Fidan Jupolli mburret me veturën e tij luksoze aq zhurmshëm, saqë, po ta dëgjonin majmunët e xhunglës, do të mendonin se Tarzani sapo është kthyer nga safari me trofeun e shekullit.
Sipas tij, vetura luksoze qenka fryt i punës së tij ndershme. Urime!
Por, që kur është bërë vetura diplomë e moralit dhe arsye për t’i parë kolegët nga lartësia e sediljes prej lëkure?
Ka gazetarë që nuk kanë fare veturë, por kanë dinjitet. Ka edhe të tjerë që kanë vetura tepër luksoze, por që i keqpërdorin si megafon për ta reklamuar madhështinë e tyre të përfytyruar.
Duket se Jupolli i përket kategorisë së dytë: njerëzve që nuk kënaqen vetëm duke e zotëruar një veturë luksoze, por duan që kolegët e tyre që nuk e kanë një të tillë të ndihen si këmbësorë të historisë.
KUR ARGUMENTET SHKOJNË NË SERVIS
Akuzat e tij kundër Albin Kurtit janë aq të mjera, të pabazuara, pretencioze dhe pa shije, saqë është vështirë të kuptohet nëse kemi të bëjmë me gazetari apo me një aksident komunikimi që ka mbetur pa ekspertizë.
Vlera e tyre është përafërsisht sa urina e miut, e spërkatur nga pistoleta e ujit e Linda Morinës.
Të paktën, pistoleta e saj ka një funksion të qartë: spërkat. Akuzat e Jupollit, përkundrazi, spërkatin gjithandej, por nuk arrijnë të pastrojnë asgjë.
Ai sillet si një boksier i sapo nokautuar, që çohet nga dyshemeja dhe fillon të godasë në të gjitha drejtimet, pa e ditur nëse përballë e ka kundërshtarin, arbitrin apo fytyrën e vet në pasqyrë.
Duket se tronditja nga nokauti ia ka çrregulluar edhe busullën morale:
Ai e akuzon Albin Kurtin sikur ky të ishte shpallur fajtor nga Gjykata Speciale për vrasjen e shqiptarëve, e jo Hashim Thaçi.
Në këtë cirk politik, faktet janë larguar nga arena, ndërsa akuzat kanë marrë mikrofonin.
HASHIM THAÇI DHE MIZA QË NUK DUHET SHKELUR
Dashuria e Jupollit për Hashim Thaçin duket se nuk njeh kufij. Ai e paraqet idhullin e vet si njeriun më të ndershëm të planetit, pothuajse si një shenjtor që nuk do t’i bënte keq as një mize të vetme.
Për një çast, njeriu mund të mendojë se po e dëgjon fjalimin e Papes së Vatikanit për një kandidat për shenjtërim në Kishën Nënë Tereza, e jo për një politikan që po përballet me akuza të rënda në Hagë.
Por gazetaria nuk është proces shenjtërimi, ndërsa studioja televizive nuk është kishë ku moderatori shpërndan certifikata shenjtërie.
Akuzat duhet të shqyrtohen mbi bazën e provave dhe vendimet gjyqësore duhet të respektohen. Askush nuk duhet shpallur fajtor pa një vendim përkatës. Por po aq e papranueshme është që një gazetar t’i shndërrojë simpatitë politike në imunitet moral dhe ta trajtojë një politikan sikur atij të mos guxojë t’i drejtohet askush me pyetje kritike.
Kur dashuria për një politikan bëhet aq e madhe, saqë humbet aftësia për ta dalluar faktin nga dëshira, gazetaria pushon së qeni gazetari dhe shndërrohet në shërbim përcjellës të politikës.
VLORA ÇITAKU DHE SHNDËRRIMI I FIDANIT NË TARZAN
Që nga dita kur Vlora Çitaku ishte mysafire në emisionin e tij që e transmeton televizion Klan Kosova, Jupolli duket sikur nuk e njeh më as vetveten.
Njeriu që duhej t’i drejtonte debatet me qetësinë e një profesionisti po shfaqet si një bishë politike e ikur nga kafazi, e cila te Albin Kurti nuk sheh një të ftuar për t’i bërë pyetje, por një gjah që duhet shqyer.
Me sjelljet e tij të papërmbajtura të ditëve të fundit, ai krijon përshtypjen se, po të kishte mundësi, do ta vendoste Kurtin mbi skarë, do ta piqte të gjallë dhe do ta hante për drekë, me një oreks që do t’ia kishte zili edhe një luan pas tri ditësh urie.
Problemi nuk është se Jupolli e kritikon Kurtin. Gazetari ka të drejtë dhe detyrë ta kritikojë çdo pushtet. Problemi lind kur armiqësia e zëvendëson kritikën, insinuata pyetjen, ndërsa analiza shndërrohet në një dëshirë të pakontrolluar për ta pjekur kundërshtarin në zjarrin e studios televizive.
Gazetari nuk matet me temperaturën e zemërimit të tij, por me cilësinë e argumenteve. Përndryshe, edhe një skarë mund ta hapë një emision politik; mjafton t’i vendoset një mikrofon sipër.
