BANDAT TONA POLITIKE THIRREN NË “KUSHTETUTË” SA HERË QË U IK NGA DUART KONTROLLI MBI KRIMIN
Deklarata e zonjës Valdete Dakaj se “në të gjitha zgjedhjet e pasluftës ka pasur manipulime të brendshme të votave – por kurrë në këtë përmasë si sot”, nuk përbën opinion.
Ajo është një pranim i vonuar dhe i pavetëdijshëm i një bashkëfajësie të heshtur.
Sepse ai që ka dijeni për krimin dhe zgjedh të heshtë, nuk është dëshmitar – por bashkëpunëtor i paligjshëm dhe imoral.
Në këtë rast, Dakaj na thotë hapur se vjedhja e votës ka qenë për të e pranueshme për aq kohë sa pushteti mbahej nga PDK, LDK, AAK dhe NISMA – pra nga bandat politike të pasluftës.
Sipas kësaj logjike të kalbur, problemi për të kurrë nuk ka qenë krimi.
Problem për të paraqet fakti, se sot krimi nuk po u bindet më bandave politike që ajo i preferon.
Pra, ky është thelbi i mesazhit të saj tinzar dhe hipokrit.
Nga ana tjetër, për herë të parë që nga paslufta, gjatë qeverisjes VV–Guxo–Alternativa, në Kosovë po ndodh diçka që për sistemin tonë banditesk është anormale, por për demokracitë e zhvilluara është krejtësisht normale:
votat po rinumërohen,
manipulimet po zbulohen,
rezultatet po korrigjohen
dhe legjitimiteti po ndërtohet – edhe pse kjo po ndodh pas zgjedhjeve, e jo si dikur, kur vjedhja e votave brenda llojit mbahej sekrete në zyrat e errëta të partive banda.
Në çdo shtet normal, kjo do të ishte arsye për gëzim.
Në Kosovën e bandave që funksionojnë si korporata feudale afariste, kjo përjetohet si kërcënim ekzistencial.
Prandaj në studio televizive shfaqen humbës profesionistë, të veshur me “kostum kushtetues” – si “Llamarina Bojleri” – për të na shpjeguar se korrigjimi i padrejtësisë qenka shkelje e Kushtetutës.
Se rinumërimi i votave qenka grusht shteti.
Se drejtësia paska shkuar “tepër larg”.
Kjo është logjika e tij mafioze.
Sepse për Llamarinë Bojlerin, krimi është i ligjshëm vetëm kur fiton banda e tij e preferuar.
Ai shkon aq larg në mendësinë e tij hipokrite dhe mafioze, saqë e kërkon edhe dorëheqjen e Presidentes së Republikës, Vjosa Osmani-Sadriu, vetëm pse ajo ka kërkuar mendimin e Gjykatës Kushtetuese.
Në çdo shtet serioz, ky veprim do të konsiderohej si respekt ndaj rendit kushtetues.
Në Kosovë, ndërkaq, Kushtetuta trajtohet si kondom, sepse shpallet e shenjtë vetëm kur u shërben bandave politike dhe quhet antikushtetuese sapo ua cenon interesat.
Ironia tragjike është se e njëjta Gjykatë Kushtetuese, e cila për vite me radhë, përmes vendimeve bllokuese, ka ndihmuar Listën Serbe dhe projektin destabilizues të Vučićit, sot shpallet papritmas autoriteti suprem i demokracisë – vetëm sepse vendimi i saj përputhet me interesat e humbësve.
Ky nuk është besim në shtet.
Ky është keqpërdorim i shtetit si alibi.
RASTI KRSTIĆ: SKIZOFRENI POLITIKE E TRANSMETUAR LIVE
Branislav Krstić, në emisionin Politiko, arrin një rekord antilogjik:
Ai e quan me të drejtë Listën Serbe organizatë kriminale dhe instrument të Vučićit për terrorizimin, shantazhimin, plaçkitjen dhe vrasjen e serbëve të veriut.
Pastaj, në të njëjtën frymë, relativizon rastin Banjska – sikur arsenali ushtarak të ishte për gjueti lepujsh në një piknik, e jo për terror dhe ripushtim.
Në fund, ai pa e kuptuar se po e zhvishte veten nga maska e mashtrimit, e përshëndeti vendimin e Gjykatës Kushtetuese që i jep të drejtë ankesës së po asaj Liste Serbe.
Kulmi i absurditetit:
Sipas tij, Gjykata Kushtetuese qenka institucioni i vetëm që po i mbrojka të drejtat e serbëve të Kosovës.
Këtu lind pyetja logjike:
Si po i mbron, kur po lejon që një strukturë kriminale t’i terrorizojë vetë serbët?
Si po i mbron, kur po e toleron shantazhin politik dhe bllokadën shtetërore?
Si po i mbron, kur po e legjitimon një organizatë kriminale dhe terroriste që i frikëson, shantazhon, plaçkit dhe vret – si serbët ashtu edhe shqiptarët?
Këtu nuk kemi mendim ndryshe.
Këtu kemi ose disonancë kognitive, ose aktrim të dobët politik.
Krstić duhet të zgjedhë:
ose është hipokrit i vetëdijshëm,
ose aktor i dështuar në rolin e “mendimtarit të moderuar”.
Sepse historikisht, çdo sistem i kalbur ka një simptomë të përbashkët:
krimi fillon të quhet stabilitet.
Psikologjikisht, humbësit nuk e urrejnë padrejtësinë – ata e urrejnë faktin që kontrolli mbi padrejtësinë po u merret nga duart.
Etikisht, ekziston një dallim i thellë mes vjedhjes së një çokollate në supermarket dhe vjedhjes së miliardave nga buxheti i shtetit.
Prandaj janë thellësisht hipokritë ata që thonë se krimi nuk matet me gramë, por me parim.
Pse ?
Sepse me një çokollatë nuk mund ta korruptosh as barkun tënd të uritur –
ndërsa me miliarda euro mund të korruptosh çdo prokuror, çdo gjykatës dhe çdo “monitorues” vendor apo ndërkombëtar.
Moralisht, heshtja përballë manipulimit është bashkëpunim, relativizimi i terrorit është bashkëfajësi, ndërsa frika nga zgjedhjet e ndershme është pranim i pafuqisë politike.
PSE HUMBËSIT E THELLË TË KËTYRE ZGJEDHJEVE KANË KAQ SHUMË FRIKË NGA FITORJA PLEBISHITARE E ALBIN KURTIT ?
Ata nuk kanë frikë nga Vetëvendosja e tij.
Ata kanë frikë nga precedenti.
Nga fakti se për herë të parë:
vota po korrigjohet,
krimi nuk po amnistohet,
dhe pushteti nuk po trashëgohet më si pronë private.
Prandaj ulërasin për Kushtetutën, por e shkelin etikën.
Prandaj flasin për minoritetet, por i keqpërdorin si mburojë mbi krimet e tyre.
Prandaj drejtësinë e quajnë destabilizim.
Sepse për ta, një shtet funksional është rrezik ekzistencial.
“U garantoj lexuesve të mi se këtë këndvështrim mund ta marrin vetëm nga unë, sepse analistët e tjerë e kanë shndërruar trurin e tyre në shtrat, vetëm për të fjetur ditë e natë mbi të.
Prandaj, cilido ‘analist i vetëshpallur’ që sonte, nesër mbrëma apo edhe pas një jave përpiqet ta shesë këtë pikëpamje si të vetën, pa më cituar mua si autor, nuk është gjë tjetër veçse një plagjiator i mjerë.”
