SI U SHNDËRRUA NJË PJESË E KLERIT ISLAM NË INSTRUMENT TË SERBISË DHE RUSISË ?
Në hapësirën e ish-Jugosllavisë ekziston një fenomen i dhimbshëm, por i dokumentueshëm:
Një segment i caktuar i autoriteteve fetare islame shfaq simpati të hapur ose të heshtur ndaj Serbisë dhe Rusisë gjenocidale. Jo për arsye teologjike. Jo nga bindja fetare. Por sepse janë prodhuar, menaxhuar ose komprometuar nga shërbimet e tyre sekrete.
Kjo nuk është akuzë ndaj fesë, as ndaj besimtarëve të ndershëm, as ndaj imamëve të guximshëm që kanë paguar me burg, përndjekje ose jetë. Kjo është analizë e një mekanizmi politik që e ka keqpërdorur fenë si mjet kontrolli.
Në Jugosllavinë socialiste, feja nuk u zhduk. Ajo u sterilizua.
UDB-a dhe aparati shtetëror e kuptuan shpejt se feja:
mund të tolerohej nëse nuk prodhonte rezistencë,
mund të shërbente si ventil social dhe mund të shndërrohej në instrument qetësimi.
U favorizuan klerikë të bindur, u margjinalizuan ata me ndjenja kombëtare dhe u ndëshkuan ata që e lidhnin fenë me drejtësinë historike.
Kështu u formua një brez klerikësh nën hijen e frikës dhe të kompromisit.
Pse ndodhi kjo ?
Sepse frika afatgjate nuk prodhon vetëm heshtje – ajo prodhon mirënjohje ndaj shtypësit.
Përkundrazi, mbijetesa personale ngatërrohet me “urtësinë”, ndërsa nënshtrimi shitet si moral.
Për disa figura fetare,
Serbia dhe Rusia u shfaqën si garanci stabiliteti personal, prandaj ata shmangien e konfliktit me ish pushtuesin e quajtën virtyt dhe heshtjen e paraqiten si maturi.
Kështu lind dashuria për pushtetin, jo për të vërtetën.
Serbia dhe Rusia nuk e kanë respektuar kurrë fenë, por vetëm e kanë keqpërdorur.
Rusia e shet veten si “mbrojtëse e traditës” kundër Perëndimit.
Serbia e keqpërdori fenë për ta neutralizuar rezistencën e shqiptarëve myslimanë në Kosovë, Sanxhak dhe Bosnje.
Sepse një klerik i frikësuar, i depolitizuar dhe i varur nga sistemi:
predikon durim aty ku ka padrejtësi, flet për paqe aty ku ka pushtim dhe
hesht aty ku ka gjenocid.
Në thelb, feja e
kërkon të vërtetën, e
mbron të shtypurin dhe e
sfidon tiraninë.
Mirëpo kur feja lidhet me pushtetin, ajo e
shenjtëron status quo-në,
e quan padrejtësinë “sprovë të Zotit” dhe e shndërron moralin në administratë.
Kjo nuk është fe. Është ritual pa shpirt.
Nga ana tjetër heshtja përballë krimit nuk është neutralitet. Është bashkëfajësi morale.
Kush e relativizon gjenocidin, kush shfaq simpati për agresorin, kush kërkon “të kuptojmë” kriminelin, ka humbur autoritetin etik – pavarësisht titullit fetar.
PËRFUNDIM
Këtu nuk është fjala për Islamin.
As për besimtarët.
As për imamët e guximshëm.
Është fjala për një segment klerik të kapur, i cili: e do fuqinë që e mbron, jo të vërtetën që e rrezikon.
Mirëpo në çastin kur feja pushon së qeni zë i të shtypurit, ajo pushon së qeni fe e Zotit dhe shndërrohet në instrument të djallit.