DIPLOMAT QË E VULOSIN BUDALLALLËKUN
Me një nivel të tillë profesional, Jupolli do të mund ta ushtronte profesionin e tij pa u shqetësuar nga kriteret meritokratike të cilësisë vetëm në Kosovë ose në Afganistan.
Sepse në Kosovë, standardet që tolerojnë budallallëkun dhe mediokritetin janë shkatërrimtare jo vetëm për gazetarinë si profesion fisnik, por edhe për të drejtën e qytetarëve shqiptarë dhe të pjesëtarëve të komuniteteve pakicë që të mos helmohen me propagandë serbe.
Disa nga gazetarët tanë të vetëshpallur ekspertë mburren me diplomat universitare sikur të kishin fituar çmimet Nobel për gazetari.
Por diploma, siç dihet, nuk e shndërron automatikisht njeriun në profesionist. Ndonjëherë ajo vetëm ia vë injorancës së tij një kornizë të bukur dhe një vulë zyrtare sipër.
Në këtë pikë, prezervativët kanë një epërsi të padiskutueshme ndaj diplomave të tyre.
Të paktën, ata e kryejnë funksionin për të cilin janë prodhuar: i mbrojnë njerëzit nga disa sëmundje seksualisht të transmetueshme.
Diplomat e tyre, përkundrazi, nuk i mbrojnë as pronarët e vet nga budallallëku. Madje, kur keqpërdoren si dëshmi të një autoriteti moral që nuk e kanë, e bëjnë budallallëkun e tyre të duket sikur është akredituar edhe zyrtarisht.
Universiteti, natyrisht, nuk është përgjegjës për çdo fjali të marrë që shqipton një i diplomuar. Por publiku ka të drejtë të pyesë se çfarë vlere ka një diplomë kur mungojnë mendimi kritik, ndershmëria intelektuale dhe respekti për faktet.
OLIGARKU, PROPAGANDA DHE INTERESAT E SERBISË
Dhe pastaj vjen pjesa më interesante e kësaj komedie: financimi.
Sipas pretendimeve që duhen mbështetur me dokumente dhe prova të verifikueshme, është alarmant numri i gazetarëve kosovarë financohen nga i njëjti oligark, i cili e ka krijuar pasurinë e tij marramendëse përmes tregtisë së mallrave me Serbinë e Millosheviqit, Tadiqit, Vuçiqit, Vulinit dhe Putinit.
Nëse këto lidhje ekonomike dhe financiare së shpejti dokumentohen, publiku ka të drejtë të pyesë se ku përfundon biznesi dhe ku fillon ndikimi politik.
Sepse kur një pronar mediash ka interesa të fuqishme ekonomike, pavarësia editoriale nuk mund të dëshmohet thjesht duke e përsëritur fjalën „paanshmëri“ para kamerave.
Paradoksi bëhet edhe më i madh kur mediat që pretendojnë se i mbrojnë interesat shqiptare përfundojnë duke prodhuar mesazhe që u shërbejnë interesave të Serbisë më mirë se disa media serbe.
Nëse kjo është pasojë e qëllimshme apo e paaftësisë profesionale, duhet të dëshmohet përmes analizës konkrete të përmbajtjes, jo përmes hamendësimeve.
Por pyetja mbetet: çfarë vlere ka patriotizmi i një studioje televizive, nëse ai ndizet vetëm kur shfaqet politikani i duhur dhe fiket sapo në lojë hyjnë interesat e pronarit?
DOKUMENTET QË MUND TA PRISHIN FESTËN
Dhe, në fund, mbeten dokumentet. Ato dokumente për të cilat pretendohet se përmbajnë të dhëna të regjistruara në një mënyrë që do ta linte gojëhapur çdo njeri normal.
Nëse dokumentet përmbajnë vërtet mospërputhje, ato duhen publikuar, shqyrtuar dhe verifikuar. Nëse ka shkelje, ato duhen emërtuar. Nëse ka vetëm dyshime, ato duhen quajtur dyshime.
Gazetaria nuk fiton asgjë duke e zëvendësuar provën me zhurmën, sado luksoze të jetë vetura e gazetarit.
Në fund të fundit, një veturë mund të të çojë shpejt nga një qytet në tjetrin, por nuk të çon vetvetiu nga injoranca te dituria, nga arroganca te dinjiteti apo nga propaganda te gazetaria.
“TARZANI MUND TË BËRTASË SA TË DOJË NË XHUNGËL. POR ZHURMA NUK ËSHTË ARGUMENT, DIPLOMA NUK ËSHTË MENÇURI DHE VETURA LUKSOZE NUK ËSHTË CERTIFIKATË E NDERSHMËRISË.”
Dhe, mbi të gjitha, një gazetar që e ngatërron mikrofonin me skeptrin e sundimtarit duhet ta dijë se publiku nuk i detyrohet bindje. Publiku i detyrohet vetëm të vërtetës, të cilën gazetari ka për detyrë ta kërkojë, e jo ta zëvendësojë me ulërima.
