Oslo gjatë Ramazanit vitin e kaluar. Foto: Alf Simensen / NTB
John Martin Johansen / Document.no
Edhe një herë muaji i agjërimit Ramazani është tek ne, dhe përsëri pritet që të gjitha vendet Nordike t’i përshtaten.
Politikani danez Nick Zimmermann nga Partia Popullore Daneze kohët e fundit e goditi thelbin e çështjes në një fjalim të zjarrtë për gjendjen në Danimarkë. Por le të jemi brutalisht të sinqertë, sepse situata që ai përshkruan është pikërisht e njëjtë në Norvegji dhe Suedi. Në postimin e tij, Zimmermann thekson se myslimanët agjërojnë në gjithë botën, dhe se ne përsëri jemi përfshirë kundër dëshirës sonë. Ai shkruan se përsëri duhet të dëgjojmë për konsideratë dhe mirëkuptim, dhe se shkollat dhe vendet e punës duhet të përshtaten. Politikani danez kërkon që të ndalojmë së respektuari një religjion që në themel nuk tregon respekt për ne. Mesazhi i tij i qartë është se tani mjafton. Kjo vlen shumë edhe këtu në vendin tonë.
Ne më nuk mund të pranojmë që një religjion që ndan njerëzit dhe vepron në mënyrë diktatoriale, të ketë ndikim gjithnjë e më të madh mbi vendet që kemi trashëguar.
Tani, myslimanët në të gjithë botën agjërojnë. Dhe edhe këtë vit ne – danezët – do të përfshihemi.
Edhe një herë do të dëgjojmë për konsideratë dhe mirëkuptim. Edhe një herë shkollat, vendet e punës dhe institucionet duhet të përshtaten. Edhe një herë duhet të tregojmë respekt për një fe që në thelb nuk tregon asnjë respekt për ne.
Dhe le të them këtë hapur: Po mjafton!…
Zimmermann thekson se çdo vit e shohim të njëjtin model duke u zhvilluar. Ai nxjerr në pah se si fëmijët në praktikë detyrohen të agjërojnë, dhe përshkruan djem dhe vajza të vegjël që nuk marrin as të lagët e as të thatë për orë të tëra. Sipas politikanit, kjo nuk ndodh sepse ata e zgjedhin vetë, por sepse janë indoktrinuar me kërcënime për ferrin dhe ndëshkimin. Ata dëgjojnë se tradhtojnë zotin e tyre nëse pinë një gllënjkë të vogël ujë. Zimmermann pyet retorikisht se cili fëmijë ka me të vërtetë aftësitë për të kuptuar një presion kaq masiv fetar nga familja e vet.
Ndërkohë që këta fëmijë të pafat ecin me dhimbje koke dhe stomak bosh, shokët e tyre të klasës, danezë etnikë, duhet të ecin me kujdes për të mos i tunduar ata. Paketat me ushqim duhet të paketohen fshehurazi, dhe pushimet bëhen më të qeta, gjë që është pikërisht ajo që shohim edhe në shkollat norvegjeze. Zimmermann konstaton se ne, që përbëjmë shumicën në vendet tona, duhet të përshtatemi me ta. Ai thekson se kjo aspak nuk ka të bëjë me tolerancën, por me faktin se islami më njëherë tjetër lejohet të për të caktuar agjendën.
Ne pritet të ndjekim dogmat e tyre. Zimmermann përshkruan saktësisht se si duhet të tundim kokën, të buzëqeshim dhe të pajtohemi me gjithçka sepse elita pro-immigracion ende mbahet pas iluzionit se kjo përbën një diversitet. Sipas politikanit, e vërteta është se islami ndan njerëzit dhe tërheq kufij të padukshëm, por të fortë midis të pastërve dhe të papastërve. Konflikti në realitet qëndron midis atyre që duan të ridizajnojnë shoqëritë tona dhe neve që mohojmë të lëmë atdheun që duam.
Mesazhi nga politikani danez duhet të gjejë jehonë në gjithë Skandinavinë. Ai pohon se islami nuk duhet të ketë vend në hapësirën publike dhe se ramazani nuk duhet të ndryshojë ditët shkollore ose rutinat në vendet tona të punës. Zimmermann mendon se është grotesk dhe pa zemër që fëmijët të jenë të detyruar të agjërojnë në emër të Zotit. Ne prej kohësh kemi lodhur duke parë shoqërinë që dorëzohet, dhe në fund të fundit është përgjegjësia jonë e përbashkët nordike që të thonë fjalën e tyre. Zimmermann shton se nëse dikush dëshiron me çdo kusht të jetojë sipas doktrinave islame, ka më shumë se mjaft vende ku kjo është përditshmëria.
Danimarka nuk është një nga to, dhe me të vërtetë as Norvegjia apo Suedia nuk janë.
Vendet tona janë ndërtuar për ata që duan lirinë, arsyen dhe komunitetin. Siç përfundon Zimmermann fjalën e tij, vendet tona nuk duhet të jenë platforma për sjelljen islame. Ne nuk duhet të kemi një shoqëri ku dhomat e lutjes dhe ramazani diktuan se si duhet të sillemi. Ne duam të kthejmë vendet tona, në mënyrë që fëmijët të lejohen të jenë fëmijë.
Duhet të jetë plotësisht e pranueshme të thuash qartë dhe me vend: jo faleminderit islamit, jo faleminderit ramazanit dhe jo faleminderit nënshtrimit.
Dëgjoni një këngë të vogël ironike për Ramazanin të bërë nga nënshkruesi dhe Suno. Këngen ironike e gjeni tek linku i mëposhtëm:
