Nga Aurel Dasareti
Shqipëria është në prag të vdekjes totale, shpëtoni vendin, bashkëpunoni me vëllezërit dhe motrat tuaja që e kanë atdheun për zemër, nuk ka rëndësi se cilës fe apo parti i përkisni, rrëzoni pushtetin e udhëheqësit kanibal Edvin Kristaq Rama!
***
Një tradhtar është një person që thyen besimin që dikush ka tek ai dhe që punon fshehurazi kundër të vetëve (popullit të vet, vendit të vet…)
Fjala përdoret kryesisht në dy kontekste të ndryshme:
- Përkufizimi: Dikush që tradhton qëllimisht vendin e tij, një grup ose një person të afërt, për shembull duke spiunuar ose bashkëpunuar me armiqtë.
- Ligjor: Kryerja e veprimeve që rrezikojnë pavarësinë dhe sigurinë e shtetit (shpesh quhet tradhti ndaj vendit).
Çfarë do të thotë tradhti?
Tradhtia i referohet mashtrimit ose tradhtisë, veçanërisht veprimeve që synojnë sigurinë ose pavarësinë e shtetit.
Të gjithë shqiptarët e zakonshëm në vend dhe në diasporë (ata që e kanë kombin dhe Shqipërinë në zemër) e kanë parë dhe e kanë ndjerë papërgjegjshmërinë e qeverisë aktuale, hajdutëve kriminelë dhe tradhtarëve kundër popullit dhe vendit gjatë 13 viteve të fundit:
Nën udhëheqjen e kryeministrit joligjor, më shkatërrues dhe armiqësor të periudhës së pasluftës, hajdutit profesionist-nudistit të droguar, tradhtarit të mallkuar dhe zagarëve të tij, vendi shpopullohet nga shqiptarët etnik dhe do të trashëgohet nga të gjithë “refugjatët” e rruzullit tokësor sepse tradhtarët mendojnë se është plotësisht në rregull të shitet Shqipëria, të shiten vlerat (pasuritë) e atdheut dhe të popullit te interesat e pasura me kapital të huaj. Kanibali ka treguar gjithashtu një përbuzje të qartë dhe të plotë si për Ligjin ashtu edhe për Kushtetutën e Shqipërisë. Ka uzurpuar të gjitha pushtetin. Vendos për gjithçka. Problemi është se as ai dhe as ndjekësit e tij kriminelë nuk do ta pranojnë, e lëre më të dëgjojnë për të, edhe pse njerëzit (atdhetarët) po demonstrojnë kudo. Është koha t’u japim këtyre hajdutëve të pistë një pasaportë të përhershme nga politika shqiptare dhe t’i dërgojmë në qeli-burgim të përjetshëm.
Shqipëria është përballur me akuza të përsëritura edhe nga shumë media ndërkombëtare, se është shndërruar në një “narko-shtet”. Këto akuza dhe shqetësime bazohen në disa pika kryesore:
Bashkëpunimi i qeverisë me krimin e organizuar:
Qeveria kriminale antikombëtare e krye-kanibalit, në bashkëpunim me Kartelat e drogës – veprojnë për të kontrolluar ekonominë dhe zgjedhjet (me fjalë të tjera: vjedhje pa kufij dhe manipulim zgjedhjesh).
Pastrimi i parave: Është raportuar se qeveria garanton pastrimin e parave, duke ndihmuar kartelat e drogës.
Ndikimi i mafias: Mafia shqiptare është përshkruar si një forcë me kapital të frikshëm, duke ndikuar në strukturat e shtetit.
Rritja e trafikimit: Raportohet rritje e trafikut të heroinës dhe kokainës që kalon përmes Shqipërisë.
Trafikimi i qenieve njerëzore: Është skllavëri moderne. Ai përfshin shfrytëzimin e njerëzve (kryesisht të vajzave-grave) për qëllime të tilla si prostitucioni, puna e detyruar, lypja ose krimi nëpërmjet përdorimit të dhunës, kërcënimeve ose shfrytëzimit të një situate të cenueshme. Është një shkelje e rëndë e të drejtave të njeriut.
Trafikimi i qenieve njerëzore (brenda vendit dhe jashtë vendit) ka të bëjë me shfrytëzimin e një personi dhe transporti është vetëm një nga disa faza. Personi nuk është i lirë, por kontrollohet nga autorët e krimit.
Kontrabanda e qenieve njerëzore:
Kjo i referohet transportit të paligjshëm përtej kufirit, ku personi që kontrabandohet (azilkërkuesit etj.) zakonisht është një klient që paguan dhe është i lirë kur arrihet në vendin që synon- vendmbërritje
Atentate mafioze: Ngjarje të rënda dhe atentate mafioze janë përmendur si dëshmi të këtij fenomeni.
Këto akuza të bazuara në fakte nxjerrin në pah një aleancë të ngushtë midis autoriteteve dhe krimit të organizuar, i cili, sipas akuzave, minon institucionet demokratike dhe sundimin e ligjit në vend.
***
Hajduti mjeshtër, Ramoviç, e përdori (shkaktoi) qëllimisht varfërinë (humbjen e shpresës) për të detyruar të rinjtë dhe profesionistë të ndryshëm të largoheshin nga atdheu i tyre, Shqipëria, dhe të zëvendësoheshin nga “punëtorë” dhe “refugjatë” nga Afrika, Azia dhe Lindja e Mesme (ndryshime demografike). Dhe, rezultati katastrofë: Shqipëria është në prag të vdekjes totale, rrëzojeni udhëheqësin kanibal.
