Pasaktësitë historike dhe qasjet e gabuara të kryeimamit të Prizrenit Orhan Bislimaj dhe përgjigja e Dom Nikson Shabanit

1.

Serbët e kanë në doktrinën e tyre sllave se nuk mund të jesh serb pa qenë ortodoks dhe anasjelltas.

Me deklaratën e tij, se “Shqiptarët kanë fillu të besojnë se mbetesh shqiptar vetëm si katolik”, Shan Zefi po flet me të njëjtën logjikë të serbëve, si një trashëgimi e përbashkët kristiane.

Në fakt kjo është logjika mesjetare e Dinastisë Serbe Nemanjice, që i pati sllavizuar të gjitha emrat dhe toponimet shqiptare (shek.XIII – XIV).

Në të njëjtën linjë, Pjetër Bogdani iu bashkua gjeneralit italian Eneo Pikolominit në masakrat e tmerrshme mbi shqiptarët myslimanë të Kosovës, në vitin 1689, duke bërë kërdi.

2.

Fatkeqësisht, me këtë logjikë mesjetare po funksionon Kisha Katolike në Kosovë.

Me 16 prill 2022, gjatë festës së Pashkëve, i pari i Kishës Katolike, z. Dodë Gjergji, ia pati uruar myslimanëve Ramazanin, njësoj: “U uroj vëllezërve tanë që janë konvertuar në islam gjatë kohës.”

Por jo vetëm këta, ai prifti tjetër gjigand Anton Kqira e pati mallkuar Millosheviqin se përse nuk i ka prerë e masakruar të gjithë shqiptarët muslimanë, e këta me vazhdu kumarinë me serbët…!?

Edhe më tej, përse asnjë prift katolik nuk e mori armën për të luftuar në UÇK, kundër serbëve, pse?

Unë me sytë e mi i kam pa kryqat në dyertë e shtëpive katolike gjatë bombardimeve të NATO-së, pse, për t’u thënë serbëve se na jemi një kryq, apo?

Po këta të Lëvizjes së Deçanit, që kanë gjetur strehë te kisha Katolike, si ndodhi që edhe 

këta dolën njerëz të afërt me serbët ‘buducnostë’ në Serbi, pse!?

Në fakt ajo është ‘Lëvizja Serbe e Deçanit’ (LSD).

3.

Fatmirësisht, tolerancën jemi duke e mbajtur na shqiptarët muslimanë.

Toleranca shqiptare është e jona dhe vetëm na e kemi mbajt, dhe përsëri jemi duke e mbajt, falë Islamit që na ndalon urrejtjen.

Me mbet për katolikët moti kishte marrë fund çdo gjë.

Sot, me të madhe njerëzit po hyjnë në Islam nga krishterizmi, në Evropë, Amerikë, Angli, e kudo tjetër, por jo e kundërta.

Po hapen xhami gjithandej, e po mbyllen kishat.

Në Kosovë, prej 2.2% sa kanë qenë në vitin 2011, në vitin 2024 katolikët kanë rënë në 1.75 %.

Don Shan, ky duhet të jetë shqetësimi yt, e jo ofendimi i muslimanëve, duke i quajtur ‘jo shqiptarë’…!

Orhan Bislimaj

Prizren,

22 shkurt 2026

Ps!

* Orhan Bislimajt, është kryeimam i Këshillit të Bashkësisë Islame në Prizren

Nga: Dom Nikson Shabani, meshtar në Katedralen e Prizrenit

• Përgjigja e priftit nga Prizreni…, ndaj qasjes përçarëse dhe pasaktësive historike të kryeimamit të Prizrenit Orhan Bislimaj

Në lidhje me shkrimin e fundit të z. Orhan Bislimaj, është e domosdoshme të sqarohen disa pika që nuk i shërbejnë as së vërtetës historike dhe as interesit të kombit shqiptar, i cili mbijetesën e tij e ka pasur pikërisht te aftësia për të qëndruar mbi ndasitë fetare.

Mbi historinë dhe Pjetër Bogdanin

Tentativa për të portretizuar Pjetër Bogdanin si “masakrues” është një shtrembërim i skajshëm.

Pjetër Bogdani ishte figurë qendrore e rezistencës anti-osmane në vitin 1689, duke mbështetur dhe nxitur kryengritjen në bashkëpunim me forcat austriake, në një kontekst ku aleancat ishin para së gjithash gjeopolitike e jo fetare.

Ai konsiderohet babai i prozës shqipe dhe një nga shtyllat e kulturës sonë.

Të krahasosh klerikët katolikë me doktrinat e Nemanjiçëve është paradoksale, pasi ishte pikërisht Kisha Katolike ajo që në mesjetë dhe gjatë Rilindjes ruajti gjuhën dhe shkrimin shqip kundër asimilimit sllav (shembulli i “Mesharit” të Gjon Buzukut apo i veprave të Budit e Bardhit).

Tani ti po sulmon një Bodgan të ri i cili gjatë gjithë jetës siç dihet hapur e publikisht ka mbrojtur qështjen shqiptare para gjithës diplomacies së së botës ku ju është dhënë rasti, pa asnjë frikë e me guxim bogdanian. Iu ka mbrojtur vëllezërit tanë të besimit islam, që në fakt qysh në vitin 1989 në Romë, para diplomacisë së lartë italine ka mbrojutur tezën se nuk bahet fjalë për islamizën fundamentalisht në Kosovë, por bëhet fjalë për kombin shqiptar që duhet të shpëtohet.

