KUSHË JANË TRADHTARËT APO SPIUNËT…!
Nuk e di a do t’i bjerë në dorë e a do ta lëxojnë këtë shkrim spiunët dhe tardhtarët me gërmaze të shqyera për mëkatet e tyre që bëjnë, atëherë ka ngjarje që s’mund të fshihen e të dalin jashtë kujtetsës, ato mbesin thellë në shpirtat e tyre të ligë. Kurrsesi, jo! Ju, qeveritarë, mos i motivoni fundamentalizmin e egër islam apo ortodoksë. Krijimi i një realitetiti të ri të vet tradhtarët quhet imagjinat, kjo do të thotë aftësi për të ëndërruar spiunimin. Natën tradhtari i krijon aq gjëra në koken e tija. Por kur vjen përseri nata dhe tradhtari apo spiuni bie në gjumë dhe imagjinata e tij hapë krahët, brenda tij krijohet dyshimi ne vetvete, pa dyshimin më të vogël ai e përcepton tradhtin si realitet. Aftësia e tyre për të spiunuar mund të veproj edhe ndryshe. Ata rrethohen me tipa tjerë tradhtarësh që e kanë trashegim nga babai apo gjyshi, dhe ne e dimë që këta tipa janë realitet. Por kur ata vijnë e të rrethojnë, ata mendojnë dhe u duket absolutisht se bota është e tyre, më reale sesa vetë surrati tyre…! Brenda tyre është një përcjellës. Dhe vallja e tyre është një shpërblim për armiqtë shekullor. Lekuni gjak prishurish shqiptarë ditën t’i përdëllojnë, duke i mbushur sojin e tyre me mosbesim, neveri, urrejtje, sidomos fqinji ynë verior, Serbia, që karakterizohet nga një prirje e sëmurë për vrasje e tradhti. Krimet e tyre janë shekullore.
Gjenocidi i tyre karakterizon përpjekja që me mjete të dhunës dhe me ndihmen e shqipfolësve të krijojnë anarki dhe kaosë në Kosovë… Dhe këta tipa ka të ngjarë që s’kanë për ta kuptuar plotësisht që përcjellësi i tyre qoftë ai serb apo arab ekziston brenda tyre për një kohë të gjatë. O ju, tradhtar e spiuna dëgjojeni fjalen time, sepse këto nuk janë falë të zakonshme, këto janë fjalë të një bashkatdhetari, i cili i njeh rrënjet e vërteta të historisë, fjalë të një shqiptari pa kompromise, të njeriut që nuk pranon asnjëlloj tradhtie, asnjëlloj gënjeshtre, sado e rahatshme dhe ngushlluese të jetë ajo. Këto fjalë, janë të shpirtit që e ka njohur mirë robërinë nëpër burgjet e serbisë. Një thirrje që vjen këndej vazhdimisht. Një thirrje për unitet. S’ishin vetëm të burosurit nëpër burgje që vuanin, s’ishin vetëm luftëtarët e lirisë, të shkallmuarit. Spiunët gjak prishur përpiqeshin në fillim ta mpinin mendjen e njerëzve. Tradhtarët përpiqëshin për të shkuar pastaj edhe më larg: për ta rrënuar kulturën dhe historin tonë, për ta zavëndsuar me një kultur dhe histori të rreme shkretire. Këto fjalë janë nga njohja e armikut, këto vijnë jo nga koka, këto vijnë drejt e nga zemra ime…
