(në shqip dhe serbisht)
Ljubomir Abdixhikoviç, më në fund dhe për fat të mirë, po e tregon fytyrën e tij të vërtetë, sepse një budalla i dekonspiruar si ai, nuk është më rrezik për popullin dhe shtetin, por vetëm për partinë e tij banditeske, të cilën e ka shndërruar në WC privat të “Listës Serbe”, ndërsa vetën e ka kthyer në avokatin më besnik të Aleksandar Vuçiqit, i cili ndoshta së shpejti do t’u bëjë shoqëri në Hagë Radovan Karaxhiqit dhe Ratko Mlladiqit.
Në historinë e Kosovës ka pasur shumë tradhtarë, karrieristë e shërbëtorë të Beogradit, por rrallë ka ndodhur që dikush t’i bashkojë të gjitha këto antivlera në një tru kaq të vogël dhe në një karakter kaq të shëmtuar.
Lumir Abdixhiku, ose – siç ia kam dhënë unë emrin e përjetësisë – Ljubomir Abdixhikoviq, është mishërimi i asaj që ndodh kur një parti historike bie nga piedestali moral e politik dhe përfundon si tualeti privat i “Listës Serbe”.
Kush e ka harruar skenën pas sulmit terrorist në Banjskë, kur vendi mbante frymën dhe kërkonte drejtësi?
Sigurisht, Lumiri, i cili atëherë doli me recetën e tij: “kthimin e serbëve të Vuçiqit në institucione.”
Pra, në momentin kur terrori duhej ndëshkuar, ai kërkonte rehabilitimin e Listës Serbe.
Në momentin kur Kosova po mbante dosjen në Këshillin e Sigurimit dhe po e ekspozonte Serbinë para botës, ai hapi tubin e fundit me oksigjen për Listën Serbe.
Ky njeri flet për Kushtetutën sikur të ishte parfum Chanel, që e përdor vetëm kur ka takim me ambasadorët. Por Kushtetuta nuk është as Chanel e as Dior – ajo është akti themelor i shtetit, dhe abuzimi me të për të amnistuar terrorizmin politik është krim moral.
Le ta shohim përmes lupës së filozofëve:
Kanti do të ngrinte supet dhe do të pyeste: “A do të dëshiroje që vepra jote – kthimi i terroristëve në institucione – të bëhej ligj universal?” Sigurisht që jo, sepse në atë rast çdo shtet do të duhej t’i ledhatonte armiqtë e tij pas çdo sulmi.
Aristoteli do të thoshte se ky njeri nuk ka asnjë virtyt politik – as dije, as guxim, as mençuri, as drejtësi. Ka vetëm aftësinë për të mbijetuar në karrigen që ia rrëzojnë anëtarët e vet të partisë.
Sartri do ta shpallte njeriun më joautentik, sepse sillet sikur po mbron shtetin, por në fakt po mbron vetëm statusin e vet në darkat diplomatike.
Nga pikëpamja patriotike, Abdixhikoviqi është metafora e shndërrimit të LDK-së në WC privat të Listës Serbe: aty ku hidhen kompromiset e pista, ku shpëlahen ndërgjegjet e këqija të kolaboracionistëve dhe ku vetë Ljubomiri shërben si pastruesi i fundit para se të dalë para kamerave.
Faktet flasin vetë:
Propozoi kthimin e serbëve të Vuçiqit në institucione pa asnjë kusht pas Banjsës.
Foli për Asociacionin e Komunave Serbe si të ishte Bibla e shpëtimit, duke e pranuar si “detyrim kushtetues”, edhe pse Gjykata Kushtetuese e rrëzoi versionin e vitit 2015.
Heshti për krimet e Serbisë, për masakrat e vitit 1999 dhe për varrezat masive që ende po zbulohen në Serbi – sikur historia ta pengonte karrierën e tij.
Këtu nuk kemi të bëjmë me një vizionar, por me një teknokrat zvarranik, që mendon se politika është konkurs bukurie për ambasadat dhe jo betejë për dinjitetin kombëtar.
Dhe kur historia ta shkruajë epitafin e tij, ai do të tingëllojë kështu:
“Këtu pushon Ljubomir Abdixhikoviq, njeriu që e quante Kushtetutën shenjtërinë e tij, por njëkohësisht e keqpërdorte si letër higjienike për të fshirë mëkatet e Listës Serbe. Kujtohet vetëm si shembulli më i pastër i shndërrimit të partisë së Rugovës në WC privat të Vuçiqit, Radoiçiqit, Veselinoviqit dhe Ramoviqit.”
Ky epitaf nuk është tragjik – është komik. Sepse historia nuk do ta gjykojë atë si armik, por si objekt talljeje, si dëshmi se si një njeri mund ta shembë vetveten, partinë dhe dinjitetin politik, vetëm për ta shpëtuar një karrige të mjerë.
