Kelmendi: Mënyra e imponimit të marionetës Kurti (2)

Ibrahim Kelmendi, Gjermani

MËNYRA E IMPONIMIT TË MARIONETËS KURTI / (Vazhdimi i dytë)

Ish-bashkëveprimtarja Sadete Zhitia ka pyet Inteligjencën Artificiale (IA) për ato që kam shkruar mbi Kurtin në pjesën e parë të këtij fejtoni. Qysh në fillim IA është përgjigj:
“Nuk ka prova të besueshme që Albin Kurti është marionetë e Serbisë. Ky është një qëndrim politik i Ibrahim Kelmendit, por nuk mbështetet nga fakte të verifikuara. Përkundrazi, Kurti ka qenë vazhdimisht kritik ndaj politikave serbe dhe ka artikuluar qëndrime të forta kundër ndikimit të Beogradit në Kosovë.”
Por a ka IA prova të besueshme se Kurti nuk është marionetë e Serbisë? Jo. Prandaj edhe IA detyrohet të përdorë deduksion logjik, duke arsyetuar se Kurti nuk mund të jetë marionetë, meqë “ka qenë vazhdimisht kritik ndaj politikave serbe dhe ka artikuluar qëndrime të forta kundër ndikimit të Beogradit në Kosovë”.
Për ta ilustruar se sa spekulativ është ky deduksion, po sjell një rrëfim të shkrimtarit Ramiz Kelmendi, i cili shpjegon mënyrën se si afirmoheshin marionetat e UDB-së:
“Në vitet ’50, UDB-ja e Beogradit e angazhoi Martin Camajn në gazetën “Rilindja” [ish-gazetën komuniste, organ i LDPP-së], sepse u besonte më shumë shqiptarëve që ishin arratisur nga Shqipëria dhe kishin marrë azil politik në Jugosllavi sesa shqiptarëve vendas – për t’i survejuar kolegët. Camaj, pasi ishte arratisur nga Shqipëria, u sistemua mirë si në studimet e sllavistikës në Beograd, ashtu edhe me banim në hotelin famëkeq ‘Slavia’. Madje, kryetari i komunës së Beogradit e bëri dhëndër, duke ia “dhurua” vajzën e tij për grua Martinit azilant.
Pasi na është imponua në Rilindje, Camaj vishej herë pas here me rroba folklorike shqiptare – tirq, plis të bardhë, kobure në brez – dhe bredhte nëpër shëtitore të Prishtinës duke imituar Dedë Gjo Lulin, si pjesë e taktikës për afirmimit si patriot i përflakët. Praktikonte edhe kritika pompoze kundër politikës serbomadhe…” (perifrazim)
Pra, UDB-ja – atëherë e komanduar nga Rankoviqi famëkeq, ministër i Brendshëm dhe zëvendëspresident i RSFJ-së – e kishte udhëzuar Martinin të fliste e të vishej pikërisht kështu, sepse shqiptarët naivë do ta besonin si “patriot shqiptaromadh”.
As sot UDB-ja (gjegjësisht pasuesja e saj, BIA) nuk lëshon dëshmi se Martin Camaj ishte marionetë e saj.
