Kujtimet e Marash Mëhill Ukës, i nipi i Prend Ukës, bajraktarit të Berishës, për luftën me Turq në kryengritjen e përgjithshme të vitit 1912

“Në atë sulm u vra Jak Marka Ndreca i Qelzës. Jaku kishte mrri deri afër tabeve të ushtrisë, ku mbet i vramë. Turqit mbërritën me dalë e me ia pre kryet e me ia marrë në istikamin e tyne. Pak ma larg u vra edhe shoqi i tij prej Qelze, Mhill Marashi. Po djelmia e Qelzes me yrysh me pushkët zjarr e të mbrojtun me zjarr prej djelmnisë së Berishës e të Bugjonit i mbërrthei turqit mbas istikamit dhe mundi me tërhjek trupin pa krye të Jak M. Ndrecës dhe trupin e papremë të Mhill Marashit e t’i varrosshin ma vonë te kisha e Qelzës. Në mbrojtje të djelmnisë së Qelzës, ranë të plagosun rand: i biri i bajraktarit të Bugjonit, Rexh Frroku e bashkë me ta Ndue Kukeli, prijs i djelmnisë së çetës së vet. Aty për aty nuk u gjetën ku ranë.

Atëhere, Ndoc Mark Deda me Mark Kolikun që na prijshin ne të Berishës na thanë: “Terhiqna , burra, po me kujdes e jo n’t’ ikun.” Jemi terheq deri kah gjysma e kodrave të Dedajve. Aty na ka thanë Ndoc Mark Deda: “ Kush del burrë me i pshtu dy t’plaguemët e mos t’ia lam anmikut me jau kput kryet.” Kanë dalë 18 burra. Mark Koliku ka marrë gjashtë e ka hi bregut të prrojt të Lejthizës. Ndoc Mar’ Deda me të tjerët ka kërkue Koderlejthizës. Vapa kishte fillue t’ bahesh e padurueshme. Tymi i barutit ishte përhap sa me t’ ther fytin. Sipër prej pozicioneve qitshin pa pra drejt nesh. Si kërkuem lart e poshtë nja nji sahat e gjetem edhe Rexh Frrokun. Ishte zbe krejt, se kishte humb shumë gjak. E morëm mbi krahë deri në Qelzë. Aty bamë vigun dhe bajtëm deri në Berishë, e mjekuem. U ndamë me premtimin se sa të vendosin Parësia e Besëlidhjes, të sulmojmë prapë mbi Pukë dhe t’ i përzamë turqit.

(Berisha e Pukës)