Zemra shqiptare që rreh në heshtje – në gurin e Shkupit
Në një cep të qetë të Shkupit, aty ku koha duket se ka ndalur frymën për një çast, një gur i vjetër varri flet. Nuk flet me zë, por me emra. Nuk bërtet, por dëshmon. Dhe ajo që thotë është më e fortë se çdo fjalim: Shqiptarët katolikë ishin këtu. Janë këtu.
Emra si Viktorija, Jaki, Manika, Mateja – të gdhendur në gur si rrënjë të një peme që nuk u shkul kurrë, pavarësisht stuhive të kohëve, pushtimeve, mohimeve. Ata nuk u ndjenë shumë, por jetuan ndershëm. Nuk kërkuan të sundojnë, por të jenë. Të ruajnë fenë, gjuhën, emrin dhe nderin.
Ky gur është më shumë se një varr.
Është një dëshmi. Një gur themeli i kujtesës sonë.
Një provë që nuk mund të fshihet as nga historia e shkruar, as nga ata që do të donin ta harrojnë.
Në mes të Shkupit, ku kombet u përzien dhe pushtetet u ndërruan, shqiptarët katolikë mbetën të patundur – si ai kryq i gdhendur në gur: i thjeshtë, por i pavdekshëm.
Le ta nderojmë këtë kujtim.
Le ta ruajmë këtë dëshmi.
Sepse një popull që kujton rrënjët e veta, nuk shkurret kurrë.
