MASAKRAT OSMANE NDAJ ROBËRVE TË DORËZUAR SHQIPTARË VITI 1466
“Në pranverën e vitit tetëqind e shtatëdhjetë (1466) pas shpalljës së nisjes së luftës kundër Shqipërisë, çdo gazi ngjeshi me dëshirë shpatën. Flamujt-emblema të pushtimit u vunë në levizje nga Edreneja. Kur tendat e fushimit të sulltanit shtrinë hijën e tyre mbi fushën e qytetit të Manastirit aty rendën nga të gjitha anët luftëtarët për t’iu bashkuar ushtrisë perandorake si ca lumenj të mëdhenj që lëshohen në det dhe si dallgë të detit që venë e përplasen u derdhen mbi Shqipëri.” “Atehërë u dha urdhëri të shtroheshin në bindje ata harbutë shqiptarë të pafe. Për këtë arsye, në çdo vendqëndrim sillnin para sovranit fitimtar meshkujt e lidhur me zinxhirë që luftëtarët guximtarë e të shkathët të sulltanit me një të rënë të shpatës – fap-fap – i egzekutonin. I bënë kështu ata njerez që aq të etur e të dëshiruar qenë pas vdekjes, të shijonin verën e rrënimit që derdhej prej shpatës së shndritshme. Pati ndalesa ku u shkuan në shpatë deri në tre mijë, katër mijë, apo shtatë mijë nga të pafetë.
Ja, kështu, “paqësisht”, i islamizuan Arbnorët
Prej kufomave të shumta, lugina të thella tanimë ngjasonin si të ishin kodra. Prej gjakut të derdhur, rrafshina të gjëra tani ngjasonin si Amudarja që rridhte.” “Kronikat e Tursun Beut – kronikan i Perandorë (sulltan) Mehmetit të II. faqe – 150” Kronikat e Tursun Beut Kronikao i Solitan Mehmetit të II, pushtuesit 2 Kostandinopojës, Ballkanit dhe Shqipërisë