Shpëtone një komb e etni shqiptare që është më e vjetra në Europë dhe që nga këndvështrimi i sotshëm është komb i Nënës Tereze.

“Mbi kontributin e katolikëve” në UÇK dhe luftën për liri

Pretendimi se asnjë prift apo katolik nuk mori armën për UÇK-në është një fyerje për gjakun e dëshmorëve. Historia e luftës së fundit në Kosovë “është e mbushur me emra luftëtarësh katolikë” që ranë për lirinë e atdheut (si psh., Mark Lleshi me familje, e shumë të tjerë).

Për më tepër, lëvizja e pajtimit të gjaqeve e udhëhequr nga Anton Çetta (një “intelektual katolik”) ishte themeli që bashkoi shqiptarët dhe mundësoi mobilizimin e UÇK-së.

Ushtria Çlirimtare e Kosovës ka qenë kombëtare dhe laike, dhe çdo tentativë për ta segmentuar atë në baza fetare është një shërbim që i bëhet propagandës së armiqve të shtetit tonë.

Mbi “Tolerancën” si monopol i njërës palë

Toleranca fetare ndër shqiptarë nuk është dhuratë e njërës fe ndaj tjetrës, por është një vlerë kuintesenciale e kodit tonë gjenetik, “Feja e shqiptarit është shqiptaria”.

Nëse dikush thotë se “tolerancën po e mbajmë vetëm ne”, ai në fakt sapo e ka thyer atë tolerancë, sepse e portretizon tjetrin si një barrë apo si dikë që “duhet toleruar” dhe jo si një vëlla me të drejta të barabarta.

Mbi gjuhën e urrejtjes dhe rastet individuale

Deklaratat e papërshtatshme apo të thëna në afekt të individëve të caktuar, nuk mund dhe nuk duhet të përdoren për të stigmatizuar një institucion të tërë apo një komunitet të tërë besimtarësh.

Përgjegjësia është personale, jo kolektive.

Rasti i Dom Anton Kçirës është trajtuar gjerësisht në opinion. Ai është një figurë me kontribut të madh në historinë tonë të re, veçanërisht në organizimin dhe përfaqësimin e shqiptarëve në Shtetet e Bashkuara, ku angazhimi i tij patriotik është i dokumentuar. Pikërisht për këtë arsye, fjalët e tij u pritën me tronditje dhe kundërshtim.

Deklarata e kontestuar u interpretua si e rëndë dhe e papranueshme. Në kontekstin në të cilin u tha, ajo duket të ketë qenë një reagim emocional, i dalë nga dhimbja dhe zhgënjimi, jo një qëndrim doktrinar apo thirrje reale për dhunë.

Megjithatë, emocioni nuk e përjashton përgjegjësinë publike. Fakti që Dom Antoni kërkoi falje publike dhe u tërhoq nga shërbimi i tij tregon pranimin e përgjegjësisë personale.

Kjo është mënyra e duhur për ta mbyllur një çështje të tillë: me pranim gabimi dhe me reflektim, jo me instrumentalizim për përçarje të mëtejshme.

Në fund, asnjë komunitet nuk duhet gjykuar mbi bazën e një deklarate individuale. Debati duhet të mbetet te faktet dhe përgjegjësia personale, jo te fajësimi kolektiv. Njësoj siç nuk mund të gjykohet i gjithë komuniteti mysliman për veprimet e disa individëve radikalë, nuk mund të gjykohet Kisha Katolike për deklarata periferike.

Deklaratat e pafat të individëve të caktuar (si rasti i Dom Anton Kçirës, i cili është dënuar gjerësisht nga vetë komuniteti katolik dhe opinioni publik) nuk mund të përdoren për të stigmatizuar një institucion të tërë apo një komunitet.

Njësoj siç nuk mund të gjykohet i gjithë komuniteti mysliman për veprimet e disa individëve radikalë, nuk mund të gjykohet Kisha Katolike për deklarata periferike.

Shqetësimi për statistikat dhe “konvertimet”

Fokusimi te përqindjet (1.7% apo 2.2%) tregon një qasje statistikore ndaj besimit, ndërkohë që feja duhet të jetë çështje shpirtërore dhe private.

Shqetësimi i vërtetë i një hoxhe apo prifti duhet të jetë edukimi moral i rinisë dhe jo “gara” se kush po shtohet e kush po pakësohet.

Ne jemi pak shqiptarë për t’u ndarë në grupe që numërojnë njëri-tjetrin.

Z. Bislimaj dhe çdo udhëheqës tjetër fetar duhet të kuptojnë se liria e Kosovës u fitua me ndihmën e botës perëndimore dhe me gjakun e të gjithë shqiptarëve pa dallim feje. Sulmet ndaj figurave historike të dikurshme si Pjetër Bogdani apo të sotshme si Don Shani Zefi, etiketimet e lëvizjeve si “serbe” pa asnjë bazë faktike, vetëm sepse ato nuk përputhen me një agjendë të caktuar fetare, dëmtojnë rëndë imazhin e Kosovës dhe harmoninë tonë kombëtare.

Armiku i vërtetë i shqiptarëve nuk është as kisha e as xhamia, por injoranca , përçarja dhe interesi.