Diplomacia e mutantëve gjenetik në kohën e mashtrimit

___

(në shqip, serbisht dhe gjermanisht)

T’i përshkruash këto krijesa hibride serbo-ruse në shqip është njësoj si të përpiqesh t’i shpjegosh një vibratori se çfarë është dashuria platonike.

Vetëfutës Kotinski, i quajtur ndryshe si “kaktusi i Putinit pa fotosintezë”, është një qenie politike që ushqehet me mutin e të tjerëve. Jeton nga iluzionet, urinon teori konspirative dhe dhjen patriotizëm me bateri. Kur e sheh në televizor, truri ta ndez automatikisht antivirusin.

Vetëqirës Jebinski, përkundrazi, është versioni diplomatik i një maceje endacake që q*het me të gjithë maçorët e ambasadave duke e mohuar realitetin dhe duke u veshur me kostume neutraliteti, ndërkohë që lëpin çizmet e atij që ka më shumë naftë, gaz apo mut me stemë shtetërore.

Këto dy krijesa kameleonike – Vetëfutësi dhe Vetëqirësi – e shohin Ballkanin si një çmendinë ku të gjithë janë të sëmurë përveç tyre.

Sepse ata vetveten e shohin si psikoterapistë me diploma të falsifikuara nga Novosibirski për “menaxhimin e çmendurisë kolektive”.

Ata flasin për paqe, ndërsa ndajnë bomba si çokollata për Halloween. Qajnë për dialog, por e shuajn zjarrin me benzinë dhe pështyjnë qyrra mbi popujt që nuk duan më të puthin çizmet e tyre.

Në këtë vend, ku edhe ajri ka nevojë të marrë leje për frymëmarrje të lirshme, politikanët tanë mutantë – të larë në kazanët e korrupsionit post-jugosllav – kanë gjetur tek Vetëfutësi dhe Vetëqirësi aleatët e përsosur për operacione të errëta që fillojnë me mashtrime dhe përfundojnë me dekorata në konferenca ndërkombëtare për “paqen”.

Politikani ynë tipik – i lindur në një zyrë partie dhe i ushqyer me qumështin e oligarkisë ballkanike – e përdor Vetëfutësin si burim “inspirimi” sa herë që i duhet të shpërqendrojë popullin. Në vend të ujit, ai pi deklaratat e Kotinskit duke i përtypur si kokoshka dhe duke i nxjerrë në konferenca për shtyp si “qëndrim strategjik shtetëror”.

Nga ana tjetër Vetëqirës Jebinski është një gazetar mutant – që duket më shumë si zëdhënës i një kompanie me emrin “Mashtrimi & Bashkëpunëtorët Sh.p.k.”.

E përdor këtë emër shpërqendrues për të krijuar “balancë” në studiot televizive, teksa ia japin mikrofonin pêr të deshmuar se është orakëll i saktë si ora zvicerane, duke e pyetur publikun idotik :

“A nuk është e arsyeshme që Serbia të mos kërkojë falje, por të ndërtojë paqen mbi varre që askush nuk i gjen?”

Në ekranet e mëdha që ndizen vetëm për ta fikur të vërtetën, analistët me qira e recitojnë Jebinskin me të njëjtin ton siç lexojnë menynë e një restoranti luksoz:

“Na ka ardhur nga Moska një mendim i thellë që e zbut Ballkanin për të gjithë… përveç shqiptarëve.”

Ndërkohë në prapaskenë, ata politikanë të errët, me pasaportë diplomatike në xhep dhe mallkimin e tradhtisë në buzë, nënshkruajnë marrëveshje që vetëm një kirurg shpirti do t’i quante “neutralitet”, dhe vetëm një qen besnik do t’i quante “kompromis”.

Sepse për ta, Vetëfutësi është ekspert për çështjet gjeopolitike, ndërsa Vetëqirësi është ambasadori i paqes – me njërën dorë në xhepin e Kremlinit dhe me dorën tjetër në zorrën e trashë të diplomacisë evropiane.

Në fund të fundit, në këtë cirk grotesk ku akrobatët bien por klounët mbeten në pushtet, Vetëfutësi dhe Vetëqirësi nuk janë më thjesht hibridë serbo-rus.

Ata janë marka të regjistruara në trurin e politikanëve tanë pa tru dhe në gojët e gazetarëve që e kanë kthyer tradhtinë në zë përmes “analizës objektive”.

Kush guxon t’i kundërshtojë, e shpallin “populist”, “i paditur”, “i vonuar” ose më keq – “idealist”.

