Oslo 20231210. Kryeministri Jonas Gahr Støre (.t.) dhe Masud Gharahkhani mbërrijnë në Bashkinë e Oslo-s para dorëzimit të Çmimit Nobel të Paqes për 2023 në Bashkinë e Oslo-s, të dielën. Ali, Kiana dhe Taghi Rahmani marrin Çmimin Nobel të Paqes në emër të nënës së tyre Narges Mohammadi, e cila është e burgosur në Iran. Mohammadi i jepet Çmimi Nobel i Paqes 2023 për luftën e saj kundër shtypjes së grave në Iran dhe për luftën për të drejtat e njeriut dhe lirinë për të gjithë. Çmimi do të jepet gjatë një ceremonie në Bashkinë e Oslo-s të dielën. Foto: Javad Parsa / POOL / NTB
/ Document.no
Për të kuptuar se si të dalim nga situata në të cilën na ka sjellë migrimi masiv, është e nevojshme të kuptojmë sfondin dhe faktorët që e nxisin atë.
Pa e pyetur fare popullsinë e vet dhe krejtësisht pa një bazë demokratike, elitat në Evropë dhe SHBA kanë filluar procesin më të madh të ndryshimit shoqëror në historinë e Perëndimit: migrimin masiv nga jugu global në Evropën Perëndimore dhe Amerikën Veriore.
Migrimi masiv është duke e ndarë Perëndimin në copa. Ai domosdoshmërisht do të çojë në zëvendësimin e popullsisë nëse nuk anulohet menjëherë. Ai nuk është rastësor, por është rezultat i një politike të qëllimshme.
Ka një plan të qartë pas. Një plan të papërgjegjshëm, i cili mbështetet në premisa të gabuara ekonomike, kulturore dhe demografike.
Në SHBA, Trump, me një rezistencë të fortë nga elita politike e vendosur si në partinë demokratike ashtu edhe në atë republikane, tashmë ka mbyllur dyert dhe ka nisur rimigrimin e emigrantëve ilegalë.
Në Europë, elitët politike të vendosura janë nën presion në rritje nga të njëjtat lëvizje protestuese popullore dhe partitë e reja kritike ndaj emigracionit për të kufizuar migrimin dhe për të rikthyer emigrantët e mirëqenies ekonomike, por politikanët vazhdojnë të ecin me të dyja këmbët.
Por, forca që qëndron pas politikës së globalizimit, multikulturalizmit dhe ndërrimit demografik në Evropë është e fortë. Ata refuzojnë të pranojnë se politika e emigracionit ka dështuar. Kjo përfshin, së pari dhe më të rëndësishmit, elitën politike perëndimore vetë.
Në Norvegji, bëhet fjalë për politikanë si Gro Harlem Brundtland, Thorbjørn Jagland, Jonas Gahr Støre, Jens Stoltenberg, Espen Barth Eide, Anniken Huitfeldt, Erna Solberg, Børge Brende, Ine Eriksen Søreide dhe Erik Solheim, për të përmendur vetëm disa.
Ata kanë marrë një mandat që nuk e kanë marrë nga zgjedhësit.
Asnjë nga këta nuk e ka pyetur votuesit norvegjezë se çfarë mendojnë për masivën e emigrantëve për arsye ekonomike nga vendet e MENA-së, Afrika dhe Azia.
Kurrë nuk është mbajtur një referendum në lidhje me emigracionin, megjithëse ai ka pasur pasojat të paktën po aq të mëdha për vendin dhe popullin sa anëtarësimi në BE, për të cilin votuesit norvegjezë thanë jo dy herë, por që politikanët përkatës megjithatë e kaluan me marrëveshjen EØS.
Së bashku me një burokraci të madhe ndërkombëtare të pa zgjedhur, me OKB-në në Nju Jork, Komisionin e BE në Bruksel dhe OECD-në në Paris në krye, NGO-të e mëdha, të financuara nga shteti, por private, kapitali ndërkombëtar dhe fondet financiare si Blackrock dhe Vanguard, mendjet private si Chatham House në Londër dhe Forumi Ekonomik Botëror në Davos, si dhe individë të njohur si Bill dhe Hillary Clinton dhe miliarderë si Bill Gates dhe George Soros, ata kanë nisur një migrim nga jugu në veri pa precedent në historinë botërore.
