(Ibrahim Shala: “Princesha I këndon dhimbjes”, botoi Meshari,2019)
Përmbledhja poetike “Princesha i këndon dhimbjes” e autorit Ibrahim Shala është një vepër që shpërfaq me ndjeshmëri, dinjitet dhe krenari historinë kolektive dhe personale të një populli që ka përjetuar vuajtje të mëdha, por që asnjëherë nuk është dorëzuar.
Strukturuar në kapituj që përshkojnë jetën familjare, rrënjët, luftën për liri dhe dashurinë për fëmijët, kjo përmbledhje ndërton një mozaik emocionesh që përshkohet nga dhimbja, por edhe nga forca shpirtërore.
Në poezitë e para, autori u këndon figurave më të dashura familjare, gjyshit të burgosur politik, nënës që mbijetoi luftën, babait ushtar i Shaban Palluzhës, si dhe motrës së ndaluar nga shkollimi prej mentalitetit patriarkal dhe kushteve të vendlindjes.
Këto poezi janë një kujtesë e gjallë e sakrificës dhe padrejtësive që e kanë ndjekur jetën shqiptare ndër breza.
Në kapitullin “Kur ëndërr ishte liria”, Shala i kushton vargje prekëse dëshmorëve të kombit. Ai përkujton me respekt dhe mall Adem Jasharin, Ukshin Hotin, Fehmi e Xhevë Lladrovcin, Abedin Balen, Mirush Dakën ( Korbin) dhe shumë të tjerë që dhanë jetën për liri. Këto poezi shërbejnë si një homazh i përjetshëm për ata që u bënë gurthemeli i pavarësisë.
Në pjesën përfundimtare të përmbledhjes, të titulluar “Bukurmira” dhe “Princesha i këndon dhimbjes”, poezia merr një ton më të butë e të ndjeshëm, duke iu drejtuar botës së fëmijëve. Këto vargje janë plot dritë, ëndërrim dhe shpresë, si një urë mes dhimbjes së së kaluarës dhe gëzimit të së ardhmes.
Stili i Shalës është i drejtpërdrejtë, emocional dhe i përkushtuar, i ndërthurur me elementë të trashëgimisë kulturore, kujtesës historike dhe reflektimit personal. “Princesha i këndon dhimbjes” nuk është thjesht një përmbledhje poetike, por një akt rrëfimi dhe dëshmie , një testament i dashurisë për familjen, për popullin dhe për lirinë.
