FINALWORD I LYDIA SANDGRENS ROMAN COLLECTOI PUNËKur tani e kam përfunduar leximin e këtij libri në 690 faqe, kam pak më shumë për të thënë për të.Kam lexuar punime po aq të trasha në ditët e mia. Të gjitha romanet e Dostoevsky, Trilogjia e Mileniumit, Dickens ‘ the Pickwick, punime nga Shakespeare.Asnjë prej tyre nuk më ka prekur aq fuqishëm sa libri i Lydia Sandgren. Edukata dhe kënaqësia e saj është mbresëlënëse. Ajo kaloi 11 nga vitet e saj të hershme të rritur duke shkruar, ndërsa përvetësoi një arsim si psikologe në Universitetin e Gothenburgut.Elementet e pathëna të romanit janë miqësia e ngrohtë dhe e gjatë mes Martinit dhe Gustavit, zhdukja e Cecilisë dhe dashuria e letërsisë dhe artit që autori dëshiron t ‘ i përcjellë lexuesit.Atmosfera rinore në një përshkrim që jeton mbi kulturën gjatë gjithë rrugës nga grekët e lashtë është një përvojë kaq e mrekullueshme në të tashmen tonë të ndarë dhe kaotike. Lydia është në gjendje të përcjellë një vazhdimësi gjatë gjithë historisë. Ajo ka zbuluar se është duke qëndruar pranë Odisev gjatë udhëtimit të tij të rrezikshëm për në Itali.Unë vetë e kam ndjerë shpirtin mijëvjeçar të largimit të zhdukej teksa qëndroja pranë Horatios dhe e konsideroja si Soracte mali i mbuluar me dëborë në shkëlqimin e diellit të mëngjesit. Njeriu na lidh së bashku përmes mijëvjeçarit.Lydia Sandgren tregon një distancë pak spektakolare ndaj pikëpamjeve dhe deluzioneve ideologjike suedeze. Ajo shkruan për mallkimet e kapitalizmit pa i mohuar. Njëkohësisht, ajo duket se mendon – siç e pres – se ne veprojmë si një nxitim respektues, një që ushqehet me kapitalizëm por njëkohësisht kafshon dorën që na lind. Nuk është se LS relativizon jeta por ajo sheh nuanca dhe komplikacione. Kjo më dha këtë shoqatë të fundit. Dhe ashtu si kjo, letërsia e mirë ndikon tek ne.