Sepse në këtë botë të përmbysur, vetëm idealizmi është mëkat.

Të tjerat – qirja, futja, mashtrimi, shitja, larja dhe rilyerja – janë pjesë e diplomacisë moderne që më së miri përshkruhet me një fjali:

“Pa të vërtetën, jemi më të sigurt.”

***

Opisati ova srpsko-ruska hibridna stvorenja na albanskom jeziku je isto kao pokušavati objasniti vibratoru šta je platonska ljubav.

Samoubacivač Kotinski, poznat i kao „Putinov kaktus bez fotosinteze“, je političko biće koje se hrani govnima drugih. Živi od iluzija, urinira teorije zavere i sere patriotizam na baterije. Kad ga vidiš na televiziji, mozak ti automatski pokrene antivirus.

Samojebač Jebinski, s druge strane, jeste diplomatska verzija lutalice mačke koja se jebe sa svim mačorima iz ambasada, poriče realnost i oblači odela neutralnosti dok liže čizme onog ko ima više nafte, gasa ili govna sa službenim pečatom.

Ova dva kameleonska stvora – Samoubacivač i Samojebač – posmatraju Balkan kao ludnicu gde su svi pacijenti, osim njih.

Jer oni sebe vide kao psihoterapeute sa falsifikovanim diplomama iz Novosibirska za „upravljanje kolektivnim ludilom“.

Govore o miru, dok dele bombe kao čokolade za Noć veštica. Plaču za dijalogom, ali gase vatru benzinom i pljuju šlajm po narodima koji više ne žele da im ljube čizme.

U ovoj zemlji, gde čak i vazduh ima dozvolu da ne diše slobodno, naši mutirani političari – bića oprana u kazanima post-jugoslovenske korupcije – pronašli su u Samoubacivaču i Samojebaču idealne saveznike za mračne operacije koje počinju lažima, a završavaju se medaljama na međunarodnim konferencijama za „mir“.

Naš tipični političar – rođen u stranačkoj kancelariji i odgajan mlekom balkanske oligarhije – koristi Kotinskog kao izvor „inspiracije“ kad treba da skrene pažnju naroda. Umesto vode, on pije Kotinske izjave. Žvaće ih kao kokice, a potom ih izbacuje na pres konferencijama kao „strateški državni stav“.

Kad je reč o Jebinskom, hibridni novinar – koji više liči na portparola firme „Prevara & Saradnici D.O.O.“ – koristi ga za stvaranje „balansa“ u televizijskim studijima. Daje mu mikrofon kao da je proročica, a narod gleda u oči i pita:

„Zar nije razumno da Srbija ne traži oproštaj, već da gradi mir nad grobnicama koje niko ne nalazi?“

Na plazma ekranima koji se pale samo da ugase istinu, iznajmljeni analitičari recituju Jebinskog istim tonom kojim čitaju meni skupog restorana:

„Stigla nam je iz Moskve jedna duboka misao, koja čini Balkan mekšim za sve… osim za Albance.“

U međuvremenu, u pozadini, ti političari iz senke, sa diplomatskim pasošem u džepu i kletvom izdaje na usnama, potpisuju sporazume koje bi samo hirurg duše nazvao „neutralnošću“, a samo veran pas „kompromisom“.

Jer za njih, Samoubacivač je ekspert za geopolitička pitanja, a Samojebač je ambasador mira – s jednom rukom u džepu Kremlja, a drugom u debelom crevu evropske diplomatije.

Na kraju krajeva, u ovom grotesknom cirkusu gde akrobate padaju, a klovnovi ostaju na vlasti, Samoubacivač i Samojebač više nisu samo srpsko-ruski hibridi. Oni su registrovani brendovi u umovima naših besmislenih političara i u ustima novinara koji su naučili da izdaji daju glas kroz „objektivnu analizu“.

Ako neko sme da im se suprotstavi, proglase ga „populistom“, „nepismenim“, „zakašnjelim“ ili još gore – „idealistom“.

Jer u ovom izvrnutom svetu, samo je idealizam greh. Sve ostalo – jebanje, ubacivanje, laganje, prodavanje, pranje i ponovno farbanje – deo je savremene diplomatije koju najbolje opisuje rečenica:

„Bez istine smo bezbedniji.“

Diese serbisch-russischen Hybridwesen auf Albanisch zu beschreiben, ist wie einem Vibrator die platonische Liebe zu erklären.

