenj, ndërsa njeriu shpesh kalon i vogël nga brenda.
Porta ka më shumë hijeshi se dinjiteti i ditës,
më shumë dekor se drejtësi,
më shumë bronz se bukë…
por prapë, kur e shohim, na dridhet gjaku si tupani n’odë.
Se kështu e kemi ne:
nga Mirdita deri n’Panoni e Shumadi — një rrugë e gjatë, një emër i fortë, një kokë e ngritun.
Edhe kur s’jemi n’vend tonë, vendi jonë na rri në ballë.
Edhe në Kalemegdan n’Beograd, me plis të bardhë si bora që s’e pranon pluhnin;
n’Sanxhak, Hot, Tuz e Rugovë — njësoj:
krenaria si thikë në brez, humori si pajë në shpirt.
Ne qeshim “hahaahaaaa” që të mos na marrë malli për fyti.
Bëjmë sarkazëm që të mos na thyejë realiteti.
Dhe kur shohim porta të larta, s’na shkon mendja te betoni —
na shkon mendja te pragu i shtëpisë,
te buka e nxehtë,
te fjala “mirë se erdhe” që s’ka nevojë për monument.
Prandaj po e them si kelmendas i shpërndarë nëpër hartë:
Porta është e madhe, po rruga është edhe ma e madhe.
Dhe rruga jonë ka një ligj të vjetër:
kudo që shkon, mos e humb plis-in e zemrës.
smuji’26