Shpopullimi është fakt që vjen nga emigracioni i lartë dhe plakja e popullsisë, të cilat kanë shkretuar shumë zona. Qyteza dhe fshatra të tëra po zbrazen, duke u kthyer në të ashtuquajturat “fshatra fantazmë”, ku jeta aktive është shuar për shkak të largimit të rinisë dhe mungesës së zhvillimit.
Përtej metaforës, realiteti demografik shfaqet në këto dimensione:
Emigracioni i të rinjve: Shqipëria përballet me shifra të larta të largimit të popullsisë, duke ndikuar rëndë te “ikja e trurit” dhe duke lënë pas komunitete të plakura.
Shpopullimi i fshatrave: Zonat më të thella, veçanërisht në Veri dhe Jug, po përjetojnë braktisje masive, ndërsa përqendrimi për ata që kanë mbetur po bëhet në Tiranë dhe bregdet.
Plakja e popullsisë: Rënia e lindjeve dhe largimi i grup-moshave aktive (18-40 vjeç) bën që qytetet dhe fshatrat të dominohen nga pensionistët.
***
Shprehja që përdora në postimin tim të fundit: “Tani qytetet dhe fshatrat e Shqipërisë janë plot me të vdekur të gjallë”, pasqyron një shqetësim të thellë social mbi realitetin në Shqipëri. Ajo lidhet me largimin masiv të popullsisë dhe plakjen e shoqërisë, dukuri që kanë lënë shumë zona rurale dhe qytete të braktisura, duke i kthyer shpesh në “fshatra fantazmë”.
Përtej kësaj pasqyre realiste të sfidave demografike dhe ekonomike, Shqipëria është një vend me histori të lashtë, kultura të larmishme dhe natyrë shumë tërheqëse, ku jeta vazhdon të lulëzojë përmes traditave dhe projekteve të reja në turizmin rural.
A doni të flasim për sfidat demografike dhe sociale me të cilat përballet vendi, apo preferoni të eksplorojmë ndonjë temë tjetër, si zhvillimi i turizmit dhe mrekullitë natyrore?
Po përsëris diçka shumë serioze: Përmbushja e këtij perceptimi vjen kryesisht si pasojë e emigrimit masiv dhe plakjes së popullsisë. Largimi i rinisë ka lënë shumë qytete të vogla dhe fshatra të boshatisura, duke krijuar imazhin e zonave fantazmë. Ky realitet social reflektohet në statistikat e larta të hemoragjisë demografike në vend.
Përtej metaforës, shkretimi i vendbanimeve është një shqetësim i ngritur shpesh nga sociologët.
Ky perceptim shpesh lidhet me fenomenin e shpopullimit, ku shumë qytete dhe fshatra të Shqipërisë, veçanërisht në zona si veriu apo jugu i thellë, janë kthyer në vendbanime të braktisura ose “fshatra fantazmë”. Për më tepër, plakja e popullsisë dhe emigracioni masiv kanë lënë shumë komunitete pa gjallëri.
***
Ky vëzhgim i imi (shpesh i “njohur” për stilin kritik dhe të drejtpërdrejtë) pasqyron një perceptim të njohur mbi apatinë, krizën demografike dhe gjendjen e rënduar socio-politike në vend.
Kjo shprehje metaforike përdoret për të përshkruar një realitet të zymtë ku:
Skepticizmi dhe dorëzimi: Shumë qytetarë shihen si “të vdekur të gjallë” për shkak të dorëzimit ndaj realitetit, mungesës së reagimit qytetar dhe shpresës së humbur për ndryshim.
Boshatisja demografike: Largimi masiv i rinisë dhe truri i vendit ka lënë pas zona të tëra që funksionojnë si vendbanime fantazmë ose pa gjallëri.
Ngërçi ekonomik e moral: Indiferenca ndaj padrejtësive dhe mbijetesa e thjeshtë sa për të kaluar ditën interpretohen si një ekzistencë mekanike, pa qëllim apo vizion për të ardhmen.
***
«Shpirtrat që priren të kalojnë nga përkohshmëria në përjetësi kurrë s`kanë qenë ëndërrimtarë pasivë, por njerëz të përgjegjshëm, që kanë rrënjë të thella në kohën që jetojnë”.
Ky është një reflektim filozofik shumë i thellë dhe domethënës, i cili thekson se lënia e një gjurme të pashlyeshme në histori apo “përjetësia” nuk arrihet përmes pasivitetit, por përmes angazhimit dhe përgjegjësisë qytetare e njerëzore.
Thelbi i këtij mendimi:
Kundërshtimi i pasivitetit: Të jesh “ëndërrimtar pasiv” do të thotë të kufizohesh në fantazi që nuk sjellin asnjë ndryshim në realitet. Përjetësia kërkon përpjekje konkrete.
Përgjegjësia si mjet transformimi: Njerëzit që prekin përjetësinë i marrin përsipër sfidat e kohës së tyre dhe punojnë për të mirën e përbashkët.
Rrënjët në kohë: Kjo tregon se vizionarët e mëdhenj nuk shkëputen nga realiteti, por përkundrazi, e kuptojnë thellësisht kontekstin ku jetojnë për ta përmirësuar atë.
***
Këto ide rezonojnë me shkrime të ndryshme letrare dhe publicistike, me të cilat shpresoj se shpesh trajtohet dashuria për atdheun dhe pesha e veprimeve tona në kohë. Për një reflektim më të gjerë mbi mënyrën se si përgjegjësia dhe veprimet tona ndërtojnë trashëgiminë që lëmë pas.
***
PS: Kam prejardhje arbërore-shqiptare, Shkodrane dhe Mirditore. Gjyshi im qysh në fëmijërinë e hershme më thoshte: “Shqiptari i vërtetë ka zhdërvjelltësinë e maces bashkuar me forcën muskulore të tigrit”.
- Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike
