Rreth Kuranit të motorit të djegur, haditheve, kusherinave dhe transmisioneve

Kur jetoja në Gjermani, e kuptova shpejt se 90% e arabëve që i njihja, gënjenin më së shumti pikërisht kur betoheshin në Allahun e Plotfuqishëm.

Më së shumti betoheshin kur donin të më shisnin ndonjë veturë të përdorur “në gjendje perfekte”. Dhe pikërisht në atë moment e kuptoja se pas 20 kilometrash, ose motori do të shpërthente si bombë, ose transmisioni do të shndërrohej në një mulli lutjesh – dhe mua do të më duhej të merrja me qira një kamion për ta tërhequr “bekimin me katër rrota” deri te dera e shitësit.

Por kur i bija ziles së shtëpisë që ai ma kishte prezantuar si të veten, më dilte në derë një gjerman plak me pantallona të ngritura deri mbi vetullat e Hitlerit dhe më thoshte, me një buzëqeshje të ftohtë:

“Arabë? Jo, faleminderit! As me qira, as si nënqiramarrës, as me britma gjatë Ramazanit, as me ulërima gjatë seksit. Dua vetëm pak qetësi!”

Por kjo nuk ishte gjëja më e keqe.

Tmerri i vërtetë fillonte kur ndesheshe me moralin e tyre seksual “familjar”. Mjaftonte që kushërirës t’i forcoheshin pak thithkat e cicave, dhe hormonet e tyre fillonin të vallëzonin si dervishët në ekstazë.

Kur i pyesja pse kishin një nevojë kaq të sëmurë për të bërë seks me kushërirat e tyre, shumë prej tyre më përgjigjeshin sinqerisht se penisi i tyre kishte krijuar një lidhje telepatike kuranore me vaginën e kushërirës – një lloj Bluetooth shpirtëror – dhe nuk mund ta përmbante veten. Aroma vaginale e kushërirës, sipas tyre, ishte aq joshëse sa bytha e kudres për një qen të kojshisë në ngrohtësinë e pranverës.

Dhe kur ua përsërisje pyetjen, përgjigja ishte e qartë: “Edhe Profeti e ka bërë.”

Thoshin se Profeti jo vetëm që shiste deve, por edhe kishte pasur marrëdhënie të shumta seksuale me kushërirat e veta. Madje disa besonin se ai ishte kushëri i parë me Ibrahim Miran Kelmendin.

Në atë çast, kuptoja përfundimisht: kur një arab i përkushtuar bënte be “pasha Allahun se “motori i makines është si i ri,, për mua kjo kishte të njëjtën vlerë si etiketa BIO në suxhukun prej mishi derri.

Sapo fillonte të betohej, e dija: kjo makinë s’e mbërrin as pompën e parë të benzinës.

Dhe pikërisht kështu ndodhte: pas 20 kilometrash nëpër rrugët e Këlnit, makina jepte shpirtin si një muezin që bërtet me zë të lartë gjatë Ramazanit, e më pas bën vetëvrasje nga epshi i pakontrollueshëm për të kënaqur 72 hyritë e Xhenetit me ndihmën e Kamasutrës së Muhamedit.

Me zemrën plot besim dhe karburatorin me vaj, kthehesha tek “shtëpia” që më kishte thënë se ishte e tija, murmurisja “Alhamdulilah”, i bija ziles – dhe përsëri më hapej dera nga gjermani i moshuar:

“JO! Këtu nuk ka arabë! Faleminderit prej Zotit, as me qira, as me selam, as me ulërima gjatë seksit, as me zënka gjatë ditës!”

Në fund, më duhej ta pranoja të vërtetën e hidhur se makina ishte mashtrim, se shtëpia ishte iluzion, ndërsa shitësi ishte një aktor profesionist, i diplomuar në Akademinë Islamike të Teatrit të Gënjeshtrave të Shenjta.

Por ajo që më tronditi më së shumti nuk ishte makina, as gjermani, as zhurma e transmisionit të djegur – por përgjigjja e njërit prej këtyre “profetëve të makinave” kur e pyeta:

“Pse jetoni kështu? Pse mashtroni?”

Më pa drejt në sy, me bebëza të skuqura nga leximi i sureve, dhe më tha me një sinqeritet të tillë që për pak më bëri ta ndryshoj fenë:

“Vëlla… edhe Profeti kështu ka bërë. Edhe ai shiste deve. Edhe ai qinte kushërira.”

