Ime gjyshe nuk dinte të fliste mbi politikën, shkencën apo të analizonte kryeveprat letrare e as ato filozofike. Nuk i dinte gjëra të tilla e megjithatë dinte gjithçka. Dinte cilat ishin barishtet qumështore, hithrat, jeshillëqet që i gatuante në lloj lloj mënyrash në kohën e asgjësë materiale e më mësonte dhe mua si t’i njihja.
Dinte cilat ishin patatet që bënin për t’u skuqur, e ato që bëheshin purè, si të zinte brumin për të bërë bukë e tjetër lloj brumi për të bërë petullat. Dinte të tëhollte petët në dhjetë njëherësh sa të lexohej gazeta poshtë tyre. Dinte të ishte det, valë, plazh e anije me vela. Të gjitha këto magji i kish fshehur në krahët e saj.
Dinte të zgjidhte pulat, ato që bënin vezët e mëdha, të punonte bahçen sa të prodhonte fruta e perime për një lagje të tërë me një rrip të ngushtë toke dhe e prashiste atë me një dashuri që s’di nga i buronte. Dinte të arnonte çorapë, tuta të vjetra, të shkepte trikot e të ribënte jelekë prej tyre. Dinte të ngrohte dhomën pa pasur zjarr, të bënte parfum prej vajit të trëndafilit e borzilokut. Dinte të dëgjonte, të merrte vendime të vështira, dinte te falte e të ruante sekretet më të fshehta.
Dinte si të qetësonte çdo dhimbje, si të pushonte së qari çdo bebe, si të përkëdhelte çdo njeri në vuajtje. Dinte të bënte biskotat më të mira të botës e t’i jepte aromën e shtëpisë çdo hapësire ku ndodhej. Dinte të të dhuronte paqe edhe në çastet më shqetësuese. Dinte të të shëronte me një prekje.
Ime gjyshe dinte që pêrparësja që mbante nuk ishte ajo coha që shërben për të të ruajtur rrobat ndërsa punon. Jo, ajo ishte gjithë materiali universal që një grua mund të kishte në trup. Aty fuste bukën, miellin, frutat që mblidhte nga pema, kokrrat e pjekura të grurit. Farat që mbillte në tokën e punuar me aq dashuri. Dinte të fuste gjithë botën brenda asaj përparëseje.
Ime gjyshe nuk dinte shumë gjëra nga këto që di unë sot, por ajo dinte gjuhën e shpirtit, gjuhën me të cilën Zoti i foli njeriut dhe u kujdes aq shumë që dhe unë ta mësoja.
