Arif Ejupi, Gjenevë
Poezi
Rrënjë e trung nga Shala e Bajgorës,
nga gjak i Ukshin Kovaçicës,
lindur në Vendenis,
gëzim për familje
dhe farefis.
I pashëm e syçelë,
si kopshtet mbjellë me lule
në pranverë.
Edhe pse në vuajtje e varfëri,
në shkollë shkoje
me gëzim e dashuri.
Ishe i qetë e bujar;
çdo punë e nisje
dhe e përfundoje mbarë.
Kuptoje lojën e shakanë,
urreje smirën
dhe xhelozinë;
e kishe halë në sy
tradhtinë.
Me elan rinor
fillove gjimnazin;
ishe ndër nxënësit më të mirë.
Sukseset e tua
gëzonin shokë e miq,
por papritmas të shënjestroi
serbi me bindje çetnike,
Mile Paunoviq.
Duke parë se haptas urreje
pushtuesit serbo-sllavë,
të humbi vitin
në lëndën e muzikës.
Mendoi
se për jetë e mot
do të mbeteshe bari
e pa ardhmëri.
Por ti kishe në deje
gjak dardan,
me vullnet të çeliktë
për dije e dritë.
Nuk u dekurajove — prapë u ngjite
mbi Olimp.
Sukseset e tua
këtij shpirtprishuri
iu kthyen në thikë.
Ligjëroje gjuhën e ëmbël
të Naimit e Fishtës
në Vendenis e në Besianë.
Me dashuri e zemër
shpjegoje historinë e gjuhës;
analizoje me përkushtim e pasion
morfologjinë e sintaksën,
me literaturën që siguroje
në Tiranë, të cilën e quaje nënë.
Ishe besnik, i hareshëm
e orator;
orët e mësimit
i shndërroje
në ushqim shpirtëror
dhe goditje ndaj armikut.
Poezinë kishe prirje;
me afsh e zjarr
i thurje vargje me fije floriri
Atdheut,
mësuesit,
punëtorit,
bujkut
dhe minatorit.
Dy engjëllushet e tua
i pagëzove me emra të bukur
pellazgo-ilirë:
Albadete
dhe
Shqiprojë,
nga dashuria për gjuhën
e ëmbël shqipe
dhe për tokën e shenjtë.
Më 5 maj 1999,
duke mbrojtur pragun e shtëpisë,
të masakruan
bandat kriminale të Serbisë.
Nga gjaku yt,
përsëri në këmbët e veta
u ngrit Kosova.
Ejup Shala — thesar i Arkës së Kombit,
i pavdekshmi i kësaj toke.
Më 6 mars 2026
