Në njërën nga emisionet më të ndjekura politike të televizionit serb, ku tavolina e debatit është më shumë laborator propagandistik sesa arenë diskutimi, Dušan Janjić – një prej arkitektëve të vjetër të “autonomisë substanciale serbe në Kosovë” – në praninë e kriminelit të luftës Nikola Šainović tha me një sinqeritet që flet më shumë sesa çdo analizë:
“Unë e dua Baton Haxhiun sepse ai është zëdhënësi më besnik i politikës serbe ndaj Kosovës.”
Kjo deklaratë e shkujdesur në një ambient që e sheh Kosovën si “tokë të përkohshme” është më shumë se një rrëshqitje e gjuhës – është një rrëfim i heshtur për një bashkëpunim të gjatë e të rafinuar, të kamufluar me termat si “dialogu”, “mediat” dhe “ndërmjetësimi”.
Baton Haxhiu, shpikja hibride e shërbimeve serbe
Që nga viti 2010, dyshimet për rolin e Baton Haxhiut nuk ishin thjesht paranojë politike, por sinjale të një lufte të heshtur hibride, ku figura si ai nuk paraqiten si bashkëpunëtorë, por si “intelektualë të moderuar” dhe “këshilltarë racionalë”. Në të vërtetë, ai ishte kanali më i dobishëm për Beogradin për të futur në mendësinë politike shqiptare idenë e “autonomisë substanciale për serbët”, një projekt që e përgatit terrenin për një Republika Srpska të re brenda Kosovës.
Ai ishte pikërisht ai që e këshillonte Tadić-in dhe Dačić-in që të shtyjnë përpara modelin boshnjak, duke e servuar si “kompromis evropian”. Një kompromis që, në thelb, përgatit ndarjen funksionale të Kosovës nga brenda.
Nga Batoni tek Edi Rama – rrjeti i komandës hibride
Baton Haxhiu nuk mjaftoi vetëm me infiltrimin në Kosovë. Në mënyrë strategjike, ai u shndërrua në mentor të Edi Ramës, përmes një zinxhiri të qartë ndikimi:
Shkëlzen Maliqi, filozofi që më shumë se sa ka menduar, ka marrë urdhra politikë të kamufluar si ese.
Besa Shahini, një ministreshë që u përdor për ta testuar tolerancën e shqiptarëve ndaj ndërhyrjes politike në arsim dhe ideologji.
Gent Cakaj, ambasadori i “Kosovës pa kufij” dhe “Shqipërisë pa nerv”.
Përmes këtyre figurave, Baton Haxhiu e injektoi agjendën e tij në zemër të qeverisë Rama, duke e shndërruar kryeministrin shqiptar në zëdhënës të politikës së kompromisit të njëanshëm me Serbinë – që është, në thelb, vazhdimi i politikës së Vuçiqit me fytyrë shqiptare.
Hashim Thaçi dhe kapitullimi pa betejë
Pikërisht Baton Haxhiu ishte njeriu që e bindi Hashim Thaçin të pranojë Asociacionin e Komunave Serbe, duke e paraqitur si “zgjidhje kreative” të mbështetur nga BE-ja dhe SHBA. Në fakt, kjo ishte një zgjidhje përfundimtare për fragmentimin institucional të Kosovës.
Por më tragjikja ndodhi kur Baton Haxhiu e këshilloi Hashim Thaçin që të mos padisë Dick Martyn për shpifjen e shtëpisë së verdhë, por përkundrazi ta pranojë një gjykatë speciale, të modeluar si “akt vullnetar” nga vetë Kuvendi i Kosovës – një gjykatë që sot gjykon vetëm shqiptarët dhe vetëm UÇK-në, ndërsa Serbia dhe strukturat e saj të krimit gëzojnë imunitet të plotë.
Lirim Mehmetaj, mut i bythës së Batonit
Dhe kur e kemi parasysh se Lirim Mehmetaj është vetëm një zgjatim servil i Baton Haxhiut, atëherë e kuptojmë se të gjitha rrymat e mendimit që synojnë destabilizimin e Kosovës nga brenda, janë të lidhura në një sistem të qartë komandimi hibrid. Në këtë sistem, Baton Haxhiu është zëri publik, kurse të tjerët janë thjesht zëra që jehojnë direktivat e tij.
Në vend të përfundimit: Zëdhënësit e armikut nuk janë analistë
Deklarata e Dušan Janjić-it nuk është kompliment, por certifikim. Baton Haxhiu është, dhe ka qenë për tre dekada, zëdhënësi më i efektshëm i Beogradit në Tiranë dhe Prishtinë. Ai nuk i shërben Kosovës, ai i shërben projektit serb për një Kosovë të ndarë, të dobësuar, të lodhur dhe të helmuar nga brenda.
Dhe për këtë, historia nuk do ta falë.
