Një grua njëzet vjeçe që vreshtin e babait e kishte pranë pyllit të egër, atje ku natyra nuk njeh moral dhe nuk pranon justifikime, e uritur dhe e pakujdesshme, hëngri dredhëza dhe mollë të egra, me po ato duar me të cilat pak minuta më parë e kishte pastruar prapanicën e saj me gjethe rrushi.
Asnjë mendim për pastërtinë, asnjë dyshim – vetëm instinkt.
Ndëshkimi nuk vonoi.
Erdhi me saktësi.
Vetëm disa minuta më pas, barku i saj filloi të shtrëngohej sikur një krijesë e huaj të ishte futur brenda saj. Çdo therje ishte më e fortë se tjetra, çdo valë dhimbjeje më e pamëshirshme se e para. Më në fund, prej saj shpërtheu një britmë e egër, e papërmbajtur – një britmë si e Tarzanit të Xhunglës, që përshkoi pyllin si një rrëfim i dhunshëm.
Ajo ra mbi bar.
Trupi i saj u dorëzua. Mendja menjëherë pas tij.
Jo larg prej aty, një hoxhë po ecte përmes shtegut të ngushtë të pylliit.
Ishte rrugës për të e dashura e tij në fshatin fqinj – tek një grua, burri i së cilës kishte përfunduar në ahiret nga plumbi i një musteqoshi xheloz.
Ironikisht, pikërisht ai burrë ishte i njohur për zakonin e tij që t’i dërgonte gratë e burrave të fshatit rregullisht në parajsa të ndryshme orgazmash të shumëllojshme e shumështresore, aq fortë saqë trekëndëshat i tyre magjik shndërroheshin në Ujëvara të Mirushes që përmbysnin gjithçka përreth nga shpërthimet e lëngjeve të nxehta epshore, sa herë që e arrinin kulmin e kënaqësisë së çmendur.
Kur hoxha dëgjoi britmën e saj, u ndal.
Jo nga dhembshuria.
Por nga kalkulimi.
Ai e kuptoi menjëherë se kishte përballë një rast të artë – atë përzierje të rrallë dhimbjeje, vetmie dhe frike, ku autoriteti shitet lehtësisht si shërim.
Prandaj vrapoi si i çmendur drejt zërit.
Sapo iu afrua gruas, pa humbur kohë, filloi menjëherë me lutjen e tij shëruese:
“Bismil-lah ir-Rahman ir-Rahim. Mos ki frikë. Allahu i Madhërishëm më ka dërguar që të të ndihmoj dhe të të çliroj nga të gjitha dhimbjet, në çdo pëllëmbë të trupit tënd të kapluar nga magjia e zezë e Hanifes ziliqare e të ligë.
Kur ajo sheh e fytyrën tënde të bukur, zemra i rreh aq fort nga smira dhe inati, saqë po të mos e ndalonte frika, do të të shqyente nga xhelozia, si ulkonja delen.”
Zëri i tij ishte i qetë, i stërvitur, bindës.
“Shtrihu në bar,” i tha butë. “Do t’i vendos duart mbi barkun tënd dhe do ta thërras energjinë shëruese të Allahut që, përmes gishtave të mi, të depërtojë deri te burimi i dhimbjes sate.”
Gruaja e re, e gjendur në një situatë pa dalje, u bind.
Hoxha u përkul mbi të, ia ngriti bluzën dhe i vendosi duart mbi barkun e saj, pranë kërthizës. Pastaj filloi t’i frynte lehtë mbi lëkurë, dhe për çudi ndodhi një mrekulli.
Britmat e saj ndryshuan ngjyrë. Nga të ashpra u bënë të buta, pothuajse përkëdhelëse, të mbushura me një sensualitet të pavetëdijshëm.
Goja dhe buzët e hoxhës u thanë. Gishtat filluan t’i dridheshin – jo nga devotshmëria, por nga epshi.
Ai e futi dorën nën brekët e saj, kinse për të arritur burimin e dhimbjes.
Por papritmas puçrra e saj e inflamuar nën brekë, shpërtheu dhe nxori lëng me një forcë aq të madhe, saqë ai bërtiti si i çmendur:
“Myzhde…
Zoti gjithmonë i ndihmon ata që organet e tyre pjellore nuk i çojnë në muzeun Madam Kolontajn të figurave të dyllta.”
