Isuf Bajraktari, Suedi 

Si zëvendësohet vizioni politik me simbolikë të rastësishme

Në çdo vend demokratik shorti zgjedhor është vetëm procedurë teknike.

Në Kosovë, ai po trajtohet si ngjarje mistike.

Menjëherë sapo u shpallën numrat, partitë nisin garën e improvizuar për t’i dhënë secilit numër kuptim filozofik, historik e pothuajse hyjnor.

Një teatër i njohur në politikën tonë, ku shifrat zmadhohen, ndërsa programet zvogëlohen.

Kjo është një analizë e ftohtë e mënyrës se si secila parti po i shfrytëzon numrat për të fshehur çfarë ndodh realisht: pasiguritë, mungesat dhe betejat brenda vetes.

116 – LVV dhe fitorja që tingëllon më shumë si apel se sa si realitet

Deklarimi i kryeministrit Kurti për një “fitore edhe më të madhe” me numrin 116 është retorikë e parashikueshme, por jo e padëmenduar.

Në politikë, një lider shpall fitoren e ardhshme, kur:

• e ndjen se energjia e bazës është zbehur,
• e di që pjesë e elektoratit është e ftohur,

• kupton se fitorja nuk është më vetëkuptuese.

116 nuk është flamur triumfi.

116 është alarm i heshtur që LVV duhet të ringjallë mobilizimin e humbur.

E thënë thjeshtë: fraza “fitore më e madhe” tingëllon më shumë si nevojë, sesa si epërsi.

130 – PDK dhe stabiliteti që promovohet sepse ende nuk evidentohet

PDK e shpalli numrin 130 si “numër të stabilitetit, zhvillimit dhe fitores”. Në analizë politike, kur një parti nxjerr lista të gjata fjalësh të mëdha, zakonisht flet më shumë për atë që i mungon sesa për atë që ka.

130 është përpjekje për ta projekuar PDK-në si alternativë të gatshme qeverisëse, por fjalët për stabilitet janë të përsëritura ngaqë partia:

• nuk ka prurje të fuqishme të reja,
• kërkon të krijojë kontrast me qeverinë,
• tenton të rikthejë perceptimin e partisë “shtetformuese”.

PDK duket ambicioze, por ende jo bindëse në risi. 130 është slogani i rikthimit që akoma nuk është siguruar.

129 – AAK dhe guximi që mbetet produkti i vetëm i sigurt

Ramush Haradinaj e shoqëroi numrin 129 me premtimin e radhës për “përfaqësues të guximshëm dhe të pakompromis”.

Guximi është marka e AAK-së.

Por edhe dëshmia më e qartë se partia:

• ka bazë të fortë emocionale,
• nuk ka platformë të re zhvillimore,

• nuk ka arritur të modernizojë ofertën e saj.

129 është thirrje emocionale, jo ofertë programore.

AAK mbetet e fortë në identitet, por e dobët në horizontin politik.

123 – LDK dhe diplomacia e heshtur që flet përmes imazhit

LDK prezantoi listën si “listë e vlerave, integritetit dhe meritës”. Një deklaratë pothuaj akademike  e qëllimshme dhe diplomatike.

Në këtë retorikë të qetë fshihet strategjia:

• LDK nuk garon me zhurmë,
• nuk dëshiron të hyjë në konflikt të drejtpërdrejtë,

• synon rikthimin te identiteti historik i seriozitetit dhe moderimit.

Kjo është gjuhë e partive që nuk luftojnë me thika, por me imazh. LDK nuk po garon me premtime të mëdha, por me besueshmëri, një  koncept që elektorati e kupton vetëm nëse lexon mes rreshtave. 123 është numri i një partie që i fton votuesit të reflektojnë, jo të zemërohen.

Numrat janë letër – frikërat janë reale

116, 130, 129, 123, 122… Asnjë prej tyre nuk e përcakton fituesin. Por mënyra se si i përdorën partitë tregon shumë:

• LVV zbuloi ankthin e rënies së entuziazmit,
• PDK zbuloi nevojën për rikthim me narrativë,
• AAK zbuloi kufijtë e identitetit të saj,

• LDK zbuloi strategjinë e imazhit të qetë.

Numrat janë rastësi.

Retorikat janë zgjedhje.

Zgjedhjet i fiton ai që di të ndërtojë besim jo ai që i jep kuptim shortit. Kosova nuk ka nevojë për numerologji politike, por për politikë reale. Dhe deri sa partitë t’i kthehen substancës, avazi i numrave do të mbetet vetëm perde tymi mbi një fushatë që nuk guxon të flasë sinqerisht për sfidat e vendit.