Sak Muji, Rugovë
Rasti i Elma Xhankoviqit nuk është folklor.
Është sinjal politik dhe shoqëror.
*
Në Sanxhak po shfaqet një brez i ri
që nuk e pranon asimilimin e heshtur
dhe as mohimin e prejardhjes.
Të rinjtë po rikthehen te rrënjët familjare,
te trashëgimia e gjyshërve
dhe te identiteti shqiptar si fakt historik.
*
Fotografia e një gjyshi me lahutë
dhe veshje tradicionale shqiptare
është më e fortë se çdo deklaratë politike.
Ajo thotë qartë:
ne kemi qenë, jemi dhe do të mbetemi këtu.
*
Kjo nuk është kundër askujt.
Është për veten.
*
Feja është e drejtë personale.
Por identiteti kombëtar është çështje kolektive
dhe historike.
Ai nuk negociohet,
nuk fshihet
dhe nuk zëvendësohet.
*
Sanxhaku nuk po “radikalizohet”.
Sanxhaku po kujtohet.
*
Dhe një komb që kujtohet,
nuk zhduket.
Për Amina Nuraj dhe Elma Xhanka – dy drita shqiptare të Sanxhakut
Ka njerëz që lindin në një vend, por e mbajnë Atdheun brenda vetes.
Dhe ka gra që, pa zhurmë, bëhen shtyllë e një kujtese, e një gjuhe, e një shprese.
Amina Nuraj dhe Elma Xhanka – dy dama shqiptare të lindura në Sanxhakun Shqiptar – janë dëshmi se rrënja nuk thahet, edhe kur jeta të shpërndan larg. Ato i japin kuptim fjalës vetëdije: jo si slogan, por si veprim, si guxim, si përkushtim.
Respekt i veçantë për këtë vetëdijësim të rinisë me prejardhje shqiptare në vendin ku jeton. Ju lumtë, duke filluar nga Amina Nuraj e deri te të gjithë të tjerët që e ruajnë emrin shqiptar me dinjitet e e kthejnë në vepër.
Dhe kur Amina hap shkollën shqipe në Tregun e Ri / Novi Pazar, ajo nuk hap vetëm një derë mësimi — hap një portë të shpirtit kombëtar. Aty ku dikur heshtja ishte e detyruar, tani fjala shqipe bëhet dritë. Aty ku shumëkush u mësua të mbijetojë, Amina zgjedh të ndërtojë.
Shqiponja nuk është vetëm simbol në flamur; është shikim, është qëndrim, është krenari. Dhe kur e shohim këtë shikim te njerëzit tanë — sidomos te gratë që mbajnë barrën e kulturës pa u lodhur — ne kuptojmë se kombi jeton jo vetëm në histori, por në zemra që nuk dorëzohen.
Kjo është arsyeja pse emrat tuaj vlejnë: sepse i japin formë shpresës dhe e bëjnë prejardhjen një mision.
smuji’26