Ata e quajnë këtë bashkëpunim publik-privat dhe “kapitalizëm të palëve të interesuara”, dhe pretendojnë se kanë për qëllim “ta bëjnë botën një vend më të mirë”.
Në të vërtetë, janë forcat private jashtë parlamentit që nuk kanë asnjë bazë demokratike dhe që qëndrojnë pas kësaj. Dhe ato kanë interesa të qarta për vete të lidhura me këtë. Kjo ndoshta del më qartë në nenin që përcakton qëllimin e Forumit Ekonomik Botëror:
«In a world marked by complex challenges, the World Economic Forum engages political, business, academic, civil society and other leaders of society to shape global, regional and industry agendas. Established in 1971 as a not-for-profit foundation, it is independent, impartial and not tied to any special interests, upholding the highest standards of governance and moral and intellectual integrity. Together, we continue to strive for a better world, where cooperation and trust lead to lasting progress.»
Çfarë përbën “një botë më të mirë” nuk përcaktohet nga zgjedhësit, por nga të ashtuquajturit aktorë, dmth. politikanët udhëheqës ndërkombëtarë, drejtuesit e kompanive më të mëdha multinacionale, liderët e OJQ-ve private të mëdha dhe organizatat ndërkombëtare, multimilarderët me një thes të madh parash dhe zërat udhëheqës brenda akademisë dhe jetës shoqërore që mbështesin narrativet e vendosura për inmigracionin, klimën, vaksinat dhe një botë pa kufij, e shumë më tepër.
Jo vetëm që është antidemokratike. Kjo dëshmon për një arrogancë të madhe fuqie.
Të mendosh se je i zgjedhur dhe se di më mirë se çfarë është në të mirën e shumicës së njerëzve sesa vetë ata, është një tregues i hybris dhe qëndrimeve shumë autokratike dhe totalitare.
Një botë më e mirë për elitën politike dhe ekonomike të privilegjuar, është dukshëm e ndryshme nga një botë më e mirë për popullsinë e zakonshme. Të pretendohet se agjenda e tyre është e pavarur, e paanshme dhe jo e lidhur me ndonjë interes të veçantë, është natyrisht gjithashtu thjesht budallallëk.
Ata të gjithë duan të fusin tubat e tyre sa më thellë të jetë e mundur në buxhetin e shtetit të vendeve, dmth. në paratë e tatimeve të tua dhe të mia.
Ata fluturojnë me avionë privatë në Davos dhe flasin me entuziazëm për nevojën e subvendimeve publike për veten e tyre, në mënyrë që të realizojnë kalimin në të gjelbra. Shumica e qetë, e cila duhet të paguajë për subvendimet për klimën përmes taksave, nuk ftohet dhe as nuk dëgjohet, as edhe nëse do të kishin shkuar në Davos me këmbët e tyre. Ata as nuk do të ishin lejuar të hynin.
Ata flasin me entuziazëm për globalizimin dhe emigrimin, jo sepse janë të shqetësuar për kushtet e jetesës së popujve në jugun global, por sepse dëshirojnë të importojnë punëtorë të lirë dhe përmes kësaj të maksimojnë fitimet e tyre.
Kam shkruar më parë se masivisht emigrimi “nuk filloi me një plan të keq që u përgatit nga pesë burra të moshuar me flokë të bardhë dhe mjekër në një shpella në Davos.”
Pasi kohët e fundit, përmes seksionit të komenteve të Dokumentit, u njoha për raportin e OKB-së nga marsi 2000 mbi migrimin zëvendësues, nuk jam më aq i sigurt.
Ata e quajnë migrimin zëvendësues. Në realitet, bëhet fjalë për zëvendësimin e popullsisë. Por më shumë për këtë në artikullin tjetër, se si demografët në OKB, BE dhe OECD kanë vepruar si idiotë të dobishëm për elitën politike dhe kapitalistët privatë të interesit në Davos.
Øystein Steiro Sr.
@SteiroSr
(Øystein Steiro Sr. është kandidati i parë për demokratët norvegjezë në Akershus dhe Vest-Agder.)