Selbsteinfüger Kotinski, auch bekannt als „Putins Kaktus ohne Photosynthese“, ist ein politisches Wesen, das sich vom Kot anderer ernährt. Es lebt von Illusionen, uriniert Verschwörungstheorien und scheißt aufladbaren Patriotismus. Wenn man ihn im Fernsehen sieht, aktiviert das Gehirn automatisch den Antivirus.

Selbstficker Jebinski hingegen ist die diplomatische Version einer streunenden Katze, die sich mit allen Botschaftskatern paart, die Realität leugnet und sich in Neutralitätsanzüge hüllt, während sie die Stiefel desjenigen leckt, der mehr Öl, Gas oder amtlich versiegelten Mist besitzt.

Diese zwei Chamäleon-Wesen – der Selbsteinfüger und der Selbstficker – sehen den Balkan als eine Irrenanstalt, in der alle Patienten sind, nur sie nicht.

Denn sie betrachten sich selbst als Psychotherapeuten mit gefälschten Diplomen aus Nowosibirsk im Fach „Management kollektiver Verrücktheit“.

Sie reden vom Frieden, während sie Bomben wie Halloween-Bonbons verteilen. Sie weinen für den Dialog, aber löschen das Feuer mit Benzin und spucken Schleim auf Völker, die einfach keine Stiefel mehr küssen wollen.

In einem Land, in dem selbst die Luft eine Genehmigung braucht, um frei zu atmen, haben unsere mutierten Politiker – Wesen, gebadet in den Kesseln postjugoslawischer Korruption – in Kotinski und Jebinski ideale Partner für dunkle Operationen gefunden, die mit Lügen beginnen und mit Orden auf internationalen „Friedenskonferenzen“ enden.

Unser typischer Politiker – geboren in einem Parteibüro und aufgezogen mit der Milch der Balkan-Oligarchie – nutzt Kotinski als „Inspiration“, wenn er das Volk ablenken muss. Anstelle von Wasser trinkt er Kotinskis Erklärungen, kaut sie wie Popcorn und spuckt sie auf Pressekonferenzen als „strategische Staatsposition“ wieder aus.

Wenn es um Jebinski geht, setzt der hybride Journalist – der eher wie ein Sprecher der Firma „Betrug & Komplizen GmbH“ wirkt – ihn ein, um „Balance“ in TV-Studios zu schaffen. Er reicht Jebinski das Mikrofon wie einem Orakel und fragt das Volk:

„Ist es nicht vernünftig, dass Serbien keine Entschuldigung verlangt, sondern Frieden über Gräbern baut, die niemand findet?“

Auf Plasma-Bildschirmen, die sich nur einschalten, um die Wahrheit auszuschalten, rezitieren mietbare Analysten Jebinski mit dem gleichen Tonfall, mit dem man die Speisekarte eines Luxusrestaurants vorliest:

„Aus Moskau ist ein tiefer Gedanke eingetroffen, der den Balkan sanfter macht – für alle, außer für die Albaner.“

Währenddessen unterschreiben im Hintergrund jene Schattenpolitiker mit Diplomatenpässen in der Tasche und dem Fluch des Verrats auf den Lippen Abkommen, die nur ein Seelenchirurg als „Neutralität“ und nur ein treuer Hund als „Kompromiss“ bezeichnen würde.

Denn für sie ist Kotinski der geopolitische Experte und Jebinski der Friedensbotschafter – mit einer Hand in der Tasche des Kremls und der anderen tief im Dickdarm der europäischen Diplomatie.

Am Ende, in diesem grotesken Zirkus, in dem die Akrobaten stürzen und die Clowns an der Macht bleiben, sind Kotinski und Jebinski nicht mehr bloß serbisch-russische Hybride. Sie sind registrierte Marken in den Köpfen unserer hirnlosen Politiker und in den Mündern jener Journalisten, die gelernt haben, dem Verrat durch „objektive Analyse“ eine Stimme zu verleihen.

Wer es wagt, sich ihnen zu widersetzen, wird als „Populist“, „Unwissender“, „Zurückgebliebener“ oder – schlimmer noch – als „Idealist“ abgestempelt.

Denn in dieser verkehrten Welt ist Idealismus die einzige Sünde. Der Rest – das Ficken, Einführen, Lügen, Verkaufen, Waschen und Neubemalen – gehört zu einer modernen Diplomatie, die sich am besten mit dem Satz beschreiben lässt:

„Ohne Wahrheit sind wir sicherer.“