1 dhjetor 2015: Drama e Kosovës dhe gjuha e politikës hashimjane e mustafiane

Është një shprehje e rëndë, megjithatë, ndoshta, për t’a vënë këtë titull këtij shkimi.

Vëllezër dhe motra të dashur, studentë, atëdhetar dhe miqë të nderuar.

Ne nuk mundë të heshtim përballë sjelljeve e veprimeve politike të politikanëve, të kryepolicit dhe të ca deputetëve të magjorancës PDK-ës dhe i LDK-ës që zbehin rolin e shqiptarëve si shtet dhe dobësojnë pozitën e shqiptarëve të Dradanisë si komb, pavarësisht se nga kush vijnë ato!

.

Mos lejoni që qeverinë, tradhtinë dhe Kosovën ta përfshijë kaosi dhe anarkia. Demokracia nuk është anarki, as diktaturë e re. As bolshevizën e as leninizëm. As kriza ekonomike, as skamja materjale, as vuajtjet, as snobizmi në ditët e sotit nuk i japin të drejtë asnjë deputeti të pozitës të sillet në menyrë të pakontrolluar dhe votoj pa pranin e opozitës në sallën e parlamentit, në të kundërtën t’i nxisë pasionet vëllavrasëse në këto orë të liga të historisë sonë.

Nuk na duhen përçarjet, por uniteti kombëtar, nuk na duhet urrejtja ndajë opozitët dhe të mendimit ndryeshe, por toleranca demokratike, sepse vetëm në saje të tyre do të mund t’i realizonim synimet tona historike.

Nuk kemi toka për të falur!!!

Nuk kemi nevojë brenda shtetit të krijojmë enklava të reja sllave dhe turke…

Kushë do të kujdeset për shqiptarët e Malit të Zi, Të preshevës dhe të Turqisë!

Duke pasur parasysh situatën shumë të tendosur në Kosovë e Maqedoni, kërkojmë:

“udhëheqja shtetërore në Shqipëri dhe në Kosovë të mbrojë sovranitetin e integritetin teritorial me të gjitha mjetet e domosdoshme, të denoncohen tradhtarët për politikën e tyre që rreziokonë paqen e sigurisë së trojeve shqiptare.

Kosova të rishqyrtojë politikën e saj me Serbin dhe Malin e Zi. Çdo shmangie nga përcaktimet kombëtare është kolaboracionizëm me armikun dhe tradhti ndaj çështjes shqiptare.

Të lirohen të gjithë deputetët…!

Shqiptart sot nuk mund të tkurren per tej Dardanis (Kosovës).

Strategji e vjetër. Dyndja më e re serbe në Kosovë është paralajmërim i qartë i shtrirjes së konfliktit dhe për coptimimin e teritoreve të reja. Fashizmi i Beogradit synon ta kompensojë humbjen në Knin me rikolonizimin serb të Kosovës. Duke i falenderuar firmatarët tanë ia arritën qëllimit me coptime të reja. Ju lumte Hashim Broja e Isa Prapashtica

10 qershor 1999. Me largiminë e serbisë u duk se gjithçka mbeti shqiptare.

Sa çudi?

Sheshet gjëmonin si asnjëherë më parë nga britmat: – E duam Kosovën të bashkuar me Shqipërinë! Në këtë botë gjithmonë ka gjahtarë dhe viktima.

Viktima jemi ne? Pse ne?

Veprimet e tilla qeveritare, të cilat, çështë e vërteta, s’janë diçka e re, sepse ne jemi mësuar t’i dëgjojmë nënstop tash e 540 vjet, jo vetëm që nuk kanë shënuar asnjë rezulltat konkret, por, për më keq, na kanë mashtruar, tradhtuar dhe poshtëruar popullin e vetë. Përveç kësaj kryeministrat Isa Mustafa e Hashim Thaçi do të duhej ta dinin dhe posaçërishtë këta të dy po zhvillojnë fushata denigruese me politikën e tyre nënshtruese ndaj pushtetit vrasës serb, kurse sektare e përçarëse në jetën e shqiptarëve të Kosovës.

