Agim Vuniqi, Vashington
_____
Historia nuk ndërtohet me bojkot, por me aleanca globale!
Kalkulimet politike të opozitës lidhur me pozitën e Presidentes së Republikës nuk janë vetëm të paarsyeshme – ato janë thellësisht jo-historike.
Në një kohë kur Kosova po pozicionohet për herë të parë seriozisht në arkitekturën e re globale të paqes, refuzimi simbolik apo institucional i Presidentes për të marrë pjesë në seancat parlamentare nuk është akt opozitarizmi demokratik; është një formë vetë-izolimi politik, që rrezikon të shndërrohet në “vdekje klinike” të perspektivës ndërkombëtare të Kosovës.
Kjo çështje nuk është më politikë e brendshme. Është çështje politikë globale.
Presidentja Vjosa Osmani hyri në histori si e vetmja presidente femër në botë që nënshkroi marrëveshjen për Bordin e Paqes në Davis, pranë ish-presidentit amerikan Donald Trump – një akt që, pavarësisht leximeve partiake, përfaqëson një moment të rrallë diplomatik për një shtet të vogël si Kosova. Në politikën ndërkombëtare, këto nuk janë gjeste protokollare: janë sinjale pozicionimi strategjik.
Historia nuk ndërtohet me bojkot. Historia ndërtohet me aleanca.
Në këtë aspekt, Vjosa Osmani ka demonstruar një realizëm politik që shpesh mungon në diskursin tonë të brendshëm: ajo ka kuptuar se sovraniteti modern nuk mbrohet vetëm me retorikë, por me praninë aktive në tryezat ku merren vendimet globale. Pikërisht aty ku Kosova historikisht ka munguar.
Mbështetja që Presidentja gëzon nga shumica parlamentare, nga koalicioni qeverisës i udhëhequr nga Lëvizja Vetëvendosje dhe nga kryeministri më i votuar në historinë e Kosovës, Albin Kuri, nuk është thjesht fakt numerik. Është legjitimitet politik i dyfishtë: institucional dhe popullor. Në demokracitë funksionale, kjo mjafton për të garantuar stabilitetin e politikës së jashtme.
Çdo tentativë për ta delegjitimuar këtë realitet përmes bojkotit parlamentar është në kundërshtim me interesin shtetëror. Por dimensioni i ri që shpesh anashkalohet është komunikimi global i Presidentes. Intervistat e saj të fundit – të drejtpërdrejta, motivuese dhe të artikuluara me gjuhën e diplomacisë moderne – e kanë shndërruar Kosovën nga objekt periferik i krizave ballkanike në subjekt aktiv të dialogut ndërkombëtar. Ky është ndryshim paradigme.
Për herë të parë pas pavarësisë, Kosova nuk po kërkon vetëm njohje; po ofron partneritet. Kjo është “historia e re” e Kosovës: një shtet që, përmes Presidentes së tij, po hap dyer në kancelaritë botërore, duke krijuar terren për njohje të reja dhe për integrim më të thellë në strukturat globale të paqes dhe sigurisë.
Opozita ka të drejtë të kritikojë politikat. Por nuk ka luksin historik të sabotojë shtetin.
Në momente të tilla, dallimi mes politikës ditore dhe interesit strategjik bëhet vendimtar. Refuzimi për ta pranuar Presidenten si përfaqësuese legjitime të Kosovës në këtë fazë delikate ndërkombëtare nuk është qëndrim politik – është mungesë vizioni.
Kosova nuk është më vetëm një çështje e Ballkanit. Ajo po bëhet pjesë e rendit të ri diplomatik. Dhe në këtë proces, Vjosa Osmani nuk është thjesht presidente në mandat. Ajo është figurë tranzicioni mes Kosovës së pasluftës dhe Kosovës së aleancave globale.
Historia do ta mbajë mend këtë moment! Pyetja është: a do ta kuptojë politika e brendshme para se të jetë vonë?
