Fotoja e ime (Gjergj – Bajram Kabashi) është punim artistik i piktorit Sak Muji
Nga: Sak Muji, Rugovë – Zvicër
POEMA E ZËRIT QË NUK HESHTI – PËR GJERGJ KABASHIN
AKTI I PARË – FJALA QË ZGJOI PRANVERËN
Në kohë kur pranvera
s’kishte lule,
dhe fjala ishte burg,
doli një zë nga malësia
tjetër –
nga Sanxhaku i harruar,
me penën në dorë e plagën
në shpirt.
***
Jo për lavdi shkroi,
por për amanet.
Jo për veten foli,
por për ne që s’na lanë me
u bë “ne”.
***
Ai s’e bleu pranverën
me lule plastike,
por e mbolli me gjak
artikulli.
43 pranvera – 43 kapituj,
e secila një thirrje për të
mos vdekur si popull.
⸻
AKTI I DYTË – ZËRI NË MES
TË hirres e te HESHTJES
***
Kur mediat u bënë zarfë
nën tavolinë,
e kombi u shit për një
“opinion” në ‘prime time’,
Gjergj Kabashi nuk bërtiti
për klikime,
ai psherëtiu për kombin.
***
Në “Drini”, ai gdhendi shkronjat
me zemrën e tij.
Shkroi jo për të harruar, por
për të nxjerrë në dritë,
jo për të zbavitur lexuesin –
por për të zgjuar
ndërgjegjen.
***
Ai zgjodhi dhimbjen mbi
komoditetin,
të vërtetën mbi diplomën,
kombin mbi veten.
Ndaj është më shumë se
gazetar –
është rojtar i gjakut tonë që
s’duhet të hollohet.
⸻
AKTI I TRETË – NGA MAJA E LUJVE, ZËRI I MALËSORIT I THOTË: FALËNDERIM I PËRJETSHËM
O Gjergj, unë që vij nga
maja e Lujve,
ku dielli ngrihet më herët e
heshtja më shumë
dëgjohet,
ta çoj këtë zë si amanet
me erën e maleve:
Faleminderit, vëlla!
Se kur unë isha në burg, ti
ishe dritare.
Kur fjala ime ishte e
ndaluar,
ti ia dhe fjalës sime shpinën
tënde që ajo të mbijetonte.
***
Ti nuk lejoje që liria të
kthehej në tallje,
e demokracia në
maskaradë.
Me 43 rrufe, e theve
errësirën.
***
Dhe unë sot, në emrin e të
gjithë atyre që s’kanë më
zë,
e qëndis këtë poemë me
frymën e maleve dhe
mirënjohjen e kombit.
⸻
Gjergj Kabashi – ti nuk je më vetëm një njeri, je një fjalë që do të shkruhet përgjithmonë me shkronja gjaku në librin e ndërgjegjes shqiptare.