Dhe unë s’dija më nëse isha në një treg veturash, në një seminar fetar, apo në një version pervers të Game of Thrones – Edicioni i Xhamisë.

***

Als ich in Deutschland lebte, war mir schnell klar: 90 % der Araber, die ich kannte, logen am heftigsten genau dann, wenn sie bei Allah dem Allmächtigen schworen.

Am liebsten schworen sie, wenn sie mir ein „perfektes“ Gebrauchtfahrzeug andrehen wollten. Und genau in dem Moment wusste ich: Nach 20 Kilometern wird der Motor platzen oder das Getriebe sich in eine Gebetsmühle verwandeln – und ich werde mir einen Transporter mieten müssen, um diese „Gottesgabe auf vier Rädern“ zurück zum Verkäufer zu schleppen.

Aber wenn du bei der Tür klingeltest, die er dir stolz als „seine“ Adresse präsentiert hatte, öffnete dir ein alter deutscher Opa mit Hosenträgern bis über die Augenbrauen von Hitler und sagte freundlich, aber bestimmt:

„Arabisch? Nein danke! Kein Mieter, kein Untermieter, kein Streit, kein Ramadan-Röcheln beim Sex. Ich will nur meine Ruhe!“

Doch das war nicht einmal das Schlimmste.

Das wahre Grauen begann, wenn man sich mit ihrer cousinophilen Sexualmoral beschäftigte. Sobald bei der Cousine die Brustwarzen ein wenig Richtung Himmel zeigten, begannen ihre Hormone zu tanzen wie Derwische in Trance.

Wenn ich sie fragte, warum um alles in der Welt sie so heiß auf ihre Cousinen seien, antworteten manche ganz ernst: Ihr Penis sei telepathisch mit der Vagina der Cousine verbunden – durch eine Art koranisches Bluetooth – und könne einfach nicht widerstehen. Der Vaginalduft der Cousine sei so verführerisch wie eine läufige Hündin für einen Straßenköter im Frühling.

Und wenn du nochmals nachharktest, kam die logische Antwort: „Auch der Prophet hat’s gemacht.“

Der Prophet, sagten sie, habe nicht nur Kamele verkauft, sondern auch fleißig Cousinen gevögelt. Manche meinten sogar, er sei ein enger Cousin von Abraham – oder Miran Kelmendi.

Spätestens da wurde mir klar: Der Ausdruck „Bei Allah, Bruder, der Motor ist top!“ hat denselben Wahrheitsgehalt wie das Bio-Siegel auf einer Packung Schweinesucuk.

Sobald ein besonders gläubiger Araber schwor, dass der Motor „wie neu“ sei, war mir klar: Diese Karre wird nicht mal bis zur nächsten Tankstelle überleben.

Und genau so kam es: Nach 20 Kilometern auf den Straßen von Köln hauchte das Auto sein letztes Bismillah, wie ein Muezzin im Ramadan, der so lange ruft, bis er aus Verzweiflung Selbstmord begeht – nur um endlich mit den 72 Jungfrauen im Himmel Stellung 47 der Kamasutra des Propheten auszuprobieren.

Mit Herz voller Vertrauen und einem Ölfilter voller Reue kehrte ich zurück zur angeblichen „Adresse“ des Verkäufers. Ich murmelte „Alhamdulillah“, drückte die Klingel – und wieder öffnete mir der alte Hitler-Opa:

„NEIN! Kein Araber hier! Kein Mieter, kein Geschrei, kein Allah-Akbar beim Orgasmus! Danke dem Herrn!“

Am Ende musste ich die bittere Wahrheit akzeptieren: Das Auto war Betrug, das Haus war eine Fata Morgana, und der Verkäufer war ein ausgebildeter Schauspieler der Heiligen Theaterakademie der Islamischen Lügenkünste.

Aber was mich am meisten schockierte, war nicht der Motor, nicht der Opa, nicht mal der Gestank des verbrannten Getriebes – sondern die Antwort eines dieser Gebrauchtwagen-Propheten, als ich ihn fragte:

„Warum lebt und betrügt ihr so?“

Er sah mir tief in die Augen, die Pupillen rot vom Koranlicht, und sagte mit so entwaffnender Ehrlichkeit, dass ich fast konvertiert wäre:

„Bruder… auch der Prophet hat das gemacht. Er hat verkauft. Und er hat gevögelt. Cousinen.“

Und ich wusste nicht mehr, ob ich auf einem Automarkt war, in einer religiösen Schulung – oder in einer perversen Neuverfilmung von Game of Thrones: Moschee Edition.