***
LJUBOMIR ABDIDŽIKOVIČ – ČOVEK KOJI SVAKOG DANA RUŠI SAM SEBE
Autor: Lirim Gashi
Ljubomir Abdixhikovič, konačno i na sreću, pokazuje svoje pravo lice, jer budala koja je raskrinkana kao on više nije opasnost za narod i državu, već samo za svoju banditsku partiju, koju je pretvorio u privatni WC “Srpske Liste”, dok je sebe pretvorio u najodanijeg advokata Aleksandra Vučića, koji se sprema da, možda uskoro, pravi društvo u Hagu Radovanu Karadžiću i Ratku Mladiću.
U istoriji Kosova bilo je mnogo i izdajnika, i karijerista, i beogradskih slugu, ali retko se desilo da neko sve to spoji u jedan tako mali mozak i jedan tako ružan karakter.
Lumir Abdixhiku, ili – kako sam mu ja dao ime večnosti – Ljubomir Abdidžikovič, jeste oličenje onoga što se dešava kada istorijska partija padne sa moralnog i političkog pijedestala i završi kao privatni toalet “Srpske Liste”.
Ko je zaboravio scenu posle terorističkog napada u Banjskoj, kada je zemlja zadržavala dah i tražila pravdu?
Naravno, Lumir, koji je tada izašao sa svojom receptom: “povratak Vučićevih Srba u institucije.”
Dakle, u trenutku kada je teror trebalo kazniti, on je tražio rehabilitaciju Srpske Liste.
U trenutku kada je Kosovo nosilo dosije u Savet Bezbednosti i razotkrivalo Srbiju pred svetom, on je otvorio poslednju cev sa kiseonikom za Srpsku Listu.
Ovaj čovek govori o Ustavu kao da je Chanel parfem, koji koristi samo kada ima sastanak sa ambasadorima. Ali Ustav nije ni Chanel ni Dior – to je temeljni akt države, a njegovo zloupotrebljavanje za amnestiju političkog terorizma je moralni zločin.
Pogledajmo ga kroz lupu filozofa:
Kant bi slegnuo ramenima i pitao: “Da li bi želeo da tvoj čin – vraćanje terorista u institucije – postane univerzalni zakon?” Naravno da ne, jer bi u tom slučaju svaka država morala da mazi svoje neprijatelje posle svakog napada.
Aristotel bi rekao da ovaj čovek nema nikakvu političku vrlinu – ni znanje, ni hrabrost, ni mudrost, ni pravdu. Ima samo veštinu preživljavanja u stolici koju mu ruše sopstveni partijski članovi.
Sartr bi ga proglasio najneautentičnijim čovekom, jer se ponaša kao da brani državu, a u stvari brani samo svoj status za diplomatskim večerama.
Patriotski gledano, Abdidẓ̌ikovič je metafora pretvaranja LDK-a u javni WC Srpske Liste: tamo gde se bacaju prljavi kompromisi, gde se ispiru loše savesti kolaboracionista i gde sam Ljubomir služi kao poslednji čistač pre nego što izađe pred kamere.
Činjenice govore same:
Predložio je povratak Srba u institucije bez ikakvog uslova posle Banjse.
Govorio je o Zajednici Srpskih Opština kao da je Biblija spasenja, prihvatajući je kao “ustavnu obavezu”, iako je Ustavni Sud srušio verziju iz 2015.
Ćutao je o zločinima Srbije, o masakrima iz 1999, o masovnim grobnicama koje se i dalje otkopavaju u Srbiji – kao da je istorija prepreka njegovoj karijeri.
Ovde nemamo posla sa vizionarom, već sa puzavim tehnokratom, koji misli da je politika izbor lepote za ambasade, a ne borba za nacionalno dostojanstvo.
I kada istorija bude pisala njegov epitaf, on će zvučati ovako:
“Ovde počiva Ljubomir Abdidžikovič, čovek koji je nazivao Ustav svojom svetinjom, ali ga je istovremeno zloupotrebljavo kao toalet papir da briše grehe Srpske Liste. Pamti se samo kao najčistiji primer pretvaranja nekadašnje Rugovine partije u privatni WC Vučića, Radoičića, Veselinovića i Ramovića.”
Ovaj epitaf nije tragičan – on je komičan. Jer istorija ga neće suditi kao neprijatelja, već kao predmet podsmeha, kao dokaz kako čovek može srušiti sebe, svoju partiju i političko dostojanstvo samo da bi spasio jednu jadnu stolicu.
Gjithemone dhe gjithemone shiqoje kend e ka prindin dikush. E Lumir Abdixhiku e ka prindin…MJERAN! Profesor ne gjimnazin Ivo Lola Ribar ne Prishtine. Mjeran ishte. Stermjeran, i Lugines se Presheves. Ka perjashtime lidhur me prind por perjashtimet e deftojne Regullin. Zotri Lirim Gashi. Pergzime. Kisha pas deshire te e citoni me shpesh Platonin, Sokratin dhe … pershembull Ludwig Wittgenstein. Nese doni, kuptohet.
E di qe komentuesja me lart nuk do te pajtohet me mua, por me duhet te them qe Lirimi do te duhej te turperohej me kete shkrim.