Kush e ka lexuar romanin “Mërgata e qyqeve” të shkrimtarit Nasho Jorgaqi, gjen informacion të hollësishëm se si Sigurimi i Shtetit i Shqipërisë e kishte përgatitur dhe afirmuar personazhin Manush Kelmendi (emri i vërtetë Jusuf/Cuf Emrullahu) për ta infiltruar si spiun në “emigracionin reaksionar” në Bruksel, konkretisht në Partinë e Legalitetit të “mbretit” Ahmet Zogu (edhe ai marionetë e Beogradit).
Cuf Emrullahun e kam takuar personalisht në Durrës gjatë vere 1991. Nga bisedat me të u binda se shërbimet sekrete, pothuajse kudo, përdorin metoda të ngjashme. Nuk më besohet se SHISH-i (pasues i Sigurimit) do të lëshonte tani dëshmi që z. Emrullahu kishte qenë marionetë e Sigurimit.
PSE, atëherë, nuk do të kishte interes RDB-ja (pasuese e UDB-së) ta rekrutonte Kurtin qysh në rininë e tij studentore, ashtu siç duhet ta ketë rekrutuar edhe Hashim Thaçin? A nuk i duheshin asaj marioneta të reja, ambicioze dhe të shkathëta, si këta dy?
Për mua ka mjaftuar fakti se regjimi fashistoid i Millosheviqit e toleroi gjatë luftës angazhimin e Kurtit në të ashtuquajturën “Zyra e UÇK-së” në Prishtinë – e ngritur sipas skenarit të RDB-së. Si mund të pres sot dëshmi nga BIA për ta bindur edhe IA-në se Kurti ishte dhe është marionetë e Beogradit, kur agjenturat serbe kurrë nuk kanë lëshuar dëshmi të tilla për askënd?
Nga ato që kam paraqitur në pjesën e parë rezulton se Kurti është faktorizuar dhe imponuar ngjashëm me Hitlerin dhe Millosheviqin, por pa bindje të sinqerta personale, autentike – sepse marionetat nuk kanë autonomi ideopolitike. Sloganet dhe angazhimet e tij agresive, në dukje nacionaliste, ishin simulime për t’i nervozuar ndërkombëtarët, rrjedhimisht, për ti penguar negociatat për shtetëzimin e Kosovës. Slogane fashistoide zgjedhore të LVV-së – “krejt dhe drejt”, “cep më cep” dhe tani “mos lësho pe” – ngjajnë me “America First” të Trump-it apo “Deutschland über alles” të Hitlerit. Por Kurti i përdori për kamuflim patriotik. Në thelb, Kurti ishte i urdhëruar nga Beogradi të simulonte agresivitet revolucionar, me qëllim që negociatat për statusin e Kosovës të dështonin.
As parullat “bashkim kombëtar” dhe “jo negociata – vetëvendosje” nuk ishin të sinqerta, por slogane për komplotimin e pavarësisë. Këtë e dëshmon fakti se, sapo Kurti e avancoi LVV në parti politike dhe filloi luftën për pushtet, i braktisi ato, sepse nuk i shërbenin më qëllimit komplotist. Më pas, ai e orientoi angazhimin e tij drejt keqtrajtimit arrogant të minoritetit serb në Kosovën veriore, për ta shfajësuar Serbinë për krimet e saj deri në qershor 1999 dhe për ta komprometuar shtetin tonë si shovinist e diskriminues – çka na solli sanksione nga BE-ja, SHBA-ja, Britania…

