Më zhgënjeve shumë Dardan Krasniqi, kur e përkujton “hoxhën patriot” që e fyente hapur flamurin kombëtar e derdhte lot për Perendorinë Osmane!

Shkrimi yt i fundit nuk është thjesht i gabuar. Është i dëmshëm. Dhe po ta them qartë, pa rrotulla: me atë që ke shkruar, ke zgjedhur anën e gabuar të historisë.

Të lavdërosh Jakup Asipin si figurë kombëtare është ose mungesë e rëndë njohjeje historike, ose një akt i vetëdijshëm falsifikimi moral. Nuk ka mes. Jakup Asipi ka sharë shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë më 1912. Kjo nuk është thashethem, as interpretim, por fakt i dokumentuar. Kush shan aktin themelor të shtetit shqiptar, është antishqiptar. Pikë.

Ti, Dardan, e di këtë. Prandaj zhgënjimi im është edhe më i madh. Sepse nuk po flasim për një njeri të painformuar, por për dikë që ka luftuar nën flamurin kombëtar. Flamurin që Jakup Asipi e ka quajtur “flamur i pafilit”. Flamurin për të cilin janë vrarë shokë, janë sakrifikuar familje dhe është shkruar historia jonë me gjak. Ta relativizosh këtë është të pështysh mbi atë gjak.

Nuk kemi këtu dallime mendimi. Kemi përplasje vlerash. Nga njëra anë, ideja e kombit shqiptar të lirë. Nga ana tjetër, nostalgjia për Perandorinë Osmane, e paketuar sot si “patriotizëm fetar”. Dhe ti, me atë shkrim, ke zgjedhur të bëhesh zëdhënës i kësaj të dytës.

Është paradoksale dhe e papranueshme që një njeri me historinë tënde personale të përkujtojë si “hoxhë patriot” dikë që ka quajtur ushtrinë osmane çlirimtare. Ushtri që ka shtypur shqiptarët, ka ndaluar gjuhën shqipe dhe ka varfëruar këtë vend për shekuj. Kjo nuk është lapsus. Është pozicion.

Mos u fshih pas respektit për të vdekurit. Shqiptari respekton vdekjen, por nuk falsifikon jetën. Respekti për të vdekurit nuk na obligon të gënjejmë për veprën e tyre. Përkundrazi, na obligon të themi të vërtetën.

Ky shkrim nuk të nderon. Ai njollos rrugën tënde, sakrificën tënde dhe kujtesën kolektive të këtij kombi. Fjala publike nuk është lodër sentimentale. Ajo ose ndërton, ose shkatërron. Dhe këtë herë, fjala jote ka shkatërruar.