Armiqtë kujdeseshin vazhdimisht që orjentimi i shqiptarëve të Kosovës dhe i Maqedonisë të mbetej gjithmon Lindja, më saktë Turqia. Nëse nuk është tepërt për të shkruar mbi tradhtinë, kjo frymë sllavo-turke, ky shkrimë mud të lëxohet apo të ndahet në dy pjesë. Në të parën do të gjinden menyrat e tradhtisë, format e saja dhe sesi legenët humbin gjakun dhe tardhtojnë vendin dhe gjuhën e tyre. Në të dytën, cilat janë rregullat e saj për tradhtin dhe metodat e tyre për ti gjërmuar pse të ligët e pranojnë këtë ideologji, kultur të huaj. Në fund të fundit gjërat që ne i konsiderojmë të rrezikshme për shoqërinë shqiptare është e nevojshme për të shkuar me guxim më përpara se deri tash në hulumtimin e natyrës së këtyre qeveritarëve, hoxhallarëve, kryepolicit dhe atyre që nuk marrinë erë nga historia, dhe arsyenë që e ka shtyrë Skënder Hysenin e llumtë të burgos deputetë dhe qytetarë të lirë, dhe arsyet që e kanë shtyrë xhëmatin të ndrrojnë emrat e mbiemrat dhe të vihën në shërbim të armikut. Si rasti i 3200 familjeve shqiptare në Maqedoni. Thash shqiptar jo. Gjithçka po! Vetëm shqiptarë jo?

Këta llojë tipash zagarësh, nuk deshirojnë të kenë më shumë mend se ç’kanë për ta ndarë të mirën dhe të keqen. Është e sigurt se këta gjithmon mashtrohen kjo dëshmon në radhë të parë se paaftësis së gjykuarit të shëndoshë për të veçuar të vërtetën nga tradhtia. Kështu, ndryeshmeria e divirsitetit te këta njerëz delë nga fakti se këta janë të lindur për të qenë shërbyes e tradhtarë duke ecur përpara dhe ndjekin rrugën gjithmon rrugën e gabuar, gjë që ne nuk i ndalojmë dot dhe ata nxitojnë për të mos u larguar nga rruga dhe fytyra e qyqarit që fshihen pas pseudopatriotizmit.

Këta e kuptojnë vetëm gjuhën e shtetit, të forcës, të vetmisë, ata nuk e kuptojnë gjuhën e dashurisë për atdheun, njohin vetëm anarkizmin dhe kulturën mesjetare, që na lanë kaq shumë në robëri dhe nuk marrin vesh për ligjet dhe rregullat, nuk marrin vesh gjuhën e krijimtarisë së këtij shteti të ri. Së pari është e drejta jonë, që një popull nuk duhet të pengohet nga fuqitë e zeza për ti dhënë vetes një të drejtë për ta sakatosur shtetin dhe kulturën për interesa të armiqëve.

Nuk e kamë fjalën për varfëri, papunësi, korrupsion që na shkatërron çdo ditë, që djalërin e detyron të largohet në masë drejtë përendimit, të katandiset me një identitet të ri, me gjuhë dhe kulturë të re. Kurse ju më thoni, se: “A duhet ti lëmë që ta trashegojnë mbretërinë e një kulture tjetër nga ajo e jona, që me aq mund dhe gjak e mbrojtëm!”.

Besoj se JO!

Ambicjetë e sëmuara janë ngjizur në trupat e tyre dhe tregojnë hapur, sikur janë me të vërtetë “fitimtarë” mirpo menyra sesi e bëjnë këtë me ekstremizimat e selljes politike e fetare, jo vetëm që prishin marrrëdhënjët e shqiptarëve ndërveti, por nxjerrin në pah edhe thelbin e karakterit të tyre, meqenëse e gjithë mburrja është ndërtuar mbi karakteretë të pasigurta dhe të lëkundura prej njerëzish me ligësinë e tyre natyrore.

Ç’trishtim, shqiptarët e shkelur me të dyja këmbët, gjatë periudhës së kësaj politike, ky popull nuk përpunonë më ëndrra duke bërë gjithfarë zhbirimesh në mendjen e tyre. A mund të jetë kjo ana e së keqës qeveritare? Ndoshta, pse jo.

Shpesh, nuk e kemi vrarë mendjen të gjejmë mosarsyen e këtyre injorantëve. Ajo vazhdon të jetë e tillë, edhe kur vjen te thelbi dramatik i çështjes së demarkacionit dhe i deputetëve të rrahur e të denuar!

Ç’mjerim zerzopësh e zagarësh shqiptarë!