SHPËRDORIMI I PRIVATIZIMEVE

Kurti e shpërdori me mjeshtëri edhe procesin e privatizimit të ndërmarrjeve, fabrikave dhe kooperativave me pronësi të padefinuar – privatizim i nisur nën administrimin e UNMIK-ut në vitin 2002.
Ta zëmë, edhe vëllai im i madh, Jashari – gastarbajter në Berlin që nga viti 1969 – u kthye për të punuar në një firmë autopjesësh në Pejë, sepse paga pothuajse i barazohej asaj në Berlin. Sipas Rregullores së UNMIK-ut për privatizim, edhe Jashari konsiderohej bashkëpronar në atë firmë (pa investuar asnjë dinar), ndonëse ishte paguar mirë dhe madje kishte marrë edhe banesë me “kredi” nga e njëjta ndërmarrje. Ajo ndërmarrja pas çlirimit të Kosovës po vegjetonte si mall pa zot, ndonëse administrata shtetërore e Serbisë, në vitin 1992, ia kishte kaluar pronësinë “Crvena Zastavës” së Kragujevcit. Disa punëtorë u kthyen pas luftës, por nuk dinin çfarë të prodhonin, sepse nuk kishin më porosi, pos të grabisnin ndonjë copë metal për ta shit.
Michael Steiner, i transferuar nga kryeshef i Kanzleramt-it (kryeministrisë gjermane) në kryeshef i UNMIK-ut, më 14 shkurt 2002, e filloi procesin e privatizimit duke aplikuar përvojën e Gjermanisë Lindore: mjetet financiare nga shitja e ndërmarrjeve do të “ngriheshin” në xhirollogari në Deutsche Bank, derisa të përcaktohej pronësia përfundimtare, ndërsa 15 % do t’u ndaheshin ish-punëtorëve.
Kurti & Co iu kundërvunë ashpër, të shtyrë nga mendësia titiste, apo sepse synonin që ato prona të mbeteshin nën pretendimin serb. Ata e luftuan privatizimin si “kriminalitet”, ndonëse e dinin se në Kosovë po zhvillohej më drejtë se në Shqipëri dhe në vendet ish-socialiste.
I solla këto konkretizime për të dëshmuar se sa anakronikë ishin Kurti & Co. Dhe po të kisha informacion për privatizimet që po ndodhin, do të rezultonte se e njëjta mutsihanë po vazhdon, tashmë nën “koordinimin” e Kurtit si ish-kryeministër.
Shembujt janë të shumtë: Hotel Grand, KEK, KOSTT, Trepça – prona që po shpërdorohen për ta sabotuar zhvillimin ekonomik dhe konsolidimin e shtetit tonë, si dhe për punësim e pasurim personal të paramilitarëve të LVV-së.

SHPËRDORIMI I DEMARKACIONIT ME MALIN E ZI

Nga këndvështrimi i interesit të Republikës së Kosovës, ndodhën dy “mrekulli” historike në prag të shpalljes së pavarësisë dhe menjëherë pas saj:
– më 26 maj 2006 Mali i Zi u shkëput nga Serbia;
– më 9 tetor 2008 Mali i Zi e njohu Republikën e Kosovës.
Këto vendime e tronditën sidomos Serbinë.
Kur u paraqit nevoja për demarkimin e kufirit shtetëror – parakusht për anëtarësimin e Malit të Zi në NATO – Kurti dhe Ramush Haradinaj u shpërfytyruan në flamurtarë të kundërshtimit të marrëveshjes të cilën e pat dakorduar komisioni dypalësh dhe e patën miratuar të dy qeveritë.
Kurti, – ndonëse vendlindja e babait të tij zyrtar është në Vladimir të Malit të Zi, – u tregua arrogant dhe agresiv, jo për arsye patriotike, por për ta komplotuar Republikën e Kosovës. Ndërsa Haradinaj, – mendoj për momentin, – ndiqte interesa meskine, duke i paraqitur kullosat e marra me qira në Plavë si “pronë historike” të fshtarëve të Gllogjanit. Këta arritën ta shantazhonin Kuvendin e Kosovës edhe më agresivitet anarshist – që të mos e ratifikonte marrëveshjen e demarkimit për disa vite. Agresiviteti i tyre u bë shqetësim ndërkombëtar, sepse Kosova po refuzonte kufirin e saj shtetëror me Mal të Zi, i njohur për herë të parë ndërkombëtarisht.
Informacionet nga terreni dhe nga specialistët kadastralë më bindën se asnjë pëllëmbë tokë e ish-KSAK-së nuk ishte cenuar. Kjo më çoi në përfundimin se Kurti, Haradinaj & Co po mbronin kufirin e vjetër mes Serbisë e Malit të Zi, duke e penguar konsolidimin e shtetit të Kosovës.
Po të ishte fjala për patriotizëm, ata do të duhej të shqetësoheshin më shumë për territore nga Qakorri e Rozhaja deri në Ulqin e Tivar – e jo vetëm për “8200 hektarë” shkrepa e kullosa, për të cilat shpifnin se po “dhuroheshin” tradhtisht Malit të Zi.

(Vijon)

***
Vazhdimi i parë është edhe në këtë portal:

https://www.drini.us/pse-eshte-albin-kurti-marionete…/