Bedriu, në “kohën e Titos”, me “stafetë në dorë”, ndërsa “në kohën e polarit” me “çamacin” e Millan Radojçiqit në Ujman!

Dy anët e Budrisë!

Erdhi kjo ditë ndoshta me dhëmbje koha “maskarenjeve”. Sot në Skenderaj ndrron mish e lëkurë deri në çmendje!!!

Kush e solli Budrinë dhe mitema e ringjalljes së përkohëshme me qëllim së premtimit të dhënë nga Samiu, i lindin dyshime të llojllojshme. Enigmë e tillë është ajo që u del të deleguarve të partis. Egziston enigma kryesore për zgjidhjen e së cilës hipotezat se kush mund ta ketë sjellë Budrin dhe gjatë rrugës dalin enigma tjera, të cilat si reflekse enigmatike janë pjesë të enigmës kryesore dhe së bashku me të ndërtojnë rrjedhën kryesore dhe së bashku me të e ndërtojnë rrjedhën enigmatike të Budrisë si kandidat për “Kryeministër”.

Ashtu është, kurë heronjtë e PDYKYS si Budrija janë më të “shtrenjtë”, apo jo, o popull? Përralla për “Kryeministrin e ri lakuriq” e entuziazmoi Sami Lushtakun me simbolikën e tij, me prirjen e dështuar të zgjedhjeve në Mitrovicë për të komunikuar politikisht me votuesit eventual, me stigmatizmin që iu bë “kryqëzimi në shtetin autoritar të Drenicës”, me nivelin e stafetës apo të kondukterit.

Flijimi në emër të triumfit mbi humbjen e Mitrovicës. Kjo filozofi i ka të veshura rrobat e pikllimit meqë prej saj ka buruar gjithmon, praktika tragjike e humbjes. Simbolika e këtij flijimi në emër të partisë me semantikën e saj mbulon tërë filozofinë tragjike të Budrisë për ta mbrojtur ekzistencën e vet në kët parti zullumçarësh, qoftë edhe duke kundërshtuar “zotrat e Drenicës”, cilëdo qofshin ata Samiu, Xhavudi, Buzhala, Hiiiseni, Behrami, Çitaku apo Deliu….