Hmm… Siko kush po shkrun ketu. “Alberti” qe kurre e me vite nuk u prazantua me emrin e vet ketu, ne kete portal. Dhe po “e din” kush jam une?! Pernime… Nga kah po e din eshte pyetje e gjitha pyetjeve? Dhe a eshte i sigurt kush jam une? Eshte?! TUTJE: PO E PERSERIS. Babai i Lumir Abdixhikut ishte mjeran. Stermjeran. Si profesor ne gjimnaz te Prishtines, e antar i SKJ te Jugosllavise i trajtonte me perbuzje dhe ndeshkim femijet e te burgosurve politik qe ishin ne burgje me famekeqe te Jugosllavise , e shkaku i Kosoves. A DUHET ME TUTJE?!!!!!! Apo duhet vizatim…??!!!
Po ore zonjë, une e di se kush jeni ju. Eshte stili i juaj dhe mosnjohja e shqipes (me aresye) qe ju “tradhetoi”.
Une, zonje e nderuar, ne drini.us komentoj prej vitit 2013 dhe do te vazhdoj te komentoj edhe ne te ardhmen. Pavaresisht qe ne kohe te fundit disa opinioniste jane bere te “bajatshem” me shkrime pothuajse te perseritura, prapeseprape mendoj se drini.us eshte nje revistë (portal) shume serioz dhe i respektueshem. Babain e Abdixhikut nuk e njoh, prandaj nuk dua te merrem me te. E di qe edhe ne VV kemi disa deputete dhe ministra qe prinderit i kishin anetare te LKJ (SKJ) qe njejte sikurse Abdixhiku (plaku) punonin me shume zell per Bratstvo i jedinstvon, por cuditerisht asnjehere nuk te degjova qe t’i kritikosh edhe ata. Perdorimi i standardit te dyfishte nuk te ben nderë as ty e as gazetareve te tjerë.
Qe te jem me i qarte me ju , me duhet ta pranoj se kam respekt per ju per punen qe e keni bere ne te kaluaren. Tek ju nuk me pelqen arroganca dhe simpatia e pakuptimte per njeriun qe per cdo dite e me shume po e zhben (shthur) shtetesine e Kosoves.
Ju pershendes.
Zotri Albert. Po, ne gjuhe shqipe jam e dobet. Kam pas noten dysh te prof. dr Skender Gashi i cili ma falte noten 3 (tresh) ne fund te vitit. Por nuk me persekutonte as maltretonte sepse jam femij i njeriut qe ishte ne burgun famkeq, e shkaku i Kosoves. Por kam vazhdu ku e ndalen babain tim dh axhin tim. Kam luftu per Kosove ne vend nga ku u shperndajshin tekstet neper tere bote. Ishte gje e madhe. Nuk merem vesh ne shume gjera. Kurre nuk kam qene e punsume sepse atyre qe kane qene ne ate burg famkeq, femijeve te tyre kurre nuk i eshte dhene shansa te punsohen. As ne kete shtet ku jetoj. Me duket se eshte me rendesi se punen dhe OBLIGIMIN ndaj babes dhe ndaj kombit nga i cili jam, e kam bo. Dhe i kam shpetu shume student shqipetar qe presidenti i ketij shteti ku jetoj, e pa nje pike meshire i debonte. NUK KA STUDENT qe nuk e kam pshtu. Por, si duket, ckado me pas bo per shqipetaret, ne shumice shqipetaret me diskualifikojne. Ngase te shqipetaret vlejne dy apo me se shumti tre veti qe ata i cmojn: . A ke para, a je femen e bukur dhe a je “dikushi”. Asnjenen nuk e perbushi. Por kam dit me luftu me serb. Dhe i njof. Kur lufton me dikend , hynja ne koke, mesoje si mendojne ata dhe ma me rendesi: LUFTO ME KOKE TE FTOFT ME TA. E ate kam bo. Dhe i njof serbet. Qenien e tyre e njof. Jam trajnu per kete Lufte luft me ta. Jam trajnu. Pikrisht per kete FAKT pse ata i frigohen Albin Kurtit, eshte GJE E MADHE. Sa per amerikanet, me shume kongresmen apo senator kam bo biseda me ta, lidhur me Kosove. Te respekton ai qe je bashkebisedues me te dhe/ose gazetar i shkathet. Por.. POR… nuk duhet te jemi sherptor te askujt. E Albin Kurti ka dinjitet. Por dhe zemren e bute. Dhe ja puth doren lokes qe e ka humb djalin ne Lufte. E kjo emrohet Dinjitet dhe Integritet, jo mendjemadhsia nga e cila vuajne shume shqipetaret, shumica dermuse e shqipetarve ne te dy shtete. Ngase… ndihen mbrenda te lendum dhe nga lendimi aktrojne MENDJEMADHSI. Lendon ai qe eshte i lendum. Dhe nga ndjenje te pasigurise te mbuluar me mendjemadhesi, ofendojne shqipetaret. Albin Kurti ndyshohet. Dhe NUK I Frigohet serbeve. Dhe NUK PASKA MENTELALITET SHERBTOR, E AS NUK I NENSHTROHET SERBEVE. KETE MESONI DHE JU, O JU SHQIPE KUDO QE JENI!!! Pershendetje.