Pastaj filloi t’ia mbushte mendjen se do të ishte më mirë të hynin më thellë në pyll, atje ku fuqia shëruese hyjnore ishte edhe më e madhe.
Por pikërisht në atë çast u shfaq një mjek.
Ai e pa menjëherë se çfarë po ndodhte dhe tha ftohtë:
“Ajo nuk është ndëshkuar nga Zoti.
Por nga gishtat e zverdhur, të ndotur me feçe, me të cilët e ka fshirë prapanicën me gjethe rrushi – dhe me po ata gishta ka ngrënë menjëherë dredhëza të egra dhe mollë.”
Hoxha kur e dëgjoi zërin e tij u shtang nga frika.
U tmerrua aq shumë saqë iu lut mjekut të mos ia tregonte askujt atë që kishte parë.
Jo nga pendesa.
Por nga frika se do ta humbiste punën – të vetmen, me të cilën e ushqente familjen.
Pylli heshti.
E vërteta mbeti në këmbë.
Dhe Zoti, edhe një herë, u përdor si alibi.
Pastaj hoxha i shokuar u ul mbi një rrënoje të vogël druri, ku barin e lartë e mbulonte akoma era e freskët e pyllit.
Zemra i dridhej akoma – jo nga dhimbja, por nga frika.
Një frikë e pashembullt: ajo që shihte syri i njeriut nuk përputhej me atë që predikonte zëri i tij. Në mendjen e tij, çdo fjalë e hollë lutjeje tani ishte një gënjeshtër e hapur, çdo prekje rituale – një veprim epshor që e kishte zbuluar para dëshmitarit të padurueshëm.
Ai e ndjeu menjëherë se mosbesimi i botës mund të ishte më i fuqishëm se çdo Zot i imagjinuar.
Trupi i tij, që pak më parë kishte qenë Zot i epshit dhe i manipulimit, tani ishte një instrument i dobësisë.
Gishtat e dridhur, goja e thatë, fryma e ngadalshme – gjithçka i tregonte se kishte humbur kontrollin mbi realitetin që vetë kishte krijuar.
“Çfarë do të ndodhë tani?” pyeti veten.
Fjala e Zotit nuk kishte fuqi mbi atë doktor, mbi të vërtetën e thjeshtë, mbi çdo gjë që nuk mund të manipulonte.
Pylli rrotullohej rreth tij, dhe çdo degë i dukej si një gisht që i thotë: shikoje, e vërteta nuk trembet.
Ai mendoi për dashurinë e tij të fshehtë, për të dashurën në fshatin fqinj.
Sa e lehtë ishte për të t’i përçmonte ligjet e dashurisë dhe natyrës dhe sa e vështirë ta përballonte realitetin kur shfaqej një dëshmitar.
Në atë çast, një ndjenjë e papritur e turpit e përplasi për murin e turpit, sepse gjithçka që kishte bërë, çdo zotim i shenjtë, çdo prekje rituale, tani dukej njëkohësisht qesharake dhe fatale.
Por frika nuk e lejonte të mjaftohej vetëm më kaq. Ai kuptoi se nuk mund të kthehej pas. Asnjë fshehje, asnjë lutje nuk mund të fshihte atë që kishte ndodhur. Dhe ndërsa pylli heshtte rreth tij, hoxha e kuptoi një të vërtetë të thjeshtë dhe brutale: pushteti i tij mbi trupin dhe mendjen e tjetrit ishte gjithmonë i kufizuar nga realiteti që nuk mund të abuzonte kurrë më, me trupin dhe shpirtin e askujt.
Ai u ngrit ngadalë. Duart e tij, akoma të dridhura, i fshinë djersët e frikës. Një kohë të gjatë qëndroi i heshtur, duke u përpjekur të rindërtojë maskën e shenjtërisë. Por diçka kishte ndryshuar përgjithmonë.
Një copë e fëmijërisë së tij, e pafajshme dhe arrogante, ishte shkatërruar në pyllin ku frutat, gishta dhe gënjeshtrat u përplasën.
Dhe ndërsa shkonte përtej pyllit drejt rrugës që çonte te dashuria e tij e fshehtë, ai e dinte: çdo prekje, çdo fjalë e shenjtë tani kishte shije të ndyrë realiteti dhe frika do të shoqëronte çdo hap të tij.
