Shumë njerëz nuk e kuptojnë që fenomeni i radikalizmit islamik në Kosovë nuk është rastësor, nuk lind nga vetë feja apo identiteti kulturor. Ai është produkt i një strategjie të qëllimshme, e quajtur luftë hibride, një metodë moderne destabilizimi që kombinon mjete ushtarake, mediatike, ekonomike dhe ideologjike për të ndikuar në shoqëri pa një luftë të hapur tradicionale.
Pas luftës së viteve 1998–1999, Kosova mbeti e shkatërruar ekonomikisht, socialisht dhe institucionalisht. Ky boshllëk u shfrytëzua nga aktorë të ndryshëm, brenda dhe jashtë vendit, për të shpërndarë ideologji radikale, për të ndikuar në politikë dhe për të polarizuar shoqërinë.
Si funksionoi kjo luftë hibride:
U përdorën kanale mediatike dhe rrjete fetare për të përhapur mesazhe që nxisin ndarje dhe ideologji të jashtme.
U ofruan financime dhe mbështetje për individë dhe grupe të caktuara, që i angazhuan në aktivitete radikale.
U krijua një ambient ku boshllëqet ekonomike dhe sociale e bënin shoqërinë më të prekshme ndaj ndikimeve të huaja.
Rezultati është i dukshëm: ideologjitë radikale u përhapën dhe u konsoliduan në disa komunitete, duke krijuar një fenomen që sot shfaqet në forma të ndryshme, nga predikimet ekstremiste te pjesëmarrja e disa individëve në konflikte jashtë vendit.
– Pika kryesore: Ky nuk është një problem “vendës”, nuk është një fenomen natyror i fejes apo kulturës shqiptare. Është pasojë e një procesi strategjik të ndikuar nga faktorë të jashtëm, një luftë hibride që ka përdorur boshllëqet pasluftës për të krijuar efektin që sot shohim si radikalizëm.
Në këtë kuptim, çdo përpjekje për të kuptuar radikalizmin pa marrë parasysh këtë kontekst është e paplotë. Çdo analizë serioze duhet të nisë nga kjo strategji e qëllimshme ndikimi, që përdori krizën post-luftë si terren për të vepruar.
