Shënimet vlerësuese që kanë shoqnue lajmin e dekës të Abdi Baletës, për të cilin me përshpirtni të kshtenë lusim Zotin të ketë mëshire për shpirtin e tij, mbasi feja e Krishtit na mson me e falë edhe armikun, kallxoi katërcipërisht dimensionin e rranjosun otoman e antiperëndimor të parisë politike e kulturore të Tiranës. Abdi Baleta ishte prototipi i sinqertë i kontradiktave logjike të antikulturës otomane dhe mbrojtës i paepun i asaj trashëgimie tragjike për trojet arbnore, të cilat kjenë dhunue me vandalizëm ekstrem e zell diabolik në 5 shekuj sundim gjakatar të islamit politik.
Ndonëse hiqej si ateist, ashtu si Enver Hoxha, të cilin e përfaqësoi me devocion e servilizëm në OKB, në fakt ishte nji “ezan” kumbues i xhihadit dhe interpretues dinak i konceptit të “Takisë” kuranore, pra i normalizimit të hipokrizisë, bespremjes, trathtisë dhe transformimit simbas nevojave kontingjente të kauzës islamike.
Gjatë diktaturës ishte njeriu ma i besuem i regjimit e megafon llapaqen e delirant i tyne në OKB e me transformimin e diktaturës komuniste, u ba “imami” i shpërlamjes të trunit të elitës komuniste otomane e përgjegjës i fidanishtës të tyne (anti) kulturore. Në krijimin e peudo-opozitës të parë në vitet 90″, roli i Abdi Baletës me enturazhin e vet, ishte deçiziv për me sigurue depërtimin e frymës islamike militante në Partinë Demokratike, të konfirmueme prej akteve të para të saj në pushtet, sikur ishte antarsimi në Konferencën Islalmike të vitit 1993.
Lidhjet e e tij, gati publike me rrjetin e xhihadizmit botnor dhe shërbimet e mshehta të diktaturave islamike, përfshi edhe të aleancave hibride me botën ortodokse despotike, edhe pse i kritikonte sa për sy e faqe, dëshmojnë karakterin e hapun antikombëtar e anti progres të Abdi Baletës. Mllefi ndaj qytetnimit perëndimor, mrekullitë e të cilit kishte pasë mundësi me i pa në karrierën e vet të privilegjueme dhe urrejtja patologjike ndaj kolosëve të kulturës katolike, të cilit mbrojtën kombin shqiptar prej shuemjes të sigurt nen terrorin osman e post osman, kallxojnë se ai ishte thjesht nji kamikaz mjeran i nji kauze të pashpresë, edhe pse helmi i saj asht i pranishëm te shumë “dishepuj”dhe të singjashëm të tij jetim, të cilët kto ditë po e kjajnë me statuse patetike hagjografike.
Abdi Baleta nuk ishte njiri i kulturës, por thjesht nji mediokër me inade të shtreshëzueme, të kristalizueme dhe të papërnueme që shfaqeshin në nji retorikë shabllone delirante në debatet publike apo fletushkat e tij të financueme prej armiqve të Shqipnisë. Si njiri me varfni ideshë të shëndetshme dhe pa sensin e historisë, krijoi nji punishte “medrese” për intelektualët e ri mëtues islamik, të cilët të kompleksuem prej dinamizmit të historisë aktuale shqiptare, i vunë vedit si mision, leçitjen e bazamentit islamik të kombit shqiptar, tue u ba krejt qesharak.
Madje shumë prej “dishepujve” të tij, i dolën kundër Abdi Baletës dhe ia dekonspiruen lojën e tij të vogël, edhe pse nuk e trathtuen kurrë në qasjen e urrejtjes e te mllefit që ai kishte mbjedhë në mendjen e zemrën e tyne.
Fanatizmi i tij si kamikaz i pandreqshëm ka konsistue në pandershmëninë e sulmit ndaj asaj pjesë të bashkëqytarëve të vet, të cilët vuejtën dhe u persekutuen pa asnji faj në trojet e veta gjatë regjimit osman e atij komunist, shoqnue me mbrojtjen me ngulm satanik të kasaphanës historike otomane.
Në kushtet e lirisë e mundësisë me kërkue e njoftë të vërtetën, qëndrime të tilla retrograde, janë njollë turpi e modele të shëmtueme emuluese e imitues për të cilët nuk ka nevojë trajektorja e Shqipnisë evropiane dhe qytetarët e saj, kjofshin arbnor autentik apo me matrice gjenetike ardhacak-kolon të miletit osman.
EKZAKT. Pergezime per shkrimin.